Αρχική > Θυμάμαι τις αμαρτίες μου > Θυμάμαι τις αμαρτίες μου #223

Θυμάμαι τις αμαρτίες μου #223

Τον ρώτησα:

«Ποιος είσαι;»

Μου απάντησε:

«Να σου πω από πού έρχομαι;»

«Ναι.»

Απήγγειλε:

Η κόλαση των ζωντανών δεν είναι κάτι που θα υπάρξει· αν υπάρχει μία, είναι αυτή που βρίσκεται ήδη εδώ, η κόλαση που κατοικούμε κάθε μέρα, που φτιάχνουμε με το να ζούμε μαζί. Δυο τρόποι υπάρχουν για να γλιτώσεις από το μαρτύριό της. Ο πρώτος είναι εύκολος σε πολλούς: δέξου την κόλαση και γίνε μέρος της έτσι που να μην τη βλέπεις πια. Ο δεύτερος είναι επικίνδυνος και απαιτεί συνεχή επαγρύπνηση και γνώση: ψάξε και μάθε ν’ αναγνωρίζεις ποιος και τι, στη μέση της κόλασης, δεν είναι κόλαση, κι αυτά κάνε να διαρκέσουν, δώσ’ τους χώρο.

[[[Ίταλο Καλβίνο, Αόρατες Πόλεις,
σ. 190, μετ. Ε.Γ. Ασλανίδης – Σάσα Καπογιαννοπούλου,
εκδ. Οδυσσέας, 1983]]]

Και συνέχισε:

«Από ‘κει έρχομαι. Απ’ τα βάθη της κόλασης. Πάντα υπάρχει ένας τρίτος τρόπος. Δεν έμεινα. Έφυγα…»

Φοβήθηκα.

Το πρόσεξε και μου χαμογέλασε.

Τρομοκρατήθηκα.

Σηκώθηκε και, χωρίς να με χαιρετήσει, απομακρύνθηκε.

Τον ακολούθησα.

Ξέχασα να πληρώσω τον λογαριασμό.

Δεν είχαν φέρει και απόδειξη.

Ύδρα 🙂 .

Τότε…

 

 

Advertisements
  1. 20 Αυγούστου 2012 στο 8:08 μμ

  2. 21 Αυγούστου 2012 στο 10:33 πμ

    Ο μέσος άνθρωπος νομίζει ότι το να παραδίδεται στις αμφιβολίες και τα βάσανα είναι δείγμα ευαισθησίας και πνευματικότητας.

    Η αλήθεια είναι ότι ο μέσος άνθρωπος απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί ευαίσθητος.

    Η αδύναμη λογική του τον κάνει σκόπιμα να φαντάζει στα μάτια του τέρας ή άγιος, αλλά στην πραγματικότητα αυτή η λογική είναι πολύ μικρή για να δημιουργήσει τέτοιες μεγάλες έννοιες.

    wheel/142

    Ποιο είναι, λοιπόν, το ηθικό δίδαγμα;

    Ε, ποιο;

    Καλημέρα είπα; 🙂

  3. 22 Αυγούστου 2012 στο 2:36 μμ

    [Αυτό] είναι ένα ταξίδι επιστροφής. Επιστρέφουμε νικητές στο πνεύμα, αφού πρώτα κατεβήκαμε στην κόλαση. Κι από την κόλαση φέρνουμε και τρόπαια. Η κατανόηση είναι ένα απ’ αυτά.

    ΔΣ/169

    Για να λύνουμε και κάνα ψιλοθεολογικό προβληματάκι τώρα που οι θεολόγοι παίρνουν, ο ένας μετά τον άλλο, την άγουσα για τα… αποδυτήρια – που θα ‘λεγε και ο Βασίλης Κοντοβαζαινίτης 🙂

  4. 26 Σεπτεμβρίου 2012 στο 1:43 μμ

    «You have been down there, Neo. You know that road. You know exactly where it ends. And I know that’s not where you want to be.»

    Trinity, to Thomas – Matrix

  5. 26 Σεπτεμβρίου 2012 στο 10:46 μμ
  6. 26 Σεπτεμβρίου 2012 στο 11:23 μμ

    Μετά την έρημο του πραγματικού…, που λέει κι ο Μορφέας στο Μάτριξ Ι. 😉

  7. 26 Σεπτεμβρίου 2012 στο 11:27 μμ

  8. 25 Μαρτίου 2013 στο 9:21 πμ

    Έκπτωτοι δαίμονες 😉

  9. 25 Μαρτίου 2013 στο 9:46 πμ

    Στην ουσία, ο Neo δεν ενδιαφέρεται για την Trinity. Ή, μάλλον, δεν ενδιαφέρεται για την εικόνα που έχει εκείνη για τον εαυτό της ή που έχει εκείνος για εκείνη. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι [κατά Νίτσε] το πώς εκείνη θα γίνει αυτό που είναι. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί εκείνος να το αποφασίσει. Εξού και η -φαινομενική- αντίφαση ανάμεσα στο ενδιαφέρον του και στην αδιαφορία του. Και δεν είναι θέμα μέλλοντος. Θέμα Μάτριξ είναι.

