Αρχική > Παραφύλαξη > Μικροί τύραννοι

Μικροί τύραννοι

[[[ Ή ο Κόσμος ως Πανούκλα και Αντιστροφή ]]]

Loriot [Vicco von Bülow, 12/11/1923 – 22/8/2011]

Τελικά, όλα τα γουρουνάκια την ίδια μύτη έχουμε.

Εκτός απ’ τα γουρουνάκια που δεν είναι γουρουνάκια, αλλά αγγελάκια.

Αλλά, τότε, γιατί κυλιούνται κι αυτά στις λάσπες; 🙂

Advertisements
Κατηγορίες:Παραφύλαξη
  1. 13 Δεκεμβρίου 2012 στο 10:32 μμ

    Κι όμως:

    Οι όροι logic deficiency ή reason deficiency ή human logic deficiency ή disorder υπάρχουν μόνον ως «χιουμοριστικά» στιγμιότυπα.

    Κι όμως:

    That’s the root of all evil today…

    [[[ τα «αισθήματα» που χρησιμοποιούνται ως «λογικά επιχειρήματα» δεν είναι Αισθήματα… ]]]

  2. zerarcool
    14 Δεκεμβρίου 2012 στο 3:50 μμ

    Μία με τον Νιτσε μία με ωραία αποφθεύγματα είπα να πω και εγώ κάτι.
    Μήπως μπερδέψατε τη λέξη αίσθημα με τη λέξη συναίσθημα;
    Αν είναι έτσι να πω ότι για μένα η λογική είναι απλά το συναίσθημα που έχουμε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή επεξεργασμένο από διάφορα εμπόδια,φίλτρα οικιοποίησης, δεχτικότητας-προσαρμοστικότητας που βάζουμε εμείς οι ίδιοι. Λόγω του κοινωνικού περιβάλλοντος του οποίου είμαστε μέλοι ή λόγω παλιών και μη κόμπλεξ που έχουμε

  3. 14 Δεκεμβρίου 2012 στο 7:51 μμ

    @ zerarcool

    Να ‘ταν το μόνο που ‘χω μπερδεμένο… 🙂

    Αν και τώρα που το σκέφτομαι, με τον γενικό όρο «αισθήματα» εννοώ και τα «συν-αισθήματα» και τα «πλην-αισθήματα».

    Για μένα η λογική δεν έχει αυτή τη σχέση με τα συναισθήματα που αναφέρετε.

    Ποια «λογική» θα μου πείτε…

    Χμ! Ως άνθρωποι βαυκαλιζόμαστε ότι είμαστε λογικά όντα. Μόνον που κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων έχει πολύ αόριστη [για να το θέσω κομψά] σχέση με τη λογική.

    Ας πάρουμε, για παράδειγμα, το φιλμάκι.

    Η σύζυγος παραλογίζεται ολοφάνερα [και είμαι σίγουρος ότι και ο Χέρμανν δεν πάει πίσω – απλά εδώ βλέπουμε απλώς ένα μόνον στιγμιότυπο της «ζωής» τους] κι αυτό οδηγεί τον Χέρμανν σε ένα πλην-αίσθημα [οργή, θυμό].

    Αν η σύζυγος ήταν λογικό ον, αυτό που θα έκανε θα ήταν να αφήσει τον Χέρμανν στην ησυχία του, για να απολαύσει αυτό που ήθελε. Όμως εκείνη «ξέρει» καλύτερα τον Χέρμανν απ’ ό,τι ο ίδιος τον εαυτό του. Οπότε…

    Θα ‘πρεπε να τον αφήσει να κάνει αυτό που θέλει. Να κάνει κι εκείνη αυτό που θέλει, κι ίσως αργότερα να κάνουν κάτι που το θέλουν κι οι δύο. Τσουπ, το συν-αίσθημα [γαλήνη, χαρά, αγάπη].

    Ηθικό δίδαγμα; Η λογική οδηγεί στο συν-αίσθημα και η… παρα-λογική στο πλην-αίσθημα.

    Τα ‘καψα, σταματώ! 🙂

    Καλό σας βράδυ και καλό Σ/Κ.

