Εγκοίμησις

12 Αυγούστου 2012

Εγκοίμηση:

εγκοίμηση η (ουσιαστικό) [ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ :‹ εν + κοίμηση ‹ κοιμάω ‹ κειμαι = ξαπλώνω]

  1. η πράξη του εγκοιμούμαι, το κοίμισμα κάποιου μέσα σ` ένα χώρο και ιδιαίτερα μέσα σ` ένα ναό
  2. (λαογρ.) συνήθεια αρχαία και νεότερη να κοιμούνται ή να διανυχτερεύουν οι άνθρωποι μέσα σε ναούς και γενικά σε ιερούς χώρους, κυρίως για θεραπευτικούς σκοπούς – και για μαντικούς στην αρχαία εποχή – αλλά και για να πετύχουν αμεσότερη επικοινωνία με θεούς ή με άγιους ή για να δουν όνειρα που θα τους αποκαλύψουν το μέλλον τους.

► incubatio (Latin), incubation = εγκοίμηση, ἐγκοίμησις

► προκλητά όνειρα – Ασκληπιεία: Εγκοίμηση. Η αρχαία ελληνική θεραπευτική μέθοδος του Ασκληπιού. Επιτυγχάνει την Ψυχολογική Ενδυνάμωση μέσω προκλητών ονείρων.

Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΜΕ ΕΓΚΟΙΜΗΣΗ

Είμαι παιδί του πατέρα Ήλιου και μητέρα μου η Γαία – Πρόκλος:

Η στιγμή της δημιουργίας ενός όντος από το Εν είναι η πρώτη αίσθηση του όντος. Αυτή η αίσθηση είναι μια απερίγραπτη χαρά και ευδαιμονία. Το ον που δημιουργείται από το Εν βιώνει αυτήν την ευδαιμονία και την θυμάται για παντοτινά σε όλο το μήκος της υπάρξεως του. Αυτή η αλησμόνητη ευδαιμονία είναι ακριβώς η ίδια αυτή που εμφανίζεται με την χαρά των νεογέννητων θνητών υπάρξεων προς την μητέρα τους. Το ίδιο ακριβώς έχει συμβεί με τις ψυχές και κάθε ον το οποίο έχει δημιουργηθεί από το Εν ή από άλλο Ον.

Η χαρά του υπάρχω, του ζω, του είμαι είναι η ευδαιμονία της ύπαρξης. Μετά την γέννηση όμως αυτή η στιγμή αρχίζει να λησμονιέται αλλά ποτέ δεν παύει και δεν εξαλείφεται από τα όντα.

Το ον αρχίζει να λησμονεί το αίτιο που του έχει δώσει την ευδαιμονία αυτή ή πολλές φορές δεν ανακαλύπτει ποτέ στην ζωή του στην ύλη ποιο είναι το αίτιο της ευδαιμονίας.

Έτσι αρχίζει να επιθυμεί πάλι την ευδαιμονία και το αίτιο αυτής. Αυτή η επιθυμία αρχίζει να εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους όπως με το να αποκτά υλικά αντικείμενα, να ζει έντονες καταστάσεις στην υλική ζωή κτλ. Όλα αυτά αποσκοπούν να καταλάβει το ον ποιο είναι το αίτιο της ευδαιμονίας, είναι τα ερωτήματα “γιατί ήμουν χαρούμενος και ευτυχισμένος, πώς μπορώ να ξαναγίνω;”

Όλη η ζωή είναι αυτή η αναζήτηση.

Ετσετερά…

Σημειώσεις στο έργο του Πρόκλου “Περί της κατά Πλάτωνα Θεολογίας – Βιβλίο 2ο”:

Σε αυτό το απόσπασμα ο Πρόκλος αναφέρει ότι ο ανθρώπινος νους και σκέψη δεν είναι τέλειος και αγαθός. Ως αποτέλεσμα αυτής της ενέργειας ο άνθρωπος χρειάζεται την ηδονή για να βιώνει μια επίπλαστη ευτυχία η οποία είναι προσωρινή και μικρής διάρκειας. Ενώ το βίωμα της Αγαθότητας με πνευματικό τρόπο είναι απερίγραπτη χαρά και ευτυχία σε άχρονη κατάσταση πέραν της σκέψεως. Η ηδονή λοιπόν είναι κάτι τις αναγκαίο για την αντικατάσταση της έλλειψης μας από την αληθινή ευδαιμονία της ψυχής.

Ετσετερά…

Proclus:

The One

The first principle in Neoplatonism is the One (Greek: to Hen). It is the principle which produces all Being. For this reason, the Neoplatonists thought that the One could not itself be a being. If it were a being, it would have a particular nature, and so could not be universally productive of all being. Because it is beyond being (epekeina tes ousias is a phrase from Plato’s Republic 509b), it is also beyond thought, because thinking requires the determinations which belong to being: the division between subject and object, and the distinction of one thing from another.

[…] So the other name for the One is the Good (=Αγαθό) […]

[…] The particular characteristic of Proclus’ system is his insertion of a level of individual ones, called henads between the One itself and the divine Intellect, which is the second principle. The henads are beyond being, like the One itself, but they stand at the head of chains of causation (seirai) and in some manner give to these chains their particular character. They are also identified with the traditional Greek gods, so one henad might be Apollo and be the cause of all things apollonian, while another might be Helios and be the cause of all sunny things. […]

Nous:

Themistius, another influential commentator on this matter, understood Aristotle differently, stating that the passive or material intellect does «not employ a bodily organ for its activity, is wholly unmixed with the body, impassive, and separate [from matter]».

Πλωτίνος: «The Monad or «the One» sometimes also described as «the Good», based on the concept as it is found in Plato. This is the dunamis or possibility of existence. It causes the other levels by emanation.»

Emanationism:

Emanationism is an idea in the cosmology or cosmogony of certain religious or philosophical systems. Emanation, from the Latin emanare meaning «to flow from» or «to pour forth or out of», is the mode by which all things are derived from the First Reality, or Principle. All things are derived from the first reality or perfect God by steps of degradation to lesser degrees of the first reality or God, and at every step the emanating beings are less pure, less perfect, less divine. Emanationism is a transcendent principle from which everything is derived, and is opposed to both Creationism (wherein the universe is created by a sentient God who is separate from creation) and materialism (which posits no underlying subjective and/or ontological nature behind phenomena being immanent).

► Ο  Δαμάσκιος μιλούσε για το «αυγοειδές όχημα της ψυχής» που είχε σφαιρικό σχήμα. Αυγοειδές = φωτεινό [εκ του αυγή].

