Απ’ την πρόσχαρη στη χρεοκοπημένη ξιπασιά

«“Πώς πάει το έθνος; Πώς πάνε οι δουλειές;”

Kαι άφησε το κουπί του και με το χέρι εσυχνόκοβε τον αέρα orizzontalmente.

“Eίδες να μαδάνε την κότα και ο αέρας να συνεπαίρνει τα πούπουλα;

Έτσι πάει το έθνος”».

Διονύσιος Σολωμός

Πηγή

Η είδηση…

Η αιθαλομίχλη που σκότωσε 20.000 Λονδρέζους το ’50, «πνίγει» την Ελλάδα:

Τον κώδωνα του κινδύνου κρούουν οι επιστήμονες, οι οποίοι αναφέρουν πως λόγω της απότομης μετάβασης από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο σε ανεξέλεγκτης προέλευσης καύσιμα υλικά για τα τζάκια έχει δημιουργηθεί ένα τόσο πυκνό νέφος αιθαλομίχλης στον ελληνικό ουρανό, που θυμίζει το Λονδίνο των αρχών της δεκαετίας του ΄50, όταν καταγράφηκαν περισσότεροι από 20.000 θάνατοι από αναπνευστικά και καρδιακά προβλήματα.

Η αιθαλομίχλη «πνίγει» τον ελληνικό ουρανό. Αυτό διατείνονται οι επιστήμονες, αυτό το βλέπουμε και όλοι, περπατώντας στους δρόμους, ακόμη και στις γειτονιές της Αθήνας. Πέρα από τη μυρωδιά, που κυριαρχεί ακόμη και στους σταθμούς του Μετρό της πόλης, το αποδεικνύουν και οι επιστημονικές μετρήσεις.

Τα επίπεδα του μονοξειδίου του άνθρακα και τα αιωρούμενα σωματίδια, τουλάχιστον διπλασιάστηκαν και σε ορισμένες περιοχές τριπλασιάστηκαν. Μάλιστα, στην Ελλάδα το φαινόμενο βαίνει επιδεινούμενο, όποτε υπάρχει άπνοια και οι μετεωρολογικές συνθήκες ευνοούν τη συσσώρευση των ρύπων […]

Κι απ’ το σχόλιο/ποστάκι του Techie Chan: Αθήνα-Μάντσεστερ δύο τσιγάρα δρόμος

[…] Διότι στον μεταμοντέρνο κόσμο που ζούμε, όλη αυτή τη ρύπανση και την αιθαλομίχλη δεν την προκαλούν οι φτωχοί. Διότι οι φτωχοί δεν έχουν τζάκια […]

Όχι λοιπόν η αιθαλομίχλη προέρχεται από την ίδια τη μεσαία τάξη, αυτό το καμάρι της ελληνικής κοινωνίας που αντιστέκεται πάντα με στυλ αν και μονίμως αναποτελεσματικά. Όταν τους πούλησαν το διαμέρισμα με τζάκι, ήταν ένα μικρό λούσο. Τα τζάκια λειτουργούν πραγματικά μόνο για διακόσμηση […]

Κι επειδή το έθνος, έχει μια κάποια ιστορική συνέχεια, ολίγα τινά για τον «αγαπημένο» μου Στρατηγό, με αφορμή την έκδοση του  βιβλίου του Νίκου Θεοτοκά, Ο βίος του Στρατηγού Μακρυγιάννη – Απομνημόνευμα και Ιστορία, εκδ. Βιβλιόραμα.

► Στρατηγός Μακρυγιάννης Ενα γνήσιο αλλά πρωτόγονο πολιτικό ον [σύντομη παρουσίαση του βιβλίου]

► Ο Μακρυγιάννης έξω από το εικονοστάσι Εντιμος λαϊκός ήρωας ή τοκογλύφος, ανακατωσάρης, συνωμότης; Της Μικέλας Χαρτουλάρη [εκτενής παρουσίαση του βιβλίου]

► Πολέμησε το παλιό, δεν χώρεσε στο καινούργιο [Συνέντευξη του συγγραφέα Νίκου Θεοτοκά, ανηψιού του Γιώργου «προτιμώ-τον-Γιαγκούλα-απ’-τον-Καβάφη» Θεοτοκά.]

