Αρχική > Βιβλία > Σαρώσεις

Σαρώσεις

Απ’ το βιβλίο [χρόνος ελλ. έκδοσης: Ιούνιος 1994, Εισαγωγή-Μετάφραση: Γεώργιος Βασιλάκος]:

Η σελίδα 93:

Κι απ’ το βιβλίο [ελλ. έκδοση: 1985]:

Η σελίδα 61:

Τώρα, θα μου πείτε, τι σχέση έχουν τα δύο αποσπάσματα…

Δεν θυμάμαι.

Απλά, κάτι θα μου είχε κάνει εντύπωση και σημείωσα το όνομα της Ρενέ στο περιθώριο του βιβλίου. Είχα διαβάσει τη Φλόγα το 1985 και το άλλο βιβλίο όταν είχε κυκλοφορήσει, εννιά χρόνια μετά…

Κάνας περίεργος συνειρμός… Δεν μπορεί…

Advertisements
Κατηγορίες:Βιβλία
  1. 14 Οκτωβρίου 2012 στο 10:22 μμ

    ποιά είναι η αριστερή κατάσταση της συνείδησης, μήπως ξέρετε , να με διαφωτίσετε;

    Καληνύχτα σας….

  2. 14 Οκτωβρίου 2012 στο 10:30 μμ

    ‘…γυμνη και χωρις σκοπο κατω απο το φως…’

    απολυτως κατανοητο.

    καλο βραδυ , και με την ευκαιρια να πω οτι το καινουργιο φοντο ειναι πολυ ομορφο.

  3. 15 Οκτωβρίου 2012 στο 1:05 πμ

    @ χρηχα

    Η «δεξιά πλευρά της συνείδησης = αντίληψης» είναι, χοντρικά, ό,τι μπορούμε να αντιληφθούμε στην «κανονική» καθημερινότητά μας. Να σκεφτούμε, να αισθανθούμε, να πούμε.

    Η «αριστερή πλευρά» είναι όλα τα υπόλοιπα 🙂

    Ηλίθιοι όροι. Απομεινάρια μιας πανάρχαιας παράδοσης.

    Καλό μας ξημέρωμα!

  4. 15 Οκτωβρίου 2012 στο 1:11 πμ

    @ zahari1

    Απολύτως κατανοητό δεν είναι τίποτα…

    Απολύτως μυστηριώδη όντα σε ένα απολύτως μυστηριώδες σύμπαν…

    Οποιαδήποτε άλλη άποψη είναι…

    Καλό σας ξημέρωμα!

    ΥΓ. Χαίρομαι που σας άρεσε. Λίγο χρώμα… Ωραία τα λέτε στο μπλογκ σας, αλλά η οικονομία δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου. Σας διαβάζω συστηματικά, αλλά οι γνώσεις μου δεν επαρκούν για να σχολιάσω εκεί. Ευχαριστούμε για τα όσα σπουδαία λέτε [έστω κι αν τις περισσότερες φορές μου διαφεύγουν 🙂 ]

  5. 15 Οκτωβρίου 2012 στο 9:56 πμ

    Η περιγραφή της Renne ήταν συγκλονιστική. Ένιωσα ότι πέρα απ’ την ανάγκη της να κάνει κατανοητό το πως έμοιαζε αυτό που βίωνε είχε και την ανάγκη να προσπαθήσει να σε κάνει να το νιώσεις. Για λίγο να χαθείς μέσα στο κενό και να μοιραστείς τον φόβο της μη πραγματικότητας που είχε ζήσει.
    Με γεια το καινούριο φόντο είναι πολύ όμορφο! 🙂
    Καλημέρα και καλή εβδομάδα να έχουμε!

  6. 15 Οκτωβρίου 2012 στο 11:02 πμ

    @ ♔DƦάɱα QuƎeи ♔

    Ναι…

    Καλημέρα και καλή βδομάδα! 🙂

  7. 15 Οκτωβρίου 2012 στο 1:51 μμ

    ‘Απολύτως κατανοητό δεν είναι τίποτα…’

    Αγαπητε Ρακο, αφηστε να νομιζω οτι κατανοω κατι και εγω …ετσι ισχυριζομαι οτι διατηρω την μνημη μου, μεσα απο μια αποφαση 🙂

    Οσο για τις γνωσεις σας…εσεις πρωτος αναφερθηκατε στην πτωτικη ταση στο ποσοστο του κερδους…περαν τουτου δεν χρειαζεται καποια αλλη γνωση.

