Αρχική > Ρηχοί Στοχασμοί > Αντιληπτικές συχνότητες, ικανότητες, δυνατότητες

Αντιληπτικές συχνότητες, ικανότητες, δυνατότητες

Ας υποθέσουμε ότι το εύρος των αντιληπτικών δυνατοτήτων του Ανθρώπου κυμαίνεται από το 1 μέχρι το 1000.

[Υπόθεση εργασίας κάνουμε, άρα όλοι οι αριθμοί σ’ αυτό το ποστ και οι κλίκακες είναι τελείως αυθαίρετοι.]

Δυνατοτήτων. Εν δυνάμει, που λένε. Κάποτε οι άνθρωποι θα αναπτύξουν πλήρως το αντιληπτικό δυναμικό τους. Όχι ακόμα…

Προς το παρόν, ας υποθέσουμε ότι οι αντιληπτικές του ικανότητες κυμαίνονται μεταξύ 450 και 550.

Ικανότητες. Προφανώς δεν ισχύει αυτό για όλους τους ανθρώπους. Θα μπορούσαμε να πούμε για τον «μέσο άνθρωπο». Ή, μάλλον, για τους περισσότερους ανθρώπους. Ή, ακόμα καλύτερα, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τις κοινωνικά καθορισμένες [άρα και αποδεκτές = «φυσιολογικές»] αντιληπτικές ικανότητες του ανθρώπου.

Αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «φυσιολογική αντιληπτική ικανότητα» του ανθρώπου. Που κινείται μέσα σ’ αυτά τα όρια: 450-550. Κάποιος μπορεί να κινείται μεταξύ 480 και 520. Ή οπουδήποτε αλλού.

Το «πρόβλημα» είναι τι γίνεται όταν οι αντιληπτικές ικανότητες κάποιου «κατεβαίνουν» κάτω από το 450 ή «ανεβαίνουν» πάνω απ’ το 550. Πολύ απλά, τότε το άτομο θεωρείται «μη φυσιολογικό», αφού «ξεπερνά» τις κοινωνικά καθορισμένες αντιληπτικές ικανότητες…

Ένας «σχιζοφρενής», ας πούμε… Τι κάνει; Αντιλαμβάνεται πράγματα τα οποία οι υπόλοιποι δεν αντιλαμβάνονται… Γιατί; Διότι απλά οι αντιλήψεις τους είναι ακόμα στο «εν δυνάμει», κάτι που δεν ισχύει για τον «σχιζοφρενή». Τα όσα αντιλαμβάνεται αυτός είναι «πραγματικά». Για τον ίδιο. Οι άλλοι δεν τα αντιλαμβάνονται για τον απλό λόγο ότι δεν βρίσκονται «εκεί και τότε», όπου βρίσκεται ο «σχιζοφρενής».

[«Χώρος» και «χρόνος»… Ομορφιές! Gabel, π.χ., (Ψευδής Συνείδηση) ή Harvey (Η Κατάσταση της Μετανεωτερικότητας)].

Τσουπ! Τσουπ! Τσουπ!

Πού είναι η πραγματικότητα;

Πουθενά!

Ωραία. Ναι, ξέρω. Μπορούμε να ορίσουμε ως «πραγματικότητα» αυτήν την «κοινωνικά καθορισμένη αντιληπτική ικανότητά» μας, και να ξεμπερδεύουμε.

Αυτή, όμως, η «πραγματικότητα» δεν είναι δοσμένη μια για πάντα. Η αντίληψη των ανθρώπων αλλάζει με την πάροδο του χρόνου. Διευρύνεται για να το θέσω κομψά. [Για μεμονωμένους ανθρωπους αυτό συμβαίνει συνέχεια: λόγω ακραίων καταστάσεων, ουσιών, ή ό,τι άλλο…]

Οι αντιληπτικές του ικανότητες αυξάνονται. Οι δυνατότητες γίνονται ικανότητες.

Άρα δεν μπορούμε να μιλάμε για «πραγματικότητα» και για «ψευδαισθήσεις».