Nous Augoeides Of the Neoplatonists [pdf]

Christian Metaphysics and Neoplatonism Από τον/την Albert Camus

A:

Damascius’ original writings are lost, but survive in quotes. He descibes teachings of the Mystery Schools said to have been written down by Isidorus, the husband of the Alexandrian Gnostic teacher, Hypatia, who was murdered in 415 CE by a Christian mob. The works of Isidorus are also lost (read: destroyed by Christian converts), but the second-hand fragments of Damascius allow us to reconstruct them. (See G. R. S. Mead, The Subtle Body) [pdf] […]

The teachings state that each human being is enclosed in an auric body called the augoeides or “radiant sphere.” This description matches the “luminous egg” of Castaneda. Isodorus wrote that in the Mysteries initiates were shown how the augoeides is fastened to the physical body at a point on the right shoulder blade (Mead, p. 60 [το σχετικό απόσπασμα υπάρχει στις σελίδες 80-81, Ρ «l» Κ]). According to Castaneda, the luminous egg is locked to the physical body by the “assemblage point,” located at arm’s length off the right shoulder blade, behind the back.

This is one of fourteen clear correlations between Mystery School teachings and the neo-shamanic lore developed by Castaneda.

► Περιέργως πως!!!

► Το μόνο που απέμενε ήταν να βρεθούν τίποτα περίεργοι… αναβαπτιστές που θα αναβαπτίζονταν στα νάματα της… καθημερινής ζωής.

Ήταν θέμα χρόνου…

► Γι’ αυτό σας λέω…

Ο Βανεγκέμ [με τα της καθημερινής ζωής] ήταν πολύ σημαντικότερος του Ντεμπόρ [αν και δεν νομίζω ότι θα υπήρχαν κι αυτοί χωρίς ο ένας τον άλλον ή όλους τους υπόλοιπους].

Ωστόσο, «χάθηκαν», ως ένα βαθμό, και οι δύο στο κοινωνικό…

Αλλά και κείνο το θέαμα του Ντεμπόρ «βγάζει μάτια». Ένα βήμα δίπλα βρέθηκε ο αείμνηστος, αλλά, είπαμε, χάθηκε στο κοινωνικό…. Διότι τι είδους εικόνες, μέσω των οποίων επικοινωνούμε, αποτελούν αυτό το ρημάδι το θέαμα; Ε;

► Κατά τη διάρκεια της εγκοιμήσεως κόσμος πηγαινοερχόταν και πηγαινοέρχεται [;] σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης. Έχει σημασία ποιος «ανακάλυψε» τι;

Η Γνώση είναι για να την μοιράζεσαι…

► Εγκοίμησις = dreaming, που λένε. Σιωπητήριο, αν προτιμάτε…

► Καλό σας βράδυ και να περνάτε υπέροχα! 🙂

Advertisements
  1. 13 Αυγούστου 2012 στο 7:12 μμ

    «Φυσικά δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στην εποχή του Ασκληπιού. Θα πρέπει ωστόσο να βρούμε έναν τρόπο να τιμάμε τον ορθολογισμό και την σημερινή επιστήμη όσο και τον μύθο, ώστε η φαντασία, η δημιουργική έκφραση και η πνευματικότητα να εκτιμώνται ως ισοδύναμα ιατρικά εργαλεία. Αυτές όμως οι αλλαγές απαιτούν την αλλαγή της οπτικής γωνίας από την οποία βλέπουμε τον κόσμο. Μια αλλαγή που μας βγάζει από την μηχανιστική, υλιστική και πεζή μας κοσμοθεωρία και μας εισάγει στη μυθολογική συνειδητότητα.»……….

    Από την παραπομπή σας στον Dr Συκιώτη….

    Καλησπέρα σας….

  2. 13 Αυγούστου 2012 στο 9:43 μμ

    Καλησπέρα Χρήστο. Ευχαριστούμε!

  3. 13 Αυγούστου 2012 στο 9:49 μμ

    Πρέπει να έχει ήδη καταστεί εμφανής η παραδοξότητα του ισχυρισμού ότι οι νεοπλατωνικοί προσπαθούν να αποφύγουν τους περιορισμούς της εκλογίκευσης χρησιμοποιώντας εκλογικευτικές στρατηγικές […]

    Οι νεοπλατωνικοί συμμερίζονταν την πεποίθηση ότι η σοφία δεν είναι κάτι που μπορεί να εκφραστεί ή να μεταδοθεί μέσω λογικής σκέψης ή γλώσσας […]

    Αυτή η θεωρία περί αλήθειας είναι περιβόητη ως δυσαπόδεικτη, και μάλιστα ακόμη και όταν οι ίδιοι οι νεοπλατωνικοί αποπειρώνται περιστασιακά να την εξηγήσουν, αφήνουν ατεκμηρίωτη τη βασικότερη προϋπόθεση αυτής της θεωρίας, δηλαδή την ενυπάρχουσα ικανότητα του ανθρώπου να συλλαμβάνει αλάνθαστα τις αιώνιες αλήθειες.

    Sarah Rappe, Μελετώντας τον νεοπλατωνισμό, Ενάλιος, σελ. 33-34

  4. 13 Αυγούστου 2012 στο 9:51 μμ

    Οι νεοπλατωνικοί μάλιστα […] πρέσβευαν ενθέρμως ότι η σοφία είναι κάτι που μπορεί να εδρεύει μόνον έξω από κάθε κείμενο και πέραν πάσης γλώσσης.

    Rappe ό.π. 25

  5. 13 Αυγούστου 2012 στο 10:01 μμ

    Οι Εννεάδες και τα αναλόγου ύφους νεοπλατωνικά κείμενα που τις ακολούθησαν, αποτελούν μια πειθαρχημένη απόπειρα να αφυπνιστεί, να καλλιεργηθεί, ή τουλάχιστον να αναγνωριστεί αυτή η εγγενής ικανότητα του ανθρώπου, έστω και ενίοτε λανθάνουσα, για θεωρία ή εσωτερική επίγνωση, για ενόραση και αυτοαφύπνιση [σημ. 3].

    _ _ _ _ _ _

    [σημ. 3] Ο Πλωτίνος, για παράδειγμα, θεωρεί ότι το κάθε ανθρώπινο ον διαθέτει μια έμφυτη ικανότητα, χάρη στην οποία μπορεί να απολαμβάνει μια άμεση «επαφή με τον θεό» (Εννεάδες, V.1.11.14), αν και αυτή η ικανότητα είναι σε μεγάλο βαθμό αδρανής.