    Sic transit gloria mundi

  8. 15 Οκτωβρίου 2012 στο 2:06 μμ

    Προφανώς δεν ήθελα να σας «προσβάλλω». 🙂

    Γενικά μιλούσα [για τους ανθρώπους που νομίζουμε κάποιες φορές ότι τα ξέρουμε όλα] και ειδικά για μένα [που «ανακαλύπτω» εσχάτως κάποια πραγματάκια και μένω έκθαμβος απ’ το βάθος της άγνοιας, της τυφλότητας, και της ανοησίας μου (μας – των ανθρώπων)].

    Μπα, σιγά που μίλησα εγώ πρώτος. Απλά «έτυχε» να πέσω πάνω στη Ρόζα Λούξεμπουργκ, που πριν από 100 [!] μόλις χρονάκια έκανε την καλύτερη [όχι άριστη] ανάλυση για τη σημερινή Κρίση…

    Καλό σας απόγευμα!

    ΥΓ. Ίσως να μην έχετε την κατάλληλη διάθεση για τέτοιου είδους μουσική, αλλά κάποια στιγμή θα σας έλθει 🙂 :

  9. 15 Οκτωβρίου 2012 στο 2:12 μμ

    εξαιρετικη μουσικη …ευχαριστω 🙂

  10. 15 Οκτωβρίου 2012 στο 2:35 μμ

    Παρακαλώ 🙂

  11. 15 Οκτωβρίου 2012 στο 8:41 μμ

    Γράφει ο Γιαν Κοττ, ο συγγραφέας του «Σαίξπηρ, ο σύγχρονος μας»:

    «Ένας τρελός που αναγνωρίζει ότι είναι τρελός παύει να είναι τρελός. […] Είναι ανεξάρτητος, γιατί κατάλαβε ότι ο κόσμος είναι γελοίο πράγμα… Αυτός, υπηρέτης στην πραγματικότητα, δεν υπηρετεί κανέναν και χλευάζει τους πάντες. […] Η φιλοσοφία του παλιάτσου βασίζεται στην αρχή: Όλοι είναι τρελοί και ο πιο μεγάλος τρελός είναι εκείνος που δεν ξέρει ότι είναι τρελός… […] Αποκαλύπτει σαν αμφίβολο ό,τι θεωρείται σαν το πιο αδιάσειστο, ξεσκεπάζει τις αντιφάσεις σε ό,τι φαίνεται προφανές και αδιαμφισβήτητο. […] Παρατηρεί απ’ έξω και δεν είναι ιδεολόγος. Απορρίπτει όλα τα φαινόμενα: Του νόμου, της δικαιοσύνης, της ηθικής τάξης. Δεν έχει αυταπάτες και δε ζητάει παρηγοριά στην ύπαρξη κάποιας φυσικής ή υπερφυσικής τάξης, όπου το καλό θα ανταμειφθεί και το κακό θα τιμωρηθεί.[…] Η γλώσσα του Τρελού έχει την ομορφιά ενός σουρεαλισμού μπαρόκ, αιφνίδια πετάγματα της φαντασίας, εκτροπές πυκνές και ανάγλυφες, κτηνωδίες, χυδαιότητες, σκατολογικές παρομοιώσεις. […] Ο Τρελός προσφεύγει στο παράλογο, στο χιούμορ, στη διαλεκτική και την παραδοξολογία. […] Η γλώσσα του, με μια μεγάλη και καθολική reductio a absurdum, αποκαλύπτει τον παραλογισμό της πραγματικότητας.»

    Πηγή: Το βασίλειο μου για ένα ελικόπτερο

  12. 15 Οκτωβρίου 2012 στο 8:46 μμ
  13. 15 Οκτωβρίου 2012 στο 10:44 μμ

    Συμφωνώ με τον τρελό του Γιαν Κοττ και προσπαθώ να του μοιάσω….

    Την καλησπέρα μου…

  14. 15 Οκτωβρίου 2012 στο 11:40 μμ

    Καλό σου βράδυ σύντρελε! 🙂

  15. 23 Νοεμβρίου 2012 στο 8:12 μμ

    Ολίγη meta-Φυσική…

    Σε κάποιο απ’ τα βιβλία του [ΔΣ/136] ο Καρλίτος λέει στον Χουάντσο πως «το μυαλό μου πηγαινοερχόταν ανάμεσα σε στιγμές τρομερής καθαρότητας που τα πάντα ήταν κρυστάλλινα, και βουτιές βαθιάς πνευματικής κόπωσης, κατά τις οποίες δεν μπορούσα να καταλάβω τίποτα απ’ ό,τι έλεγε».