Για «αλήθεια» και «ψέμα».

Μπορούμε να μιλάμε για αντίληψη. Μόνον αυτή υπάρχει.

Τι να κάνουμε; Αντιληπτικά όντα είμαστε…

Κι ο κόσμος μας δεν είναι ούτε «πραγματικότητα», ούτε «ψευδαίσθηση».

Μια «στιγμή» της αντίληψής μας είναι. Τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Κι αφού λύσαμε μερικά φιλοσοφικοθεολογικά προβληματάκια, μπορούμε να πάμε και για ψώνια. Ο άνθρωπος δεν είναι μόνον παραγωγικό ον. Είναι και καταναλωτικό. Αυτό δεν πήραν ποτέ είδηση στη σοβιετία. Ενώ στην… καπιταληστεία… Ε; Καταβάλλουν σκληρές προσπάθειες για να τα καταργήσουν και τα δύο… Ομορφιές!

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Να περνάτε πάντα υπέροχα! Μην σας πάρει και σας σηκώσει! 🙂

Advertisements
Κατηγορίες:Ρηχοί Στοχασμοί
  1. 29 Σεπτεμβρίου 2012 στο 1:53 μμ

    Καταλαβαίνετε, θαρρώ, γιατί υπάρχουν σχεδόν τόσες «πραγματικότητες» όσοι είναι και οι άνθρωποι. Άλλο να… λαμβάνεις την «πραγματικότητα» στα 479-535 κι άλλο στα 483-527…

    ♪♫ Δεν είμαστε στην ίδια τη συχνότητα ♫♪…

    … που τραγουδούσε και η Βίκυ.

    ΥΓ. Οι αριθμοί απολύτως αυθαίρετοι. Δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα… Το είπαμε.

  2. 29 Σεπτεμβρίου 2012 στο 6:10 μμ

    Ναι φίλε όλα σχετικά είναι! Ο καθένας ζει στη δικιά του πραγματικότητα! Εγώ να φανταστείς, χθες το πρωί πέταξα από το μπαλκόνι να πάρω τσιγάρα..

  3. 29 Σεπτεμβρίου 2012 στο 7:37 μμ

    Θαυμάσια! Τώρα, δεν έχεις παρά να μάθεις πώς να γίνεσαι αόρατος, και να βγαίνεις για ψώνια χωρίς να κουβαλάς ψιλά μαζί σου. Έτσι ξεφτιλίζοντας το χρήμα, το εμπόρευμα, την αξία και, κατ’ επέκταση, την αφηρημένη εργασία, θα βάλεις κι εσύ ένα λιθαράκι για το γκρέμισμα του καπιταλισμού. Σατανικό! 🙂

  4. 29 Σεπτεμβρίου 2012 στο 8:49 μμ

    Απαντώ ή συμπληρώνω (όπως το πάρει κανείς) επάνω στο επικό κομμάτι που έχετε ποστάρει κύριε Ράκο:

    Δεν έχω να προσθέσω κάτι επί της ανθρώπινης αντιληπτικής ικανότητας. Άλλωστε την άποψη μου την έχω καταθέσει στο ποστ του Κλιμακοστασίου. Θα μπορούσε μάλλον να ειπωθεί πως μόλις οι άνθρωποι αρχίσουμε να παίρνουμε λιγότερο στα σοβαρά τον ίδιο μας τον εαυτό αλλά συγχρόνως με μεγάλη σοβαρότητα εκείνο που πράττουμε στην καθημερινότητα μας, τότε, ίσως και η αντιληπτική μας συχνότητα να επιτρέψει την σύνθεση των πράξεων προς όφελος της κοινωνίας. Διότι το μόνο σίγουρο είναι πως είμαστε πλήρεις από μεγαλοσχήμονες (της καθημερινότητας) αλλά λειψοί από κατάλληλα ωφέλιμες δράσεις.

    Ελπίζω να προσεγγίζω την μουσική σας αντιληπτική συχνότητα.
    Την καλησπέρα μου!

