And, finally, life proves absolutely nothing…

9 Σεπτεμβρίου 2012

Δύο εξαιρετικά ποστάκια, από δύο εξαιρετικές κυρίες:

► ”και τώρα” [Εκείνης με [τις] γυμνές πατούσες]

”Αν σε χάσω , θα … πεθάνω” [της Anna-Silia]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Ως σχόλια, αν μου το επιτρέπουν, σε ένα περσινό μου σχόλιο/τσιτάτο  [σε «διάλογο» που έκανα με τον «εαυτό μου»].

Παραθέτω εδώ ολόκληρο το τσιτάτο:

Είπε ότι δεν θα γνωρίζαμε ποτέ, όπως δεν γνώριζε κι ο μέσος άνθρωπος, ότι υπήρχε κάτι ιδιαίτερα αληθινό και λειτουργικό: ο συνδετικός δεσμός μας με το σκοπό, μάς έδινε την κληρονομική μας προκατάληψη με τη μοίρα.

Τόνισε ότι στη διάρκεια της ενεργούς ζωής μας ποτέ δεν θα είχαμε την ευκαιρία να περάσουμε τη στάθμη της απλής προκατάληψης, γιατί από αμνημόνευτα έτη οι έννοιες της καθημερινότητας μάς είχαν αποχαυνώσει.

Μόνο όταν οι ζωές μας ξεπερνούσαν λίγο την κληρονομική προκατάληψη, η μοίρα άρχιζε να παίρνει διαφορετικό χαρακτήρα.

Τότε αρχίζαμε να ξυπνάμε και να βλέπουμε μέσα από την ομίχλη της καθημερινότητας.

Δυστυχώς, όμως αυτό το ξύπνημα έρχεται μαζί με το χάσιμο ενέργειας που προκαλούν τα γηρατειά, όπου δεν υπάρχει πια η δύναμη να στρέψουμε την προκατάληψή μας σε θετικές και πραγματικές ανακαλύψεις.

Τότε το μόνο που απομένει είναι μια όμορφη διαπεραστική αγωνία, μια νοσταλγία για κάτι που δεν περιγράφεται και θυμός για κάτι που χάθηκε.

ΔΣ/64

Κι όπως λένε κι οι εξαιρετικοί Active Member:

Κι αν γελώ, είναι που ξέρω το δρόμο μου και πάω.
Κι αν ρωτώ, είναι για ‘κείνα που ήξερα και ξέχασα.
και αν θα βρω όλα όσα νοιάζομαι κι όσα αγαπάω
θα μπορώ να λέω σ’ όλους, τα κατάφερα, γέρασα
κι όμορφα πέρασα.
Κι αν γελώ… κι αν ρωτώ…
κι αν θα βρω…θα μπορώ…

Να περνάτε πάντα υπέροχα! Μπορείτε και υπεροχότερα! 🙂

 

 

Advertisements