    [Όλο αυτό το «τραμπάλισμα» του μυαλού, κάποιοι το έλεγαν… συνθηματικά «παράνοιες».]

    Εκείνος του απάντησε λέγοντας πως «η αστάθειά μου προερχόταν από μια ελαφριά διακύμανση του σημείου συναρμογής μου που δεν είχε σταθεροποιηθεί στην καινούρια θέση που είχε φτάσει πριν μερικά χρόνια. Η διακύμανση ήταν το αποτέλεσμα μερικών συναισθημάτων αυτολύπησης που είχαν απομείνει».

    Φανταστείτε τι γίνεται όταν τα συναισθήματα αυτολύπησης δεν είναι μόνον μερικά, αλλά κάμποσα. Και αυτολύπηση = εγωισμός.

    Φανταστείτε να μετακινηθεί το σ. σ. και να υπάρχει ταυτόχρονα και μια τεράστια εαυτάρα εν λειτουργία… Ούτε ψύλλος στον κόρφο του αψύλλιαστου…

    Γι’ αυτό ο μέσος άνθρωπος, όταν του συμβεί κάτι τέτοιο, το μόνο που θέλει είναι να επιστρέψει στην προηγούμενη «κανονικότητά» του – την όποια «κανονικότητα».

    Ενώ, η λύση είναι -σχετικά- απλή: περικόπτει τον εγωισμό του. Η δύναμη που θα εξοικονομήσει, θα του επιτρέψει να σταθεροποιήσει πιο γρήγορα το σ.σ. στη νέα του θέση.

    Θα μου πείτε πώς περικόπτει κανείς τον εγωισμό του; Διαβάστε και τίποτα εδώ μέσα…

  16. 23 Νοεμβρίου 2012 στο 8:16 μμ

    Α, και κάτι ακόμη.

    Η μετακίνηση του σ.σ., στην οποία αναφέρεται ο Χουάντσο, είναι η μετακίνηση στη θέση χωρίς [αυτο]λύπηση. Και όταν το σ.σ. φτάσει εκεί, δεν υπάρχει τρόπος επιστροφής σε καμία απολύτως «κανονικότητα». Ο μόνος τρόπος για να φτάσει σε μια κάποια «κανονικότητα» κάποιος, είναι να καταφέρει να σταθεροποιήσει το σ.σ. εκεί, σ’ αυτή την καινούργια θέση. Είπαμε πώς.

    Πώς σας φαίνομαι ως σχολιογράφος των Γραφών; 😆

  17. 27 Νοεμβρίου 2012 στο 9:58 πμ

    «Τι γίνεται στα άτομα που το σημείο συγκέντρωσής τους χάνει την ακαμψία του;» ρώτησα.

    «Αν δεν είναι πολεμιστές, νομίζουν ότι χάνουν το μυαλό τους», είπε χαμογελώντας. «Όπως εσύ κάποτε νόμιζες ότι τρελαινόσουν. Αν είναι πολεμιστές, ξέρουν ότι έχουν τρελαθεί αλλά περιμένουν υπομονετικά. Βλέπεις, για να είσαι υγιής και λογικός, πρέπει το σημείο συναρμολόγησης να είναι ακίνητο. Όταν μετακινείται, σημαίνει στην κυριολεξία ότι κάποιος είναι διανοητικά άρρωστος».

    Είπε ότι οι πολεμιστές των οποίων τα σημεία συναρμογής έχουν μετακινηθεί, έχουν δύο επιλογές. Η μια είναι να αναγνωρίσουν ότι είναι άρρωστοι και να συμπεριφέρονται με περίεργο τρόπο, αντιδρώντας συναισθηματικά στους περίεργους κόσμους στους οποίους τους μεταφέρουν οι μετακινήσεις του σημείου συναρμολόγησης. Η άλλη είναι να παραμείνουν ατάραχοι, ανέγγιχτοι, ξέροντας ότι το σημείο συναρμολόγησης πάντα ξαναγυρίζει στην αρχική του θέση.»

    «Και τι γίνεται αν το σημείο συναρμολόγησης δεν επιστρέψει στην αρχική του θέση;» ρώτησα.

    «Τότε αυτοί οι άνθρωποι χάνονται», είπε. «Ή γίνονται αθεράπευτα τρελοί, επειδή τα σημεία συναρμολόγησής τους δεν μπορούν να συναρμολογήσουν τον κόσμο, όπως εμείς τον ξέρουμε, ή γίνονται μάντεις που έχουν ξεκινήσει το ταξίδι τους προς το άγνωστο».