    Πβ. Εννεάδες V.1.12.1: «Πώς γίνεται όμως να διαθέτουμε τόσο θαυμαστές ικανότητες, χωρίς καν να τις συνειδητοποιούμε;»

    Για τον Πλωτίνο το καθήκον του φιλοσόφου δεν είναι να παρουσιάζει με εκλογικευτικό τρόπο τις αρχές που διέπουν την πραγματικότητα, αλλά κυρίως να υπενθυμίζει στον αναγνώστη «να στρέφει την προσοχή του προς τα μέσα, και να επιζητεί την αυτεπίγνωση της ψυχής του» (Εννεάδες V.1.12.15)

    Rappe ό.π. 52

  6. 13 Αυγούστου 2012 στο 10:06 μμ

    το βιβλίο της Rappe αγγλιστί:

    Reading Neoplatonism: Non-discursive Thinking in the Texts of Plotinus, Proclus, and Damascius [pdf]

    http://bookfi.org/dl/1057196/66fbb2

  7. 13 Αυγούστου 2012 στο 10:10 μμ

    Κι ο Ντερριντάς είχε διαβάσει νεοπλατωνικούς. Φυσικά…

    Neoplatonism after Derrida [pdf]

    http://bookfi.org/dl/710473/78c88a

  8. 13 Αυγούστου 2012 στο 10:17 μμ
  9. 14 Αυγούστου 2012 στο 12:28 πμ

    “Η στιγμή της δημιουργίας ενός όντος από το Εν είναι η πρώτη αίσθηση του όντος. Αυτή η αίσθηση είναι μια απερίγραπτη χαρά και ευδαιμονία. Το ον που δημιουργείται από το Εν βιώνει αυτήν την ευδαιμονία και την θυμάται για παντοτινά σε όλο το μήκος της υπάρξεως του. Αυτή η αλησμόνητη ευδαιμονία είναι ακριβώς η ίδια αυτή που εμφανίζεται με την χαρά των νεογέννητων θνητών υπάρξεων προς την μητέρα τους. Το ίδιο ακριβώς έχει συμβεί με τις ψυχές και κάθε ον το οποίο έχει δημιουργηθεί από το Εν ή από άλλο Ον.

    Όταν το κατάφερνε αυτό βρίσκονταν στην κατάσταση της ΑΛΗΘΕΙΑΣ δλδ στην ΜΗ ΛΗΘΗ (μη λησμονιά) μια κατάσταση που διέπεται από ανάμνηση όποτε το θελήσει κάποιος όλων των μνημών ζωών του σε αντίθεση στην κατάσταση της ΛΗΘΗΣ (λησμονιά) που είναι όλα τα ενσαρκωμένα όντα. Δλδ στην κατάσταση να χρησιμοποιούν μέρος της μνήμης τους πολύ μικρό και να χάνουν όλη την γνώση του τι πραγματικά συμβαίνει στην Ύπαρξη ή στον Κόσμο

    Έτσι όποιος λειτουργούσε με βάσει την ΑΛΗΘΕΙΑ ελευθερωνόταν από τον θάνατο (μια ρύση παρόμοια υπάρχει και στα λόγια του Ιησού, “και γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσεi υμάς”) ενώ όποιος λειτουργούσε με την ΛΗΘΗ ζούσε στον διακεκομμένο κύκλο ζωής – θανάτου.

    ΄Είμαι τέκνο της γης και του έναστρου ουρανού όμως η καταγωγή μου είναι ουράνια. Αυτό το ξέρετε και σεις. Τώρα όμως διψάω (=επιθυμώ την γνώση) και χάνομαι. Για αυτό δώστε μου να πιω δροσερό νερό που ρέει από της Μνημοσύνης (=της α-λήθειας) την λίμνη.΄ Και μετά από αυτό θα σου δώσουν να πιεις από την Θεϊκή κρήνη και έπειτα ανάμεσα στους άλλους Ήρωες θα βασιλεύεις

    Αποσπάσματα από την πιο πάνω δική σας παραπομπή :»Είμαι παιδί του πατέρα ήλιου και μητέρα μου η γαία»…..που περιγράφει σε γενικές γραμμές την θρησκεία των Ορφικών….

    Αλήθεια πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία που πρώτη μου φορά διαβάζω…..

    και το πολύ ενδιαφέρον είναι η ομοιότης των Ορφικών δοξασιών με σημερινές Ινδουιστικές και βουδιστικές δοξασίες……
    επίσης η επιμονή ότι η πραγματική καταγωγή των ανθρώπων είναι ουράνια και ξεχασμένη από τους ανθρώπους γιατί είναι αναγκασμένοι να ζούνε μέσα στο άγχος της πραγματικότητας και η διαρκής αναζήτηση αυτού του κάτι που κάνει τους ανθρώπους να το ψάχνουν -λανθασμένα- σε υλικά αγαθά και απολαύσεις , ενώ η πραγματική αναζήτηση θα έπρεπε πάντα να είναι πνευματική- φιλοσοφική……

    Αλήθεια….οι Ορφικοί χρονολογούνται πριν από το 2500 προ Χριστού…..έτσι; Να μην πάρουμε την εκδοχή που μερικοί πιστεύουν ότι είναι παλαιότεροι του 12000 π.Χ…..αλλά και η πρώτη ημερομηνία είναι κάπως παλιά δεν βρίσκετε; Ειδικά αν πάρουμε στα σοβαρά την δυτικού τύπου χρονολόγηση και αποτύπωση της ανθρώπινης ιστορίας….

    Και πάλι καλησπέρα σας…..

  10. 14 Αυγούστου 2012 στο 12:32 πμ

    Υ.Γ.: Οι τέσσερις πρώτες παράγραφοι θα έπρεπε να τονισθούν και να είναι ξέχωρες η μία από την άλλη, αλλά μάλλον θα πρέπει να συγχωρήσετε την αμάθειά μου ως προς τον χειρισμό των πισι…..

  11. 14 Αυγούστου 2012 στο 12:36 πμ

    Υ.Γ. Νο 2 : Θα πρέπει να με συγχωρήσετε επίσης και για την ελλειπή μου γνώση των αγγλικών , όσον αφορά τις αγγλόφωνες παραπομπές σας, δεν μου ήταν δυνατό να βγάλω νόημα…..

  12. 14 Αυγούστου 2012 στο 9:01 πμ

    Καλημέρα Χρήστο.

    Πολύ ενδιαφέροντα, αν μη τι άλλο…

    Δεν είναι μόνον οι ινδο-βουδιστικές δοξασίες… Στην ουσία, όλη η δυτική φιλοσοφία [απ’ τον Μεσαίωνα και μετά] σχόλια πάνω σ’ όλα αυτά είναι. Και μάλιστα τις τελευταίες δεκαετίες, σχεδόν αποκλειστικά σχόλια πάνω στον Πλάτωνα και, κυρίως, στους νεοπλατωνικούς. Από… σεμνότητα αποφεύγουν να το πουν… 😉

    Κι εμείς διασκεδάζουμε όπως μπορούμε… Διότι, ως γνωστόν, Γνώση = Χαρά. Τα υπόλοιπα είναι για τους σχολαστικούς και τους… μυημένους.