    Υγ: Το αυθεντικό κομμάτι των Egg με τα φωνητικά και τους στίχους είναι απενεργοποιημένο για διαδικτυακό σφηνωματάκι οπότε παραπέμπω στο λινκάκι 🙂 :

  5. 29 Σεπτεμβρίου 2012 στο 9:51 μμ

    @ poetry must be done by each and everyone

    Αγαπητέ, η αποψάρα μου είναι απλώς η αποψάρα μου. Ούτε επική ούτε τίποτα. Ένα απλό καθημερινό γονατογράφημα, βασισμένο σε μερικές παρατηρήσεις του καθημερινού… Ούτε φιλοφοσικές αναλύσεις ούτε τίποτα.

    Στην ουσία, αυτή η συζήτηση αποτελεί συνέχεια εκείνης στο Κλιμακοστάσιο.

    Γράφετε:

    […] μόλις οι άνθρωποι αρχίσουμε να παίρνουμε λιγότερο στα σοβαρά τον ίδιο μας τον εαυτό αλλά συγχρόνως με μεγάλη σοβαρότητα εκείνο που πράττουμε στην καθημερινότητα μας, τότε, ίσως και η αντιληπτική μας συχνότητα να επιτρέψει την σύνθεση των πράξεων προς όφελος της κοινωνίας. Διότι το μόνο σίγουρο είναι πως είμαστε πλήρεις από μεγαλοσχήμονες (της καθημερινότητας) αλλά λειψοί από κατάλληλα ωφέλιμες δράσεις.

    Φαντάζεστε, φαντάζομαι 🙂 , πόσο συμφωνώ μαζί σας!

    Η μουσική σας επιλογή υπέροχη!

    Καλό σας βράδυ!

    ΥΓ. Θερμές ευχαριστίες για τη μετάφραση του κειμένου του Ποστόουν. Θα περάσω για τα δέοντα απ’ το ιστολόγιό σας. 🙂

  6. 30 Σεπτεμβρίου 2012 στο 1:00 πμ

    Kαλησπέρα…

    Ευχαριστώ για την αφιέρωση…γιατί είναι αφιέρωση να μου βάζετε ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια…

    Και με το «γονατογράφημά» σας συμφωνώ…εύχομαι να βρίσκω μπροστά μου κι άλλα τέτοια γονατογραφήματα κι από άλλους ανθρώπους….

    Η αποψάρα μου και η εαυτάρα μου έκρινε και συμφώνησε και εγκρίνει….

    (πάντως είναι μεγάλη μοναξιά να είσαι εκτός των ορίων….να ξέρετε ότι πολλοί χαμηλώνουν την απόδοση των δυνατοτήτων τους , φοβούμενοι αυτήν την μοναξιά μιας πιθανής απόρριψης ….)

    Καληνύχτα σας….

  7. 30 Σεπτεμβρίου 2012 στο 3:00 πμ

    σχετικά όλα…
    ο καθένας εκπέμπει στη δική του συχνότητα… 😉
    καληνύχτες…

  8. 30 Σεπτεμβρίου 2012 στο 12:06 μμ

    @ χρηχα

    Καλημέρα!

    Αφιερωμένο, λοιπόν! Ασυζητητί!

    Μοναξιά νιώθει κανείς όταν είναι μόνος του, ή όταν νιώθει έτσι, ή όταν περιμένει να τον καταλάβουν οι άλλοι ή όταν φοβάται μην τον χλευάσουν/απορρίψουν… ή… ή… ή…

    Δεν… Όχι πια…

  9. 30 Σεπτεμβρίου 2012 στο 12:09 μμ

    @ onlyandjustme

    Οι συχνότητες στις οποίες εκπέμπουμε ή στις οποίες λαμβάνουμε δεν είναι ριζικά διαφορετικές από άνθρωπο σε άνθρωπο. Διαφορετικές ναι, αλλά όχι ριζικά.

