Αρχική > Παραφύλαξη > Que lejos estoy del cielo donde he nacido…

Que lejos estoy del cielo donde he nacido…

Κάθησε κι εκείνος δίπλα μου. Μια αμήχανη σιωπή απλώθηκε ανάμεσά μας. Σκέφτηκα πως μου έδινε καιρό για να συνέλθω. Πήρα το σημειωματάριό μου και άρχισα να το σκαλίζω από νευρικότητα.

«Νιώθεις σαν φύλλο στο έλεος του ανέμου, έτσι δεν είναι;» έκανε τελικά, κοιτάζοντάς με στα μάτια.

Ένιωθα ακριβώς έτσι κι εκείνος φαινόταν να συμπάσχει μαζί μου. Είπε ότι η ψυχική μου διάθεση τού θύμιζε ένα τραγούδι και άρχισε να το τραγουδάει σε χαμηλό τόνο. Η φωνή του ήταν πολύ ευχάριστη και οι στίχοι με συνεπήραν.

Βρίσκομαι τόσο μακριά από τον ουρανό όπου γεννήθηκα.
Απέραντη νοσταλγία δυναστεύει τις σκέψεις μου.
Τώρα που είμαι τόσο μόνος και θλιμμένος σαν φύλλο στον άνεμο,
μερικές φορές μου ‘ρχεται να κλαίω και μερικές θέλω να γελάω με λαχτάρα.

[Que lejos estoy del suelo, donde he nacido
Inmensa nostalgia invade mi pensamiento.
Ahora que estoy tan solo y triste, cual hoja al viento
Quisiera llorar, quisiera reir, de sentimiento.]

 

 

 

Δεν μιλήσαμε για κάμποση ώρα. Τελικά, ο Δον Χουάν έσπασε τη σιωπή.

«Από τη μέρα που γεννήθηκες, κάποιος, με τον άλφα ή βήτα τρόπο, κάτι σου κάνει», είπε.

«Ακριβώς».

«Κι αυτό που σου κάνει είναι πάντα ενάντια στη θέλησή σου».

«Ναι».

«Έτσι, τώρα, νιώθεις αδύναμος σα φύλλο στον άνεμο».

«Ακριβώς. Έτσι νιώθω».

Του είπα ότι μερικές φορές οι συνθήκες της ζωής μου υπήρξαν καταστροφικές. Με άκουγε προσεχτικά αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω αν απλώς συμφωνούσε ή αν τον ενδιέφεραν πραγματικά αυτά που έλεγα, ώσπου αντιλήφθηκα ότι προσπαθούσε να κρύψει ένα χαμόγελο.

«Σου αρέσει μάλλον να νιώθεις λύπη για τον εαυτό σου, αλλά αυτό πρέπει να σταματήσει», είπε μ’ έναν ήπιο τόνο. «Αυτό δεν ταιριάζει με τη ζωή του πολεμιστή».

Γέλασε και άρχισε πάλι να τραγουδάει, αλλά παραμόρφωνε τον τονισμό ορισμένων λέξεων, με αποτέλεσμα το τραγούδι να γίνει ένα αστείο παράπονο. Παρατήρησε ότι ο λόγος που μου είχε αρέσει το τραγούδι βρισκόταν στο γεγονός ότι όλα όσα είχα κάνει στη ζωή μου ήταν ελαττωματικά και μ’ έκαναν να παραπονιέμαι. Δεν μπορούσα να του πω τίποτα. Είχε δίκιο. Πίστευα ωστόσο πως είχα αρκετούς λόγους που δικαιολογούσαν την αίσθηση ότι ήμουν ένα φύλλο στον άνεμο.

«Το δυσκολότερο πράγμα στον κόσμο είναι ν’ αποχτήσει κανείς το ήθος του πολεμιστή», είπε. «Δεν ωφελεί σε τίποτα το να λυπάσαι ή το να παραπονιέσαι και να νιώθεις δικαιολογημένος κάνοντας έτσι, πιστεύοντας πως πάντα κάποιος σου κάνει κακό. Κανένας δεν κάνει τίποτα σε κανένα, κι ακόμα λιγότερο σ’ έναν πολεμιστή.

«Βρίσκεσαι εδώ, μαζί μου, γιατί θέλεις να βρίσκεσαι εδώ. Θα ‘πρεπε να έχεις ήδη αναλάβει πλήρη ευθύνη για το γεγονός αυτό, οπότε η ιδέα ότι βρίσκεσαι στο έλεος του ανέμου θα σου ήταν απαράδεχτη».