  13. 14 Αυγούστου 2012 στο 9:08 πμ

    Πηγή φωτό: I fucking love science [φατσοβιβλίο]

  14. 15 Αυγούστου 2012 στο 11:29 πμ

    Shahab al-Din Suhrawardi [1115-1191; 1208;]:

    Suhrawardi taught a complex and profound emanationist cosmology, in which all creation is a successive outflow from the original Supreme Light of Lights (Nur al-Anwar). The fundamental of his philosophy is pure immaterial light, than which nothing is more manifest, that unfolds from the light of lights in a descending order of ever-diminishing intensity and, through complex interaction, gives rise to a «horizontal» array of lights, similar in conception to Platonic forms, that governs the species of mundane reality. In other words, the universe and all levels of existence are but varying degrees of Light – the light and the darkness. In his division of bodies, he categorizes objects in terms of their reception or non-reception of light.

  15. 15 Αυγούστου 2012 στο 11:46 πμ

    Στη συζήτηση τώρα μπαίνει η Διοτίμα, η οποία ανατέμνοντας την έννοια του εαυτού στον στίχο 208, διεκπεραιώνει το πρώτο της καθήκον ως μυσταγωγός, δηλαδή την αποδόμηση του παλιού εαυτού τού υπό μύησιν ατόμου […]

    Η ταυτότητα του εαυτού υποχωρεί παρασυρόμενη από το παλιρροϊκό κύμα της μνήμης, ενώ η συνείδηση εξαφανίζεται χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος των έως προ τινος περιεχομένων της. Η αποκάλυψη αυτής της ριζοσπαστικής απεξάρτησης από μια σταθερή έννοια εαυτού αποτελεί τον στόχο της Διοτίμας… […]

    Αυτός είναι ο εξωτερικός νους, ο οποίος χρειάζεται απελπισμένα τη φώτιση, αλλά εξ αιτίας των ψυχοκοινωνικών ευθυνών του, πολύ σπάνια την αναζητά. Επειδή η μυητική αλληλουχία που υποδηλώνεται μέσω της αφηγητικής δομής επικαλείται μια στιγμή αυτοαφύπνισης ή αυθυπέρβασης, και επειδή ο Πλάτων χρησιμοποιεί αυτή τη μύηση ως μια αλληγορική διείσδυση στην εφήμερη, φυγόκεντρη άποψη του κοινωνικώς κατασκευασμένου εαυτού, ερμηνεύεται ως ένας περίπλοκος διαλογισμός επί της έννοιας του εαυτού. Μία άποψη της έννοιας του εαυτού χαρακτηρίζεται από την κοινωνική της κατασκευή, από τη θέση της μέσα σε μια συγκεκριμένη πολιτισμική μήτρα, και από τη διαμόρφωσή της από διαφόρων ειδών πραγματεύσεις […]

    Ο Σωκράτης […] αρνείται ότι είναι υπεύθυνος για τη μύηση οποιουδήποτε. Το όλο συμβάν ξεκινάει και ολοκληρώνεται σε «ευφημία» [*], ή «σιωπή» [**].

    [*] Εδώ το «ευφημία» χρησιμοποιείται με την έννοια της αποχής από την ασεβή γλώσσα (Σ.τ.Μ.).

    [**] Αυτή η σιωπή υποδεικνύει ότι υπάρχει ένα είδος αντιδότου στο δηλητήριο που κατάπιε ο Αλκιβιάδης, κάποιο «φάρμακον». Μέσω του διαλόγου, ο αναγνώστης οδηγείται να αναγνωρίσει ότι το αντίδοτο αυτό δεν είναι άλλο από την ίδια τη φιλοσοφία, και η φιλοσοφική «άσκησις» της Διοτίμας είναι μια μορφή αυθυπέρβασης που, μεταξύ άλλων, επιτρέπει στον άνθρωπο να αφήσει πίσω του τον κοινωνικώς κατασκευασθέντα εαυτό. Παρ’ όλα αυτά, η διαδικασία της αναγνώρισης του τρόπου με τον οποίο η κοινωνία διαμορφώνει την έννοια του εαυτού, είναι ένα σημαντικό στοιχείο στην αφήγηση του Πλάτωνα.

    Rappe, ό.π., 294-300

  16. 15 Αυγούστου 2012 στο 12:32 μμ

    Κοινωνικώς κατασκευασμένος εαυτός…

    Γι’ αυτό σας λέω. Η ανακεφαλαίωση / ανασκόπηση δεν πρέπει να αφορά μόνον τις σχέσεις μας με τους άλλους, αλλά και το σύνολο των φιλοσοφικών / θρησκευτικών / πολιτικών / κοινωνικών κ.ο.κ. πεποιθήσεών μας.

    Ειδάλλως δεν έχει κανένα νόημα. Και ίσως είναι και λιγάκι επικίνδυνο…

    ΥΓ. Καταλάβατε τώρα τι έκανα το πρώτο δεκάμηνο αυτού του μπλογκ 😉

  17. 15 Αυγούστου 2012 στο 12:37 μμ

  18. 15 Αυγούστου 2012 στο 2:30 μμ

    "Πλωτίνος ή η απλότητα του βλέμματος" του Pierre Hadot:

    «Γύρισε μέσα σου και δες: αν δεν βλέπεις ακόμη στον εαυτό σου την ομορφιά, πράξε όπως ο γλύπτης που επιθυμεί να δημιουργήσει ένα ωραίο άγαλμα: αφαιρεί, ξύνει λειαίνει, καθαρίζει, μέχρι να φανεί πάνω στο άγαλμα ένα όμορφο πρόσωπο. Κι εσύ, λοιπόν, όπως αυτός, αφαίρεσε το περιττό, ίσιωσε το στρεβλό, φώτισε ό,τι σκοτεινό και μην παύεις να «λαξεύεις» το δικό σου «άγαλμα» έως ότου αστράψει πάνω του η θεϊκή λάμψη της αρετής, έως ότου δεις «τη Σωφροσύνη να έχει ανέβει στο ιερό της βάθρο»…(Πλάτωνος Φαίδρος 252 d 7 και 254 b 8).

    Εσύ έγινες αυτό; Εσύ αυτό το είδες;… Αν βλέπεις ότι, ναι, αυτό έγινες, ότι ήδη έγινες αυτό που είδες, πάρε θάρρος και εμπιστέψου τον εαυτό σου, αφού ανέβηκες ως εδώ, δεν χρειάζεσαι πια οδηγό, κράτα το βλέμμα σου σταθερό και κοίτα!» (Ι 6, 9, 7.)