    «Τι προσδιορίζει αν θα είναι το ένα ή το άλλο;»

    «Ενέργεια! Το να είσαι άψογος! Οι άψογοι πολεμιστές δεν τα χάνουν. Παραμένουν ανέγγιχτοι. Σου έχω πει πολλές φορές ότι οι άψογοι πολεμιστές μπορούν να «δουν» τρομακτικούς κόσμους, και όμως, την άλλη στιγμή, λένε ένα αστείο, γελώντας μαζί με τους φίλους τους ή με ξένους.»

    ΕΦ/129

  18. 27 Νοεμβρίου 2012 στο 10:00 πμ

    Αψογοσύνη = λιτότητα, περίσκεψη, απλότητα, αθωότητα και πάνω απ’ όλα έλλειψη αυταρέσκειας.

  19. 27 Νοεμβρίου 2012 στο 10:09 πμ

    Συνέχεια απ’ το προηγούμενο:

    Του είπα αυτό που του είχα ξαναπεί πολλές φορές, ότι αυτό που με έκανε να πιστεύω ότι ήμουν άρρωστος, ήταν μια σειρά εμπειριών με διαταραχή των αισθήσεων, που είχα μετά την κατανάλωση παραισθησιογόνων βοτάνων. Περνούσα από καταστάσεις πλήρους διάστασης χρόνου και τόπου, ενοχλητικές περιόδους που δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, από οράματα και παραισθήσεις τόπων και ανθρώπων που κοίταζα σαν να υπήρχαν πραγματικά. Δεν μπορούσα να μην σκέφτομαι ότι έχανα το μυαλό μου.

    «Με κανονικά κριτήρια, πράγματι έχανες το μυαλό σου», είπε, «αλλά από τη δική μας άποψη, αν το έχανες, δε θα είχες χάσει και πολλά πράγματα. Το μυαλό, για έναν μάντη, δεν είναι τίποτα πέρα από την αυτοανάκλαση της καταγραφής του ανθρώπου. Αν χάσεις αυτή την αυτοανάκλαση, αλλά δεν χάσεις τις βάσεις σου, μπορείς να ζήσεις μια πολύ πιο ισχυρή ζωή από το αν την είχες κρατήσει.»

    Παρατήρησε ότι το πρόβλημά μου ήταν η συναισθηματική μου αντίδραση, που με εμπόδιζε να συνειδητοποιήσω ότι η παραδοξότητα των αισθηματικών εμπειριών μου προσδιοριζόταν από το βάθος στο οποίο είχε μετακινηθεί το σημείο συγκέντρωσής μου, στη λωρίδα απορροιών του ανθρώπου.

    ΕΦ/130

  20. 27 Νοεμβρίου 2012 στο 10:17 πμ

    «Και στις δύο άκρες της ανθρώπινης λωρίδας, υπάρχει ένα βουνό σκουπίδια, ένα τεράστιο βουνό ανθρώπινων σκουπιδιών. Είναι μια θλιβερή μακάβρια αποθήκη. Είχε μεγάλη αξία για τους παλιούς μάντεις, αλλά όχι και για μας.

    «Ένα από τα ευκολότερα πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς, είναι να πέσει μέσα τους […] Αλλά κάθε άνθρωπος μπορεί να φτάσει στην αποθήκη, σταματώντας απλά τον εσωτερικό του διάλογο. Αν η μετακίνηση [σου σημείου συναρμογής] είναι μικρή, τα αποτελέσματα εξηγούνται σαν φαντασιώσεις. Αν η μετακίνηση είναι σημαντική, τα αποτελέσματα ονομάζονται παραισθήσεις».

    […]

    «Η δύναμη αγκιστρώνεται αμέσως στις άκρες της λωρίδας», συνέχισε. «Στη δεξιά άκρη, βρίσκουμε ατέλειωτα οράματα σωματικής δραστηριότητας, βίας, φόνων, αισθησιασμού. Στην αριστερή άκρη βρίσκουμε πνευματικότητα, θρησκεία, Θεό. Ο Χενάρο και εγώ, περπατήσαμε το σημείο συγκέντρωσής σου και στις δύο άκρες, έτσι ώστε να σου δώσουμε μια πλήρη εικόνα των ανθρώπινων σκουπιδιών.»