    Άρα δεν είναι και όλα τόσο σχετικά…

    Εξάλλου, αν ξέρουμε όλοι μας αυτή τη… σχετικότητα, παύει τότε να είναι και τέτοια…

    Καλή σου μέρα!

  10. 30 Σεπτεμβρίου 2012 στο 2:03 μμ

    Καλημέρα,

    ο χαρκτηρισμός του επικού προοριζόταν για το κομμάτι των Φλόυντ κι’ ούχι για το ταπεινό σου γονατογράφημα για το οποίο όμως η άποψη μου συγκλίνει προς την άποψη του κύριου Χρηχα.

    Επίσης θα συμπλήρωνα επάνω στην μονάξιά την τρυφερή ρήση του κύριου Μίσσιου πως: μονάξια είναι όταν έχεις πολλά πράγματα να δώσεις και να μην βρίσκεται ούτε ένας εκεί για να τα πάρει. Αν κρίνω λοιπόν από την αποδοχή του πολύ καλού ιστολογίου σου κατί τέτοιο δεν σε αγγίζει ούτε στο ελάχιστο αγαπητέ.

    Να ‘σαι καλά για να διαβάζουμε κι εμείς κι άλλα τέτοια γονατογραφήματα!

  11. 30 Σεπτεμβρίου 2012 στο 2:08 μμ

    Για τις θεωρίες της σχετικότητας ειδικός είναι ο Άινσταιν, οπότε εγώ θα πω μόνο πως η πραγματικότητα μας (κατά την ταπεινή μου γνώμη) είναι η οπτική μας, τα όνειρα, οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις μας καθώς και ότι κρίνουμε και αντιμετωπίζουμε σύμφωνα με τα βιώματα και τις εμπειρίες μας!!
    Θα δηλώσω πως την δική μου πραγματικότητα -επειδή στον βαθμό που μπορώ την ορίζω-, την αγαπώ!
    Θα κλείσω με την ευχή να έχετε μια όμορφη Κυριακή και θα αποσυρθώ δειλά δειλά να ακούσω την υπέροχη μουσική σας επιλογή που έχω καιρό να ακούσω! 🙂
    Καλησπέρες!

  12. 30 Σεπτεμβρίου 2012 στο 3:06 μμ

    @ poetry must be done by each and everyone

    Α! Να διευκρινίζονται αυτά. Γιατί καμιά φορά τα καλά λόγια τα εκλαμβάνω ως ειρωνείες… 🙂

    Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Όλοι μας παίρνουμε, ακόμα και χωρίς να το συνειδητοποιούμε, πραγματάκια από δω κι από κει. Οπότε κι εδώ μέσα όλο και κάτι ενδιαφέρον μπορεί να ξεθάψει ο καθένας ψάχνοντας μέσα στην κουρελαρία.

    Καλό σου απόγευμα φίλτατε!

  13. 30 Σεπτεμβρίου 2012 στο 3:12 μμ

    @ ♔DƦάɱα QuƎeи ♔

    Δεν είναι, θαρρώ, ακριβώς αυτή η πραγματικότητα. Είναι η αντίληψή μας της πραγματικότητας, που διαμορφώνεται μέσα απ’ τα βιώματα και τις εμπειρίες μας.

    Κι εσείς να έχετε μια υπέροχη Κυριακή! [Η δική μου θα είναι γεμάτη σκονισμένα έντυπα. Ψιλοτακτοποιώ το γραφείο μου για βάψιμο 🙂 ]

    Καλησπερότατες!

  14. 30 Σεπτεμβρίου 2012 στο 3:18 μμ

    η πραγματικότητα μας (κατά την ταπεινή μου γνώμη) είναι η οπτική μας, τα όνειρα, οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις μας καθώς και ότι κρίνουμε και αντιμετωπίζουμε σύμφωνα με τα βιώματα και τις εμπειρίες μας

    Η πραγματικότητά που βιώνουμε κάθε φορά, είναι τόσο σύνθετη που όταν γίνεται ανάμνηση αλλοιώνεται σε απίστευτο βαθμό. Παραπέμπω σε ένα σχόλιο και ένα βίντεο ενός παλιότερου σχολιαστή.