    _ _ _ _ _ _ _ _ _

    Εννεάδες:

  19. 31 Αυγούστου 2012 στο 11:28 μμ

    «το γαρ ορών προς το ορώμενον συγγενές και όμοιον ποιησάμενον δει επιβάλλειν τη θέα»…..

    την καλησπέρα μου , χωρίς άλλα σχόλια….

  20. 1 Σεπτεμβρίου 2012 στο 10:46 πμ

    Καλημέρα και καλό μήνα αγαπητέ!

    Σχόλια; Σε τι χρησιμεύουν τα σχόλια; Δεν χρειάζονται… 🙂

  21. 23 Δεκεμβρίου 2012 στο 1:47 μμ
  22. 5 Ιανουαρίου 2013 στο 9:32 πμ

    [1.6.8] «φεύγωμεν δὴ φίλην ἐς πατρίδα», ἀληθέστερον ἄν τις παρακελεύοιτο. τίς οὖν ἡ φυγὴ καὶ πῶς; ἀναξόμεθα οἷον ἀπὸ μάγου Κίρκης, φησίν, ἢ Καλυψοῦς Ὀδυσσεύς —αἰνιττόμενος δοκεῖ μοι— μεῖναι οὐκ ἀρεσθείς, καίτοι ἔχων ἡδονὰς δι᾽ ὀμμάτων καὶ κάλλει πολλῷ αἰσθητῷ συνών. πατρὶς δὴ ἡμῖν, ὅθεν παρήλθομεν, καὶ πατὴρ ἐκεῖ. τίς οὖν ὁ στόλος καὶ ἡ φυγή; οὐ ποσὶ δεῖ διανύσαι· πανταχοῦ γὰρ φέρουσι πόδες ἐπὶ γῆν ἄλλην ἀπ᾽ ἄλλης· οὐδέ σε δεῖ ἵππων ὄχημα ἤ τι θαλάττιον παρασκευάσαι, ἀλλὰ ταῦτα πάντα ἀφεῖναι δεῖ καὶ μὴ βλέπειν, ἀλλ᾽ οἷον μύσαντα ὄψιν ἄλλην ἀλλάξασθαι καὶ ἀνεγεῖραι, ἣν ἔχει μὲν πᾶς, χρῶνται δὲ ὀλίγοι.

    [1.6.9] τί οὖν ἐκείνη ἡ ἔνδον βλέπει; ἄρτι μὲν ἐγειρομένη οὐ πάνυ τὰ λαμπρὰ δύναται βλέπειν. ἐθιστέον οὖν τὴν ψυχὴν αὐτὴν πρῶτον μὲν τὰ καλὰ βλέπειν ἐπιτηδεύματα· εἶτα ἔργα καλά, οὐχ ὅσα αἱ τέχναι ἐργάζονται, ἀλλ᾽ ὅσα οἱ ἄνδρες οἱ λεγόμενοι ἀγαθοί· εἶτα ψυχὴν ἴδε τῶν τὰ ἔργα τὰ καλὰ ἐργαζομένων. πῶς ἂν οὖν ἴδοις ψυχὴν ἀγαθὴν οἷον τὸ κάλλος ἔχει; ἄναγε ἐπὶ σαυτὸν καὶ ἴδε· κἂν μήπω σαυτὸν ἴδῃς καλόν, οἷα ποιητὴς ἀγάλματος, ὃ δεῖ καλὸν γενέσθαι, τὸ μὲν ἀφαιρεῖ, τὸ δὲ ἀπέξεσε, τὸ δὲ λεῖον, τὸ δὲ καθαρὸν ἐποίησεν, ἕως ἔδειξε καλὸν ἐπὶ τῷ ἀγάλματι πρόσωπον, οὕτω καὶ σὺ ἀφαίρει ὅσα περιττὰ καὶ ἀπεύθυνε ὅσα σκολιά, ὅσα σκοτεινὰ καθαίρων ἐργάζου εἶναι λαμπρὰ καὶ μὴ παύσῃ «τεκταίνων» τὸ σὸν «ἄγαλμα», ἕως ἂν ἐκλάμψειέ σοι τῆς ἀρετῆς ἡ θεοειδὴς ἀγλαΐα, ἕως ἂν ἴδῃς «σωφροσύνην ἐν ἁγνῷ βεβῶσαν βάθρῳ». εἰ γέγονας τοῦτο καὶ εἶδες αὐτὸ καὶ σαυτῷ καθαρὸς συνεγένου οὐδὲν ἔχων ἐμπόδιον πρὸς τὸ εἷς οὕτω γενέσθαι οὐδὲ σὺν αὐτῷ ἄλλο τι ἐντὸς μεμιγμένον ἔχων, ἀλλ᾽ ὅλος αὐτὸς φῶς ἀληθινὸν μόνον, οὐ μεγέθει μεμετρημένον οὐδὲ σχήματι εἰς ἐλάττωσιν περιγραφὲν οὐδ᾽ αὖ εἰς μέγεθος δι᾽ ἀπειρίας αὐξηθέν, ἀλλ᾽ ἀμέτρητον πανταχοῦ, ὡς ἂν μεῖζον παντὸς μέτρου καὶ παντὸς κρεῖσσον ποσοῦ· εἰ τοῦτο γενόμενον σαυτὸν ἴδοις, ὄψις ἤδη γενόμενος θαρσήσας περὶ σαυτῷ καὶ ἐνταῦθα ἤδη ἀναβεβηκὼς μηκέτι τοῦ δεικνύντος δεηθεὶς ἀτενίσας ἴδε· οὗτος γὰρ μόνος ὁ ὀφθαλμὸς τὸ μέγα κάλλος βλέπει· ἐὰν δὲ ἴῃ ἐπὶ τὴν θέαν λημῶν κακίαις καὶ οὐ κεκαθαρμένος ἢ ἀσθενής, ἀνανδρίᾳ οὐ δυνάμενος τὰ πάνυ λαμπρὰ βλέπειν, οὐδὲν βλέπει, κἂν ἄλλος δεικνύῃ παρὸν τὸ ὁραθῆναι δυνάμενον· τὸ γὰρ ὁρῶν πρὸς τὸ ὁρώμενον συγγενὲς καὶ ὅμοιον ποιησάμενον δεῖ ἐπιβάλλειν τῇ θέᾳ. οὐ γὰρ ἂν πώποτε εἶδεν ὀφθαλμὸς ἥλιον ἡλιοειδὴς μὴ γεγενημένος, οὐδὲ τὸ καλὸν ἂν ἴδοι ψυχὴ μὴ καλὴ γενομένη.