Κάρλος Καστανένα, Ταξίδι στο Ιξτλάν, σ. 152-3

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Το τραγούδι «Canción Mixteca» γράφτηκε το 1915 απ’ τον José López Alavez. Στο youtube κυκλοφορεί σε διάφορες εκτελέσεις. Διάλεξα τη συγκεκριμένη γιατί διαθέτει αυτό το παιγνιώδες που σίγουρα είχε και ο Χουάντσο όταν το τραγουδούσε. Φυσικά -φυσικότατα!- οι στίχοι είναι ελαφρώς αλλαγμένοι. Ο Χουάντσο άλλαξε το «θα ‘θελα να κλάψω, θα ‘θελα να πεθάνω», σε «θα ‘θελα να κλάψω, θα ‘θελα να γελάσω»… Καλύτερα έτσι, θαρρώ…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Μην σας ξενίζει ο όρος «πολεμιστής». Διευκρινίζεται αλλού. Δεν υπονοεί τίποτα πράξεις βίας ή πολέμου. Το μόνο πράγμα ενάντια στο οποίο πολεμούσαν μια ζωή οι μεξικάνοι χωρ[ι]ατατζήδες ήταν ο εγωισμός, η εαυτάρα, η αυτοανάκλαση, η αυταρέσκεια. Αυτή η «μαύρη τρύπα» στη ζωή των ανθρώπων που καταπίνει όλη μας σχεδόν τη δύναμη και δεν μας αφήνει να αντιληφθούμε τίποτα πέρα απ’ τη μύτη μας…

Κι όσο κι αν φαντάζει απίθανο, θεμέλιο της εαυτάρας είναι η αυτολύπηση. Ο αυτο-οικτιρμός. Αν δεν υπήρχε τι νομίζετε ότι θα μας έκανε να πιστεύουμε ότι ο καθένας μας είναι το σημαντικότερο πλάσμα στον κόσμο; Ε, τι;

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Αναφέρονται διάφορα στο βιβλίο…

Όπως:

Το κακό με τα «αθάνατα» ανθρώπινα όντα, είναι ότι ποτέ δεν παίρνουν την ευθύνη γι’ αυτά που λένε και γι’ αυτά που κάνουν. Για τον απλούστατο λόγο ότι πάντα θα έχουν χρόνο για να τα αλλάξουν…

Κι έτσι το μόνο που απομένει είναι να νιώθουν παραπονεμένοι γι’ αυτά που [υποτίθεται] τους έκαναν οι άλλοι, ή τύψεις γι’ αυτά που [υποτίθεται] έκαναν στους άλλους.

Παράπονα και τύψεις… Η προϊστορία της ανθρωπότητας… Η παιδική της ηλικία…

_ _ _ _ _ _ _ _ _

Να περνάτε πάντα υπέροχα!

Advertisements
Κατηγορίες:Παραφύλαξη
  1. 16 Αυγούστου 2012 στο 11:07 μμ

    Άλλες εκτελέσεις του τραγουδιού:

  2. 16 Αυγούστου 2012 στο 11:31 μμ

    Α, και μην νομίζετε ότι όλα αυτά τα λέω… ex cathedra 🙂

    Υπήρξα, για δεκαετίες ολόκληρες, ένας απ’ τους μεγαλύτερους παραπονιάρηδες που έχω γνωρίσει…

    Απλά κάποια στιγμή άλλαξα [όχι ότι το περίμενα, αλλά συνέβη…] και έκτοτε γελάω με τα παράπονα των άλλων, γιατί πολύ απλά θυμάμαι τη δική μου ανοησία. Δεν γελάω σε βάρος τους. Με την εαυτάρα μου γελάω και με την ανοησία μου….

    Όχι με την τραγική μοίρα του Ανθρώπου… Όχι μ’ αυτήν…

  3. 17 Αυγούστου 2012 στο 10:38 πμ

    είμαστε ένας σωρός από ταραγμένες υπάρξεις, αμήχανες από τους ίδιους μας τους εαυτούς, δεν έχουμε τον παραμικρό λόγο να βρισκόμαστε εδώ, κάθε ύπαρξη μπερδεμένη, χαμένη, απροσδιόριστα ανήσυχη, αισθανόμαστε περιττοί σε σχέση με τους άλλους, περττοί μα και άρτιοι…

    καλημεράκος
    🙂

  4. 17 Αυγούστου 2012 στο 11:01 πμ

    ούτε, ούτε, ούτε, ούτε, ούτε, και έχουμε όλους τους λόγους του κόσμου να βρισκόμαστε εδώ.

    Περιττοί και άρτιοι, αρκεί να είμαστε ακέραιοι, κι όχι δεκαδικοί ή τετραγωνικές ρίζες του -1…

    Καλημεράννος! 🙂

    ΥΓ. Κάνει ζέστη στον Κάμπο; Να προετοιμαστώ ψυχολογικά…. Λέω ν’ ανηφορίσω κατά το χωριό μου να δω τη δόλια μου μανούλα, που την ξεκαλοκαιριάζουμε εκεί…

  5. 17 Αυγούστου 2012 στο 11:10 πμ

    Και για να μην πείτε ότι σνομπάρω την ντόπια μουσική σκηνή.

    Λέιντις εντ τζέντλμεν, φτερά στον άνεμο!

    [Και μόνον που σκέφτομαι τον Χουάντσο να τραγουδά Γαβαλά στη Σονόρα 😆 😆 😆 ]

  6. 17 Αυγούστου 2012 στο 11:38 πμ

    Ακόμη ένας παραπονιάρης.

    Αυτός βαφτίζει την αυταρέσκειά του και την κάνει «ανεξαρτησία»…

  7. 18 Αυγούστου 2012 στο 10:53 πμ

    Δε μπορεί… Κάποιος θα με μάτιασε… Για να ‘μαι ακόμα εδώ…

    Φεύγουμε πάντα την κατάλληλη στιγμή… 🙂

  8. 2 Δεκεμβρίου 2012 στο 11:31 μμ

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s