8 Σεπτεμβρίου 2012

Ράκος "Lumpen" Κουρελάριος

Κάθησε κι εκείνος δίπλα μου. Μια αμήχανη σιωπή απλώθηκε ανάμεσά μας. Σκέφτηκα πως μου έδινε καιρό για να συνέλθω. Πήρα το σημειωματάριό μου και άρχισα να το σκαλίζω από νευρικότητα.

«Νιώθεις σαν φύλλο στο έλεος του ανέμου, έτσι δεν είναι;» έκανε τελικά, κοιτάζοντάς με στα μάτια.

Ένιωθα ακριβώς έτσι κι εκείνος φαινόταν να συμπάσχει μαζί μου. Είπε ότι η ψυχική μου διάθεση τού θύμιζε ένα τραγούδι και άρχισε να το τραγουδάει σε χαμηλό τόνο. Η φωνή του ήταν πολύ ευχάριστη και οι στίχοι με συνεπήραν.

Βρίσκομαι τόσο μακριά από τον ουρανό όπου γεννήθηκα.
Απέραντη νοσταλγία δυναστεύει τις σκέψεις μου.
Τώρα που είμαι τόσο μόνος και θλιμμένος σαν φύλλο στον άνεμο,
μερικές φορές μου ‘ρχεται να κλαίω και μερικές θέλω να γελάω με λαχτάρα.

[Que lejos estoy del suelo, donde he nacido
Inmensa nostalgia invade mi pensamiento.
Ahora que estoy tan solo y triste, cual hoja al viento
Quisiera llorar, quisiera…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 579 επιπλέον λέξεις

Advertisements
Κατηγορίες:Uncategorized