Αρχική > Ποίηση > César Vallejo: «Ειδύλλιο νεκρό»

César Vallejo: «Ειδύλλιο νεκρό»

Marine et Maia, Montalivet, France, 1991. By the US American photographer Jock Sturges

César Vallejo [1892-1938]

Idilio Muerto

Τι κάνει αυτή την ώρα η άνδεια, γλυκιά μου Ρίτα
από σπάρτο και βατόμουρο·
τώρα που με πνίγει το Βυζάντιο και κοιμάται
το αίμα μέσα μου σα ξεθυμασμένο κονιάκ.

Πού να είναι τα χέρια της που σε θέση μετάνοιας
σιδέρωναν τ’ απόβραδα λευκότητες να ‘ρθούν·
τώρα, με τούτη τη βροχή που παίρνει
τη θέλησή μου για να ζήσω.

Τι ν’ απόγινε η φανελένια ρόμπα της· τα
βάσανά της, η περπατησιά της·
η γεύση της από ζαχαροκαλαμιές Μαγιού του τόπου.

Θα στέκεται στην πόρτα κοιτώντας κάποιο προμήνυμα,
και τρέμοντας θα πει: «Ιησού Χριστέ… Τι κρύο που κάνει!»
Και στα κεραμίδια του σπιτιού θα κλάψει ένα αγριοπούλι.

Πηγή: César Vallejo, Ποιητικά Άπαντα, εισαγωγή-μετάφραση-σχόλια Ρήγας Καππάτος, εκδ. Gutenberg, Αθήνα 2000, σελ. 128-129.

Πηγή φωτό: Cultura Inquieta

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Αφιερωμένο στη διαδικτυακή φίλη που πέρυσι έγραφε για τα «χουφταλάκια» της Αιδηψού, και μη αφιερωμένο στην -τέως πια- διαδικτυακή φίλη που χτες έγραφε για «την τρίτη ηλικία Αθηνών και περιχώρων» στο Λουτράκι: » Σας σιχάθηκε η ψυχή μου, καρκινάκια του πλανήτη, σκατοκαργιόλες…» Χολή και όξος ηθικολόγων… Αρκετά!

Advertisements
Κατηγορίες:Ποίηση
  1. 19 Ιουλίου 2012 στο 10:29 πμ

    «Αναρωτιέμαι τι να κάνει τούτη την ώρα η γλυκειά μου Ρίτα, των Άνδεων και των αγριοκερασιών…»

    Μια άλλη μεταφραστική απόπειρα από βιβλίο του δον Καρλίτος…

  2. 19 Ιουλίου 2012 στο 10:38 πμ

    Το ποίημα είχα αποφασίσει να το ανεβάσω από χτες. Η «αφιέρωση» προέκυψε στο μεταξύ. Μην αρχίσετε τις αναγωγές… 🙂

  3. 19 Ιουλίου 2012 στο 11:36 πμ

    ισπαφωνοποιήματα… 🙂

    Επίσης: Ο Ράκος κάνει “τέχνη”, ράβοντας τα κουρελάκια του… [μέρος Α΄]

    Θυμάμαι τις αμαρτίες μου #1013 😆

  4. pyrrixh
    19 Ιουλίου 2012 στο 10:24 μμ

    Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα!

    [Δύσκολες οι μεταφράσεις γενικώς…:)]

  5. 19 Ιουλίου 2012 στο 11:12 μμ

    Έτσι ξεκίνησαν όλα… Με την Μαλίντσε [στο Μεξικό] και την Ινές δε Σουάρες [στη Χιλή*] και πάει λέγοντας. «Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής» κάπως έτσι άνοιξαν.

    * Για την οποία έγραψε κι ένα μάλλον μέτριο [imho] βιβλίο η Ιζαμπέλ Αλλιέντε. Ιστορίες…

    [Μόνον δύσκολες; Το ‘χω κάνει και επαγγελματικά. Δεν είναι επάγγελμα αυτό. Ειδικά στην Ελλάδα…]

    Καλό σας βράδυ!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s