    Πέρα από κάποια τσαρλατανίστικα οικονομικά της ευτυχίας περί της κατανάλωσης εμπειριών και αναμνήσεων που αναφέρονται προς το τέλος του video, imho σε αυτή τη διάλεξη γίνεται αρκετά ξεκάθαρο πώς κατ’ αντιστοιχία με τη ‘φυλακή των λέξεων’ η φυλακή των αναμνήσεων κατευθύνει τις εμπειρίες και τις μετατρέπει σε ψευδαισθήσεις:

    Το βίντεο είναι βαρετό, αλλά αποδεικνύει μια χαρά του πόσο απατηλές μπορούν να γίνουν οι αναμνήσεις μας. Επομένως αγαπητή ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ μην είστε πολύ σίγουρη για το ποια είναι η πραγματικότητά μας. Μόνο για ό,τι βιώνουμε μπορούμε να έχουμε άποψη [ως ένα σημείο], όχι για ό,τι θυμόμαστε ως πραγματικότητα. Αλλο ο βιωματικός εαυτός και άλλο ο εμπειρικός.

    Καλημέρα σε όλη την παρέα!

  15. 30 Σεπτεμβρίου 2012 στο 3:28 μμ

    @ KnowDame

    Α! Εσείς θυμάστε πολλά!

    Ναι, βέβαια… Είναι κι αυτό το ζήτημα… Των δύο εαυτών. Του βιωματικού και του εμπειρικού, ή του εμπειρικού και του αυθεντικού [που λέγαν οι νεοπλατωνικοί] ή όπως αλλιώς τον λένε. Μια φίλη [πού χάθηκες ρε ψυχή; 🙂 ] είχε μιλήσει το χειμώνα για εαυτάρα και διευρυμένο εαυτό… Και πάει λέγοντας…

    Τι κάνουμε δηλαδή; Ζούμε σε δυο «πραγματικότητες»; Ή μπορούμε να έχουμε μια «διπλή αντίληψη» του κόσμου;

    Θα τα κάψω κυριακάτικα…

    Καλό σας απόγευμα! [και μερσί για την υπενθύμιση!] 🙂

  16. 30 Σεπτεμβρίου 2012 στο 4:39 μμ

    @KnowDame
    Καλησπέρα, πάντα νόμιζα πως οι αναμνήσεις πηγάζουν απ’ τα βιώματα μας και άρα είναι και αυτές κομμάτι της πραγματικότητα μας και εκεί έβαζα μια τελεία. Δεν είχα υπόψιν αυτό που λες για τον βιωματικό και τον εμπειρικό εαυτό, οπότε ευτυχώς έβαλα το «κατά την ταπεινή μου άποψη» στην πρόταση μου και γλίτωσα τον εαυτό μου από την ντροπή. Επίσης δεν είχα δει το βίντεο μιας και πρόσφατα ανακάλυψα το blog, οπότε σε ευχαριστώ για την παράθεση! 🙂 Να έχεις μια όμορφη Κυριακή σου εύχομαι.

    @ Ράκος “Lumpen” Κουρελάρι
    Καλό κουράγιο με τα σκονισμένα έγγραφα! 🙂

  17. 30 Σεπτεμβρίου 2012 στο 5:30 μμ

    Kαλησπέρα σας…

    Είπα ότι είναι μεγάλη μοναξιά να είσαι εκτός ορίων….

    Να διευκρινήσω εδώ ότι όταν είσαι εκτός ορίων, τότε δεν χρειάζεται να φοβάσαι μήπως απορριφθείς…έχεις απορριφθεί ήδη….είσαι ήδη μόνος…και το νιώθεις….