    ΥΓ. Αυτό το zerarcool σημαίνει κάτι;

  4. 15 Δεκεμβρίου 2012 στο 1:50 μμ
  5. zerarcool
    15 Δεκεμβρίου 2012 στο 9:59 μμ

    Μάλλον είμαι πολύ ρομαντικούλης και αναλύω έτσι και διατυπώνω τη λογική.
    Στα σχολεία η λογική μένει στα παιδιά ως κάτι που πρέπει να κάνουν..Το να έχει κάποιος ενσυναίσθηση είναι μεγάλο θέμα (θα συμπλήρωνα στη θεωρία σας)!

    Χωρίς λέξεις τα ίδια λέμε;( να το σκεφτόμασταν σε κάθε συζήτηση ε;) ή για να το κάψω βλέπω κύκλους;

    ΥΓ. ήταν zerocool μέχρι που ένας φίλος μου το έκανε zerarcoοl απο τον zerar Lebovici που του άρεσε ως προσωπικότητα και έμεινε

    Γειά σου ρε Ράκο!

  6. 16 Δεκεμβρίου 2012 στο 11:11 πμ

    Ρομαντικούλης, ε; 🙂

    Αντί της ενσυναίσθησης, προτιμώ το αχτύπητο δίδυμο empathy / εμπάθεια, γιατί μου θυμίζει το doublespeak του Όργουελ καθώς επίσης και το πόσα γραμματιζούμενα καθάρματα υπάρχουν σ’ αυτόν τον κόσμο.

    Μπορεί και να λέμε τα ίδια. Τι τα κάνουμε όλα αυτά, είναι το ερώτημα…

    ΥΓ. Γεια σου ρε zerocool! 🙂

    [Το προτιμώ απ’ τον Ζεράρ… Δεν μάθαμε ποτέ και τον δολοφόνο του…]

  7. 16 Δεκεμβρίου 2012 στο 11:18 πμ

    Καλημέρα σας…

    Βλέπω περιγράφετε τις προσωπικές μου στιγμές στο σπίτι, κατα΄την διάρκεια μιας τυπικής μου χαλάρωσης…

    Μήπως με παρακολουθείτε;

  8. 16 Δεκεμβρίου 2012 στο 11:30 πμ

    Καλημέρα σας.

    Μήπως, όμως, περιγράφω και τις στιγμές χαλάρωσης της συζύγου; 🙂

  9. 16 Δεκεμβρίου 2012 στο 3:59 μμ

    Δεν ξέρω , εσείς με παρακολουθείτε, για σας είναι πιο έυκολο , σαν ανεξάρτητος παρατηρητής να διαπιστώσετε κάτι τέτοιο….

  10. 16 Δεκεμβρίου 2012 στο 7:42 μμ

    Α, αγαπητέ. Σχεδόν με παρεξηγήσατε. Δεν παρακολουθώ απολύτως κανέναν. Τελευταία φορά που το έκανα ήταν στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου. Κι έχουν περάσει πολλά πολλά χρόνια από τότε… Ό,τι σχεδόν ήταν να μάθω το έμαθα τότε. Όλα τα υπόλοιπα, ήταν «ιδιαίτερα», για να μάθω κάτι συγκεκριμένο.

    Τον μόνον που παρατηρώ πια συστηματικά είναι τον εαυτό μου. Κι εκείνο το καλοκαιρινό ποστάκι [που ασφαλώς ενθυμείσθε] αυτοβιογραφικό ήταν. Τον εαυτό μου παγιδεύω πού και πού. Ο μόνος τρόπος για να ξεπεράσει κάποιος την σχεδόν αόρατη χαλαρότητα του ανθρώπινου είδους, είναι να στριμωχτεί στη γωνία… Κι επειδή είναι κάπως δύσκολο να βρεις έναν κατάλληλο «μικρό τύραννο», μερικές φορές αναγκάζεσαι και το κάνεις μόνος σου.

    Καλό σας βράδυ!

  11. 16 Δεκεμβρίου 2012 στο 10:17 μμ

    Καλησπέρα….

    Καμιά φορά νομίζω ότι είμαι λίγο απρόσμενος , όταν κάνω χιούμορ…..
    Αλλά δεν έχω σκοπό να βάζω ταμπελίτσες:» Εδώ γελάμε»….ακόμα κι αν έχω τον φόβο μην παρεξηγηθώ….

  12. 17 Δεκεμβρίου 2012 στο 5:40 μμ

    😆

    Απλά καμιά φορά λίγο χιούμορ περιτυλιγμένο μέσα σε χιούμορ, μοιάζει πολύ λίγο με χιούμορ…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s