    * * * * * * * *
    [8] «Ας φύγουμε για την αγαπημένη μας πατρίδα!»,1 να η πιο σωστή συμβουλή. —Ποιος είναι λοιπόν ο δρόμος της φυγής και πώς θα τον ακολουθήσουμε;—Θα ξανοιχτούμε,2 όπως —καθώς, αλληγορικά μου φαίνεται, λέει ο ποιητής— ο Οδυσσέας από τη μάγισσα Κίρκη ή την Καλυψώ, ο οποίος δεν αρκέστηκε να παραμείνει εκεί, παρ᾽ όλο που είχε ηδονές των ματιών και βρισκόταν ανάμεσα σε πολλή αισθητή ομορφιά. Η πατρίδα μας, απ᾽ όπου ήρθαμε, κι ο πατέρας μας είναι εκεί. — Ποια είναι λοιπόν η ρότα μας κι ο τρόπος για να φύγουμε; — Δεν χρειάζεται να περπατήσουμε· γιατί τα πόδια μάς πάνε μόνο στα διάφορα μέρη της γης, από χώρα σε χώρα. Ούτε χρειάζεται να φτιάξεις κανένα αμάξι με άλογα ή κάποιο θαλάσσιο μέσο, αλλά πρέπει να τα εγκαταλείψεις όλα αυτά και να μην τα βλέπεις· και «κλείνοντας τα μάτια» άλλαξε την όρασή σου και ξύπνα μιαν άλλη, που ενώ την έχουν όλοι, λίγοι τη χρησιμοποιούν.

    [9] Τι λοιπόν βλέπει η εσωτερική εκείνη όραση; —Μόλις ξυπνήσει, δεν μπορεί καθόλου ν᾽ αντικρίσει τα λαμπρά όντα.3 Πρέπει λοιπόν πρώτα η ψυχή αυτή να συνηθίσει να διακρίνει τους ωραίους τρόπους ζωής· κατόπιν τα ωραία, έργα, όχι εκείνα που κατασκευάζουν οι τέχνες, αλλά αυτά που κάνουν οι λεγόμενοι αγαθοί άνδρες· κοίταξε μετά την ψυχή αυτών που κάνουν τα ωραία έργα.

    —Πώς θα δεις τώρα τι ομορφιά έχει μια καλή ψυχή;— Αποσύρσου στον εαυτό σου και κοίτα· και αν δεις τον εαυτό σου να μην είναι ακόμη ωραίος, όπως ο δημιουργός του αγάλματος που πρέπει να γίνει ωραίο αφαιρεί, λαξεύει, λειαίνει και καθαρίζει μέχρις ότου φανεί πάνω στο άγαλμα ένα ωραίο πρόσωπο,4 έτσι και συ αφαίρεσε τα περιττά και ίσιωσε τα στραβά, και όσα είναι σκοτεινά κάνε τα να γίνουν λαμπρά καθαρίζοντάς τα, και μην πάψεις να σμιλεύεις το άγαλμά σου, έως ότου λάμψει πάνω του η θεόμορφη λαμπρότητα της αρετής, ώσπου να δεις «τη σωφροσύνη σε ιερό βάθρο ανεβασμένη». Αν έχει γίνει αυτό και το είδες, και ενώθηκες καθαρός με τον εαυτό σου, χωρίς ούτε τίποτα να σε εμποδίζει να γίνεις έτσι ενιαίος, ούτε να έχεις μαζί σου τίποτε άλλο αναμεμιγμένο μέσα σου, αλλά έχεις γίνει ο ίδιος ολόκληρος μόνο φως αληθινό, που ούτε σε μέγεθος μετριέται, ούτε σε κανένα σχήμα περικλείεται ώστε να ελαττωθεί, ούτε πάλι αυξάνει σε όγκο από έλλειψη ορίων, αλλά επεκτείνεται παντού απροσμέτρητο, ως κάτι μεγαλύτερο από κάθε μέτρο και ανώτερο από κάθε ποσό· αν δεις τον εαυτό σου να έχει γίνει αυτό, αφού θα έχεις γίνει πια όραση ο ίδιος,5 έχοντας εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, χωρίς να χρειάζεται να σου δείξει κανείς, εφόσον θα έχεις ήδη ανέβει, προσήλωσε το βλέμμα σου και κοίταξε. Διότι μόνον αυτό το μάτι βλέπει τη μεγάλη Ομορφιά. Ενώ αν κανείς προσπαθήσει να φτάσει στη θέαση αυτή με μάτια θολωμένα από τις κακίες και χωρίς να έχει καθαρθεί, ή όντας αδύναμος, μη μπορώντας από δειλία του να δει αυτά που είναι πολύ λαμπρά, δεν βλέπει τίποτα, έστω και αν κάποιος άλλος του δείξει πως αυτό που θα μπορούσε να δει βρίσκεται πλάι του. Γιατί αυτό που βλέπει είναι συγγενικό με αυτό που βλέπεται, και πρέπει να στραφεί στη θέασή του αφού πρώτα έχει γίνει όμοιο μ᾽ εκείνο. Αφού ποτέ κανένα μάτι δεν θα μπορούσε να δει τον ήλιο αν δεν ήταν ηλιόμορφο,6 ούτε η ψυχή μπορεί να δει το Ωραίο, αν δεν έχει πρώτα γίνει ωραία η ίδια.

    (μετάφραση Π. Καλλιγάς)

    * * * * * *

    ΠΗΓΗ: ΠΛΩΤΙΝΟΣ (περ. 205 – 270 μ.Χ.) 203. – Περὶ τοῦ καλοῦ 1, 6, 8-9

  23. 9 Ιανουαρίου 2013 στο 9:50 μμ

    Ο ρήτορας και ο στρατηγός:

    Ο καθηγητής Γιώργης Γιατρομανωλάκης μετέφρασε τους «Ιερούς λόγους» του Αίλιου Αριστείδη και επιχειρεί τη σύγκριση των ενυπνίων του αρχαίου συγγραφέα με τα οράματα του Μακρυγιάννη

    […] Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο των αφηγηματικά «ακατάστατων» Ιερών λόγων είναι το υλικό τους: τα πολλά ενύπνια που αποστέλλονται από τον Ασκληπιό όταν ο φιλόδοξος και φιλάσθενος ρήτορας (ο Αριστείδης είναι ο πιο γνωστός άρρωστος της αρχαιότητας) βρίσκεται για θεραπεία στο Ασκληπιείο της Περγάμου.

    Τα όνειρα που βλέπει – κυρίως μέσα από την πρακτική της εγκοίμησης – καταλαμβάνουν στην αρχική καταγραφή τους 300.000 αράδες.