    Όποιος έχει την τάση να βγεί εκτός ορίων, αν δεν έχει την αφέλεια θες, την ικανότητα θες , να αντιμετωπίσει την μοναξιά, χαμηλώνει το ύψος των δυνατοτήτων του,τουλάχιστον αυτών που φαίνονται στους άλλους, και που θα τον βγάζαν απ’το κάδρο, για να μην βιώσει την μοναξιά….

    Κάποτε πια, βέβαια , δεν σε ενδιαφέρει….αλλά ώσπου ν α φτάσεις σε αυτό το κάποτε….που ορισμένοι δεν φτάνουν και ποτέ, λόγω και του πιο πάνω φόβου….

  18. 30 Σεπτεμβρίου 2012 στο 5:44 μμ

    η τρέλλα είναι μια κατάσταση σχετική με τι;ς αντιληπτικές ικανότητες του τρελλού και των άλλων…
    ποιος μπορεί να πει ποιος από μας είναι πραγματικά παράφρων;
    κι αυτή την ώρα που τέλειωσα την ανάγνωση του οστ σας, (ναι το διάβασα) ενώ λίγο πριν γελούσα υστερικά με ένα σχόλιό σας, αναρωτήθηκα αν αυτό που έκανα είναι όντως παράλογο , και σκέφτηκα πως δεν υπάρχει αμφιβολία πως υπάρχει ένας αόρατος κόσμος, κι ένας αόρατος εαυτός, αλλά το πρόβλημα είναι πόσο απέχει από το κέντρο όπου μένω και ως τι ώρα μένει ανοιχτός…

    καλησπεράκος!

    υ.γ. γονατογράφημα!!!

  19. 30 Σεπτεμβρίου 2012 στο 8:33 μμ

    @ ♔DƦάɱα QuƎeи ♔

    Φχαριστώ!

  20. 30 Σεπτεμβρίου 2012 στο 8:35 μμ

    @ χρηχα

    Καλησπέρα σας!

    Ο καθένας όπως μπορεί, κι όπως θέλει, πορεύεται. Αφήνουμε τους άλλους στην ησυχία τους, κι ακολουθούμε το μονοπάτι που, για μας, έχει καρδιά… Έτσι απλά… 🙂

  21. 30 Σεπτεμβρίου 2012 στο 8:40 μμ

    @ katabran

    Και γιατί γελούσατε υστερικά με το σχόλιό μου; Και ποιο σχόλιό μου ήταν αυτό; Θέλετε να με τρελάνετε; Ε; Αυτό θέλετε;

    Ο «αόρατος» εαυτός είναι αυτός που σας κάνει τη ζωή δύσκολη… Ή εύκολη. Ανάλογα… Ανοιχτός συνέχεια είναι, εκτός κι αν τον έχετε υπό περιορισμό.

    Καληνυχτάννος!

    ΥΓ. Ναι γιατί; Πώς να το ‘λεγα; Πληκτρογράφημα; Ή αγκωνογράφημα;

  22. 30 Σεπτεμβρίου 2012 στο 8:48 μμ

    Και για όσους παίζουν τον εαυτό τριπλή παραλλαγή [αντί για διπλή], αφιερωμένο:

    The.Good.The.Bad.And.The.Ugly.Extended.version

  23. 1 Οκτωβρίου 2012 στο 8:29 μμ

    Η γεωμετρία ως πύλη της αντίληψης – Σφαιρική Αντιληπτικότητα [Έθνος, 15-1-2012]

    Ο Ιωάννης Καρλαούζος, ερευνητής, και η Μαρία Λεβέντη, ψυχίατρος, έχουν εμπνευστεί και ιδρύσει την εταιρεία Σφαιρική Αντιληπτικότητα, η οποία με βάση της την Ελευσίνα ερευνά μια νέα μέθοδο διεύρυνσης της αντίληψης, που στο πρόσφατο Διεθνές Συνέδριο Ψυχολογίας στη Σρι Λάνκα κέρδισε όχι μόνο το ενδιαφέρον της ακαδημαϊκής κοινότητας, αλλά και βραβεία καθώς και διεθνή αναγνώριση […]

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s