    Πρέπει να παρακολουθήσει κανείς πολύ προσεκτικά τις τρεις ταινίες για να σχηματίσει πλήρη εικόνα.

    Φυσικά, η Trinity το καλύτερο που θα μπορούσε να κάνει είναι να ακολουθήσει τον κανόνα «όπου φύγει φύγει». Οι έκπτωτοι δαίμονες μπορεί να αποδειχθούν πολύ επικίνδυνοι μερικές φορές. Γιατί ναι μεν δεν παίζουν δικά τους παιχνίδια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα παίξουν το παιχνίδι του Μάτριξ, ή ότι δεν θα μπούν στο παιχνίδι κάποιου άλλου «καλλιεργημένου»…

    Μακριά!

  10. 26 Μαρτίου 2013 στο 8:48 πμ

    Στην real life, βέβαια, τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά.

    Είναι απλούστερα! Μια απόφαση: ή πάει κανείς για την ελευθερία ή δεν πάει.

    [Και ελευθερία είναι η παντελής αδιαφορία για τον ίδιο σου τον εαυτό.]

    Αλλά αυτό είναι κάτι το πολύ επώδυνο για τους περισσότερους.

    Δεν αρκεί η κατάποση ενός κόκκινου ή μπλε χαπιού.

    Πρέπει κανείς ν’ αφήσει πίσω του [σιγά σιγά] όλο το παρελθόν του.

    Και πόσοι αντέχουν να το κάνουν;

    Βλέπετε, για τους περισσότερους, η ελευθερία είναι μια πολύ τρομαχτική υπόθεση.

    Μην ακούτε τι λένε… Απλά σκεφτείτε το…

    Γιατί να το κάνετε; Θα με ρωτήσετε…

    Ξέρω γω;

    Ίσως γιατί βαρεθήκατε τη λειψή λογική και τη χρησιμοποίηση των συναισθημάτων ως πατερίτσα της λογικής σας…

    «Εκεί» και η λογική είναι ολόκληρη, και πέραν αυτής τα συναισθήματα υπέροχα. Κι όχι δεκανίκια για να μπαλώνεται η λογική…

    Α! Καλά! Πάλι μ’ έπληξε η σοβαρίτιδα πρωί πρωί… 😆

  11. 7 Ιουνίου 2013 στο 1:55 μμ

    Ράκος “Lumpen” Κουρελάριος :
    Στην real life, βέβαια, τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά.
    Είναι απλούστερα! Μια απόφαση: ή πάει κανείς για την ελευθερία ή δεν πάει.
    [Και ελευθερία είναι η παντελής αδιαφορία για τον ίδιο σου τον εαυτό.]
    Αλλά αυτό είναι κάτι το πολύ επώδυνο για τους περισσότερους.
    Δεν αρκεί η κατάποση ενός κόκκινου ή μπλε χαπιού.
    Πρέπει κανείς ν’ αφήσει πίσω του [σιγά σιγά] όλο το παρελθόν του.
    Και πόσοι αντέχουν να το κάνουν;
    Βλέπετε, για τους περισσότερους, η ελευθερία είναι μια πολύ τρομαχτική υπόθεση.
    Μην ακούτε τι λένε… Απλά σκεφτείτε το…
    Γιατί να το κάνετε; Θα με ρωτήσετε…
    Ξέρω γω;
    Ίσως γιατί βαρεθήκατε τη λειψή λογική και τη χρησιμοποίηση των συναισθημάτων ως πατερίτσα της λογικής σας…
    “Εκεί” και η λογική είναι ολόκληρη, και πέραν αυτής τα συναισθήματα υπέροχα. Κι όχι δεκανίκια για να μπαλώνεται η λογική…
    Α! Καλά! Πάλι μ’ έπληξε η σοβαρίτιδα πρωί πρωί…

    Για να το αφήσεις πίσω σου το παρελθόν, πρέπει να το αποδεκτείς πλήρως, όπως και τον εαυτό σου, έτσι όπως είναι.