    Από αυτό το εκτενές υλικό εκδίδονται τελικά 130 όνειρα, έπειτα μάλιστα από εντολή του Ασκληπιού, που, πέρα από γιατρός, προστάτης και καθοδηγητής, είναι και ο λογοτεχνικός «εκδότης» του ρήτορα – ακόμη και ο τίτλος του βιβλίου ανήκει στον θεό! Εκείνο, λοιπόν, που κυρίως παρακολουθούμε στους ΙΛ είναι, όχι τόσο οι ιατρικές συνταγές και συμβουλές μέσα από τα θεόσταλτα όνειρα, όσο η προσπάθεια ενός ασθενικού αλλά επίμονου ανθρώπου να επανεύρει την ποθητή τέχνη του μαζί με τη σωματική του υγεία. […]

    Τα Οράματα και Θάματα του Μακρυγιάννη, που οι ξένοι φιλόλογοι αγνοούν, είναι κατά την άποψή μας το κείμενο που συγγενεύει περισσότερο με τους ΙΛ, κυρίως στη βάση της αρχαίας και νεοελληνικής λαϊκής θρησκείας.

    Το πρόσωπο που βρίσκεται πιο κοντά στον θρησκόληπτο, υποχονδριακό Μακρυγιάννη («κάθεσαι μόνος σου και βασανίζεσαι και υποκοντρίασες» λέει στο εαυτό του), τον κυριευμένο από οράματα και θεόσταλτα όνειρα, άρρωστο και καταπληγωμένο Στρατηγό, είναι ο Αίλιος Αριστείδης.

    Τα ΟΘ είναι (όπως και οι ΙΛ) γεμάτα από εγκοιμήσεις σε εκκλησίες, από θεϊκά ιατρικά όνειρα και συνταγές (για αιμορροΐδες, πολύποδες, αποστήματα, αφαιμάξεις κ.ά.), με θεραπευτικά λουτρά, με τον Χριστό σε ρόλο χειρουργού, με συνομιλίες με αγίους, όπως γίνεται και με τον Ασκληπιό στους ΙΛ, κτλ. Ακόμη και ο όρος «καθέντρα», που ο Μακρυγιάννης χρησιμοποιεί για να δηλώσει το «σπίτι» της Παναγίας στην Τήνο, ανακαλεί συνειρμικά τη λεγόμενη περίοδο της «Καθέδρας» κατά την οποία ο Αριστείδης θεραπεύεται στην Πέργαμο. […]

    Χο!

  24. 12 Σεπτεμβρίου 2014 στο 1:42 μμ

    Ιδού τι έλεγε ο Αρτεμίδωρος για τη μεγάλη διαφορά μεταξύ ενυπνίου και ονείρου:

    «Περὶ μὲν οὖν ἐνυπνίου καὶ ὀνείρου διαφορᾶς τῆς πρὸς ἄλληλα διαίρεσις οὐκ ὀλίγη καὶ ἐν ἄλλοις γέγραπταί μοι καὶ ** ἐπειδὴ ἄκοσμον καὶ ὥσπερ οὐκ ἀπ᾽ ἀρχῆς γενόμενον φανεῖταί σοι τὸ σύγγραμμα, καὶ νῦν ἀπ᾽ αὐτῶν τούτων ἄρξασθαι καλῶς ἔχον εἶναι μοι δοκεῖ. ταύτηι γὰρ ὄνειρος ἐνύπνιον διαφέρει, ἧι συμβέβηκε τῶι μὲν εἶναι σημαντικῶι τῶν μελλόντων, τῶι δὲ τῶν ὄντων. σαφέστερον δ᾽ ἂν μάθοις οὕτω. τὰ ποιὰ τῶν παθῶν προσανατρέχειν πέφυκε καὶ προςανατάσσειν ἑαυτὰ τῆι ψυχῆι καὶ τοὺς ὀνειρωγμοὺς ἀποτελεῖν. οἷον ἀνάγκη τὸν ἐρῶντα ὄναρ ἅμα τοῖς παιδικοῖς εἶναι δοκεῖν καὶ τὸν δεδιότα ὁρᾶν ἃ δέδιε, καὶ πάλιν αὖ τὸν πεινῶντα ἐσθίειν καὶ τὸν διψῶντα πίνειν, ἔτι καὶ τὸν πεπλησμένον τροφῆς ἢ ἐμεῖν ἢ πνίγεσθαι διὰ τὴν γινομένην ἀπόφραξιν δυσαναθυμιάτου τῆς τροφῆς οὔσης. ἔστι τοίνυν ἰδεῖν ταῦτα καθυποκειμένων ἤδη τῶν παθῶν οὐ πρόρρησιν ἔχοντα τῶν μελλόντων ἀλλ᾽ ὑπόμνησιν τῶν ὄντων. τούτων δὲ οὕτως ἐχόντων ἴδοις ἂν ἃ μὲν ἴδια σώματος μόνου ἃ δὲ ἴδια ψυχῆς , οἷον ἐρῶντα δοκεῖν ἅμα τοῖς παιδικοῖς εἶναι καὶ νοσοῦντα θεραπεύεσθαι καὶ συμμίσγειν ἰατροῖς· κοινὰ γὰρ ταῦτα σώματι καὶ ψυχῆι. ἐμεῖν δὲ καὶ καθεύδειν καὶ πάλιν αὖ πίνειν τε καὶ ἐσθίειν ἴδια σώματος ἡγητέον, ὥσπερ ἴδια ψυχῆς χαίρειν τε καὶ λυπεῖσθαι. σαφὲς δὲ ἀπὸ τούτων ὅτι τῶν σωματικῶν ἃ μὲν δι᾽ ἔνδειαν ἃ δὲ διὰ περισσότητα ὁρᾶται, τῶν δ᾽ αὖ ψυχικῶν ἃ μὲν διὰ φόβον ἃ δὲ δι᾽ ἐλπίδα.

    Περὶ μὲν οὖν ἐνυπνίου τοσαῦτα εἰρήσθω· τὸ δὲ ὄνομα αὐτὸ κύριον, οὐχ ἧι ὑπνοῦντες αὐτὸ ὁρῶσι πάντες, ἐπεὶ ὄνειρος ὑπνούντων ἔργον ἐστίν, ἀλλ᾽ ἧι ἐφ᾽ ὅσον μὲν ἐνύπνιόν ἐστιν ἐνεργεῖ, παυομένων δὲ τῶν ὕπνων ἀφανίζεται· ὁ δ᾽ ὄνειρος ἐνύπνιόν τε ὢν ἐνεργεῖ ἄγων εἰς ἐπίστασιν προαγορεύσεως τῶν μελλόντων, καὶ μεθ᾽ ὕπνον ἐνεργεῖς ἐπάγων τὰς ἐγχειρήσεις ἐγείρειν τε καὶ ὀρείνειν τὴν ψυχὴν πέφυκε, διὰ ταῦτα καὶ τοῦ ὀνόματος αὐτῶι τεθέντος ἀπ᾽ ἀρχῆς ἢ παρὰ τὸ εἴρειν, ὅ ἐστι λέγειν, ὡς ὁ ποιητὴς τὰ δέ τοι νημερτέα εἴρω. καὶ τὸν πτωχὸν Ἶρον ἐκάλουν οἱ Ἰθακήσιοι οὔνεκ᾽ ἀπαγγέλλεσκε κιών, ὅτε πού τις ἀνώγοι.