    ΕΦ/142-3

  21. 27 Νοεμβρίου 2012 στο 10:29 πμ

    «Η κινητήρια δύναμη για κάθε κρίση μελαγχολίας είναι ο εγωισμός. [ΕΦ/137]

    Αλλά όπως έχουν τονίσει, για παράδειγμα, οι Ζίζεκ και Αγκαμπέν [αλλά και άλλοι πολλοί], η ανθρώπινη φύση είναι εγωιστική και δεν αλλάζει…

    Θα άλλαζε, βέβαια, αν μπορούσαμε να μετακινήσουμε το σημείο συναρμογής στη θέση χωρίς αυτολύπηση [και, ως γνωστόν, η αυτολύπηση είναι η βάση του εγωισμού].

    Αλλά, πώς μπορούμε να μετακινήσουμε κάτι που δεν υπάρχει;

    Τσιμπήστε το κοάν και λύστε το.

    Μόνον ζεν μοναχός δεν σκοπεύω να γίνω.

    Όχι ακόμα, τουλάχιστον… 😉

  22. 2 Δεκεμβρίου 2012 στο 8:23 μμ

    «Αντιγραφές» διαλόγων:

    «Αν όχι τίποτ’ άλλο», του είπα νευρικά, «μπορούμε ν’ ανταλλάξουμε ιστορίες. Πες μου εσύ τις δικές σου και μετά θα σου πω κι εγώ τις δικές μου» […]

    «Είμαι ο Χουάν Μάτους», είπε, κοιτώντας με κατάματα. […]

    Ένα λεωφορείο σταμάτησε εκείνη τη στιγμή στο σταθμό. Ο γέρος μουρμούρισε πως ήταν το λεωφορείο που έπρεπε να πάρει και μετά μού ζήτησε να ψάξω να τον βρω ώστε να μπορέσουμε να μιλήσουμε με μεγαλύτερη άνεση και ν’ ανταλλάξουμε ιστορίες. Διέκρινα ένα ειρωνικό μειδίαμα στις άκρες των χειλιών του όταν το είπε αυτό. […]

    «Είμαι ο Χουάν Μάτους», είπε όπως καθόταν σ’ ένα άλλο κιβώτιο κάνα δυο μέτρα απέναντί μου. «Αυτό είναι το όνομά μου, και το προφέρω επειδή με αυτό τον τρόπο δημιουργώ μια γέφυρα για να έρθεις εδώ όπου βρίσκομαι».

  23. 2 Δεκεμβρίου 2012 στο 11:20 μμ

  24. 10 Δεκεμβρίου 2012 στο 11:20 μμ

    Μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία μικρού μήκους [13 λεπτά – υποτιτλισμένη στα ελληνικά] για τη «σχιζοφρένεια».

    Την ανακάλυψα σήμερα σε κάποιο μπλόγκι απ’ το οποίο κατεβάζω ταινίες. Υπήρχε και στο γιουτούμπι.

    Κάποια φίλη, μου έλεγε τις προάλλες ότι, σε κάποιο σταθμό του μετρό, της συνέβη το εξής, τρεις-τέσσερις φορές τους τελευταίους μήνες. Είχε την αίσθηση ότι έβλεπε τον εαυτό της να κατεβαίνει τις σκάλες τρία τέσσερα μέτρα μπροστά της.

    91 πόντοι στο πλάι [ή ενάμισυ μέτρο προς τα κάτω] ή τρία τέσσερα μέτρα πιο πίσω, για το ίδιο φαινόμενο μιλάμε. Το θέμα είναι η «προσωρινότητα» ή η «μονιμότητα» της «αίσθησης». Θέμα προσωπικής δύναμης, imho. Η εαυτάρα, όταν απορροφά όλα τα «διαθέσιμά» μας, μπορεί να μας στείλει «αδιάβαστους»…

  25. 22 Ιανουαρίου 2013 στο 11:13 πμ

    Ego death ψιλοανακρίβειες, αλλά μην το κάνουμε ζήτημα.

    Αυτός ο τυπάκος, ωστόσο, δεν είναι… ανακριβής: Eckhart Tolle [δεν έχω διαβάσει τίποτα δικό του, οπότε με κάθε επιφύλαξη. Αλλά είναι πολύ ξεκάθαρος σ’ αυτά που επισημαίνονται στο λήμμα.]

    Τα ίδια λέει κι ο Dave Oshana… [ψάχτε τον κι αυτόν].

    Ένα γκούγκλισμα για «ego death» και/ή schizophrenia / shamanism, βγάζει διάφορα [τα χειρότερα είναι γιουνγκιανά 🙂 ]

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s