    Μη φαντάζεσαι ότι κατανοούμε τι είναι «αποδοχή»… έχει διαστρεβλωθεί τόσο το αληθινό (απλό) νόημά της. 🙂

  12. 7 Ιουνίου 2013 στο 2:04 μμ

    Φυσικά και πρέπει να τα «αποδεχτείς».

    Πώς μπορείς να «αφήσεις» κάτι, αν πρώτα δεν το έχεις «πιάσει»;

    Καλημέρα!

  13. 7 Ιουνίου 2013 στο 2:10 μμ

    Κι αυτή η «αποδοχή», μου θύμισε και μια άλλη… αμαρτία μου:

    Θυμάμαι τις αμαρτίες μου #127 [11-7-2012]

  14. 14 Οκτωβρίου 2013 στο 10:37 μμ

    Κόλαση είναι να συναντάς κάποιον ενδιαφέροντα άνθρωπο, και να μην μπορείς να βρεις μέσα σου ούτε το χώρο για να τον «χωρέσεις», ούτε το χρόνο για να τον γνωρίσεις…

  15. 14 Οκτωβρίου 2013 στο 11:30 μμ

    Και δεν λέω ότι είναι εύκολο να εγκαταλείψει κανείς την κόλαση της καθημερινότητας…

    Ακριβώς το αντίθετο λέω. Είναι πολύ απλό [εκ των υστέρων], αλλά δεν είναι εύκολο…

    Την εγκατέλειπα για πάνω από τριάντα χρόνια. Ψιλοσυνειδητά, ψιλοτυφλά…

    Έζησα για δεκαετίες σαν κοσμοκαλόγερος [δεν καταλαβαίνετε τι εννοώ με τον όρο, οπότε αφήστε τις ετικέτες στην άκρη]. Σπάραζα μέσα μου για μένα, για τους ανόητους γύρω μου, για την Ανθρωπότητα, για όλα…

    Στο τέλος «έφυγα» κατά «τύχη». [«Τύχη»: να ακόμα ένας όρος που τώρα πια δεν σημαίνει τίποτα για μένα. Ή, μάλλον, σημαίνει κάτι διαφορετικό, απ’ ό,τι για τους άλλους.]

    Δεν είναι εύκολο… Και το «σιγά-σιγά» δεν αναφερόταν σε μένα. Το έκανα σιγα-σιγά, όπως θα το κάνουν όλοι όσοι θέλουν να το κάνουν. Όπως το έκαναν όλοι όσοι το έκαναν. Και δεν ήταν για όλους τόσο «ευχάριστο» όσο για μένα. Τώρα είναι. Για όλους μας. Ξέρω καμπόσους.

    Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Αγώνας μιας ζωής είναι. Ευχάριστος, διασκεδαστικός, επίπονος, αλλά αγώνας. Μιας ολόκληρης ζωής.

    Δεν μπορώ -δεν γίνεται!- να περιμένω απολύτως κανέναν.

    Ούτε υποσχέσεις, ούτε συναισθηματισμοί, ούτε επενδύσεις [δικές μου σε άλλους ή άλλων σε μένα]. Δεν ξέρω γιατί είναι έτσι. Δεν δημιούργησα εγώ τους κανόνες. Απλά προσπαθώ να τους αποκρυπτογραφήσω…

    Στον αληθινό κόσμο των αισθημάτων, της πραγματικής χαράς, της ελευθερίας πάει κανένας χωρίς τα «μπαγκάζια» με τα οποία μάς έχουν φορτώσει από τότε που γεννηθήκαμε…

    Θέλετε κι άλλα;

    Τα ‘χω πει όλα… Τα έχω πει όλα ξεκάθαρα, και ταυτόχρονα τόσο καλυμμένα. Κι εγώ απορώ με τον εαυτό μου. Δεν μπορώ, ωστόσο, να τα πω αλλιώς.

    «Οι λέξεις», έλεγα τον Μάιο του 2011, «είναι απολύτως απαραίτητες και απολύτως νοσηρές».

    Απαραίτητες και απολύτως νοσηρές…

    Όπως κι όλα τα υπόλοιπα…

    Οι αντιφάσεις, έχω πει επίσης, υπάρχουν μόνον στην περιγραφή μιας κατάστασης.

    Όταν βιώνεις κάτι δεν υπάρχει η παραμικρή αντίφαση…

    Φιλούσιος! Και καληνυχτούδιος!

    Να περνάτε υπέροχα! 🙂

  1. 8 Οκτωβρίου 2012 στο 11:51 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s