    Πηγή: http://www.enciclopedia-dacica.ro/?operatie=subiect&locatie=izvoare_elene&fisier=Artemidoros_Daldianos_-_Oneirocritica-A

  25. 12 Σεπτεμβρίου 2014 στο 1:43 μμ

    Για τον Αρτεμίδωρο το όνειρο διαφέρει από το ενύπνιο στο βαθμό που το πρώτο έχει συμβεί να φανερώνει τα μελλοντικά,ενώ το δεύτερο τα τωρινά.Κάποιας λογής πάθη είναι φυσικό να επανέρχονται και να επαναδιευθετούνται στην ψυχή και να δημιουργούν αυτά που βλέπουμε στον ύπνο μας,οταν δει κανείς λοιπόν αυτά που έχουν αιτία τους τα πάθη ας γνωρίζει πως είναι υπενθυμίσεις για τα τωρινά,καθώς όμως αυτά έχουν έτσι είναι δυνατόν να δεις όσα αφορούν ιδιαιτέρως την ψυχή,και όσα είναι κοινά του σώματος και της ψυχής.Ειναι σαφές ότι από τα σωματικά άλλα τα βλέπουμε λόγω ελλείψεως και αλλά λόγω υπερκερασμού,και από τα ψυχικά,άλλα από φόβο και άλλα από προσδοκία.

    Η ονομασία του ενυπνίου είναι κυριολεκτική επειδή επενεργεί όσο συμβαίνει στον ύπνο μας,όταν όμως σταματήσουμε να κοιμόμαστε,εξαφανίζεται.Το όνειρο παρόλο που και αυτό συμβαίνει στον ύπνο μας,επενεργεί οδηγώντας μας στην παρατήρηση της ένδειξης των μελλοντικών,και από τη φύση του εξεγείρει και ξεσηκώνει την ψυχή,προκαλώντας δραστήριες προσπάθειες και μετά τον ύπνο,γι αυτό πήρε και από την αρχή την ονομασία του από το ότι <>,που σημαίνει <>.

    Ύστερα έχουμε τα όνειρα που είναι ενορατικά και εκείνα που είναι αλληγορικά.Ενορατικά είναι όσα μοιάζουν με το όραμα τους ενώ αλληγορικά είναι όσα φανερώνουν άλλα από αυτά που βλέπει κανεις,καθώς μέσω αυτών η ψυχή υπαινίσσεται κάτι με τρόπο όμως φυσιολογικό ,γενικός ορισμός του ονείρου κατά τον Αρτεμίδωρο είναι ο εξής:

    Όνειρο είναι η πολύμορφη κίνηση ή το δημιούργημα της ψυχής,το οποίο φανερώνει τα αγαθά ή τα κακά που θα επέλθουν.Αφου όμως τα πράγματα έχουν ετσι,οσα θα επαληθευτούν,αφού περάσει ένα μεγάλο ή μικρό χρονικό διαστημα,όλα αυτά,λοιπον η ψυχή τα προαναγγέλει με τα ιδιαίτερα της φυσικά ομοιώματα,τα οποία αποκαλούνται και στοιχεία,πιστεύοντας ότι στον ενδιάμεσο χρόνο εμείς θα μπορέσουμε με την υπόδειξη του συλλογισμού μας να μάθουμε αυτά που θα επέλθουν,οσα όμως γίνονται και δεν επιδέχονται καμία αναβολη,επειδη καθόλου δεν καθυστέρει την εμφάνιση τους οποιοσδήποτε είναι αυτός που μας καθοδηγεί στην ερμηνεία τους,και επειδή η ίδια δεν πιστεύει ότι υπάρχει για μας κανένα όφελος από την προαναγγελία τους,αν δεν τα μάθουμε αμέσως και προτού να τα διακρίνουμε μέσω της εμπειρίας,παρουσιαζει αυτούσια τα πράγματα μέσω των ίδιων πραγματων,χωρις να περιμένει τίποτα από όσα είναι άσχετα με την παρουσίαση όσων θέλει να δηλώσει,κατά κάποιο τρόπο φωνάζοντας σε καθέναν από εμάς <>.
    Και όλοι θα συμφωνήσουν ότι αυτό έχει ετσι.Γιατι δεν θα πει ποτέ κανείς ότι αυτού του είδους τα όνειρα δεν επαληθεύονται λίγο μετά την ίδια θέαση τους,χωρις καν να αφήνουν κάποιο μικρό χρονικό διαστημα,ενώ μερικά από αυτά επαληθευονται.Και στο μεν ενύπνιο που δεν δηλώνει τίποτα αντιστοιχεί η οπτασία, ενώ στο όνειρο το όραμα και η προφητεία.

    Πηγή: ΠΕΡΙ ΟΝΕΙΡΩΝ-ΑΡΤΕΜΙΔΩΡΟΣ

  26. 12 Σεπτεμβρίου 2014 στο 1:48 μμ

    ►Αίλιος Αριστείδης: Ιεροί Λόγοι

    ► Ελισάβετ Κούκη: Αίλιος Αριστείδης, Ιεροί Λόγοι: Σώμα και γλώσσα στα όνειρα ενός ρήτορα [Αθήνα: Σμίλη 2012, 373 σ., 22 €.]

    ► Γιώργης Γιατρομανωλάκης: Αίλιος Αριστείδης, Ιεροί Λόγοι. [Αθήνα: Άγρα 2012, 443 σ., 20 €.]

    Κρίνει ο Σπύρος Ράγκος (Πανεπιστήμιο Πατρών)

    http://www.philosophica.gr/critica/2013-01.pdf

  27. 12 Σεπτεμβρίου 2014 στο 1:59 μμ

    Βιβλία για τον Αίλιο Αριστείδη [στ’ αγγλικά και στα γερμανικά]:

    http://libgen.org/search.php?req=Aelius&open=0&view=simple&phrase=1&column=def

  28. 9 Οκτωβρίου 2015 στο 12:13 πμ

    Στέφανος Παρασκευαΐδης

    Βιβλιοπαρουσίαση

    Ελισάβετ Κούκη (εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια), Αίλιος Αριστείδης, Ιεροί Λόγοι. Σώμα και γλώσσα στα όνειρα ενός ρήτορα, εκδ. Σμίλη, Αθήνα 2012.

  1. 16 Αυγούστου 2012 στο 10:28 πμ
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.