_ _ _ _ _ _ _ _ _

Και δύο παντελώς άσχετα/σχετικά σχόλια:

«Κι έχετε μούτρα να διαμαρτυρόσαστε για το αν ήταν ή όχι μπεκρής ο Σολωμός. Καθάρματα, γιατί δεν διαμαρτυρόσαστε για τους άδικους νόμους που γίνονται αφορμή να το ρίχνουν στο πιοτό οι Σολωμοί και να πεθαίνουν; Καθάρματα, νά μέσα στα μάτια σας ψοφάει από τη δυστυχία ένας μεγάλος Θωμάς Οικονόμου, ένας Παπαδιαμάντης, ένας Κρυστάλλης, ένας Μαρτζώκης… και ποιον μωρέ να πρωτοπούμε και να πρωταφήσουμε… και πόσοι νέοι Σολωμοί απ’ τη δυστυχία δε θάχουνε χαθεί μέσα σ’ άλλα επαγγέλματα και δεν τους ξέρουμε; Ναι κακούργοι, πέθανε απ’ το ούζο, απ’ το μπεκριλίκι ο Σολωμός μας και ξέρετε; Τον πεθάνατε οι όμοιοί σας!»

Νίκος Βέλμος. Ποιός; Νίκος Βέλμος!

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

«… μαδημένη πατρίδα / τριαντάφυλλο / στα χοντροδάχτυλα του κέρδους // έτσι πάει το έθνος»

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος. Ποιός;

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Η έκφραση «χρεοκοπημένη ξιπασιά», από πρόσφατο ποστ της katabran: ένα χαρμόσυνο χάος…

Η πρόσχαρη ξιπασιά δεν έχει… πατρίδα… 🙂

 

Advertisements
  1. 21 Δεκεμβρίου 2012 στο 7:52 μμ

    19 Οκτωβρίου 2006 [χρόνια πριν την κρίση]:

    Τότε… σήμερα… τότε… σήμερα…

    Όλα τριγύρω αλλάξανε κι όλα τα ίδια μείναν…

    Και πάντα, πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, αυτός ο αφασιακός πολτός της νεοελληνικής κοινωνίας, που τα πάντα και τους πάντες χωνεύει, που “ξερνάει” ό,τι και όποιον δεν μπορεί να αφομοιώσει, αυτός ο πολτός που διαρκώς αυτοβαυκαλίζεται, φενακίζεται και αυνανίζεται.

    Και που όταν κοιτάζεται στον καθρέφτη προσθέτει κι άλλη μπριγιαντίνη, φτιασιδώνεται, ακόμη περισσότερη μπριγιαντίνη, ξαναφτιασιδώνεται, πιο πολλή μπριγιαντίνη…

    … ο κάλος με το κάλλος του…

  2. 21 Δεκεμβρίου 2012 στο 9:11 μμ

    σας άρεσε «αυτός ο “μοντέρνος” όρος [«χρεοκοπημένη»] πριν από τον “προνεωτερικό” [«ξιπασιά»]. Μαζί περιγράφουν εξαίρετα την κατάσταση του νεοελληνικού κοινωνικού μορφώματος…»

    φχαριστώ 🙂

  3. 21 Δεκεμβρίου 2012 στο 9:34 μμ

    Ναι. Ναι. Όπως τα λέτε!

    περικαλώ 🙂

  4. 27 Δεκεμβρίου 2012 στο 3:58 μμ
  5. 27 Δεκεμβρίου 2012 στο 4:23 μμ

    Stern: Την Ελλάδα τη διοικεί ένα μονοπώλιο εκατομμυριούχων

    O Φυντανίδης μιλά για την περιπέτεια της Ελευθεροτυπίας, το τέλος των εφημερίδων, το ΠΑΣΟΚ και τη νέα αριστερά

    ► Για το τι λέει για την παρουσία του Λαυρεντιάδη στο «δείπνο Κύρκου» στην Αίγλη, δεν το σχολιάζω…

    ► Διάβαζα και μια συνέντευξη του Θανάση Λάλα στο «Πρώτο Θέμα»… Ζωγράφος έγινε ο άνθρωπος… Κι αν δεν αναγνωριστεί το έργο του εδώ, θα μεταναστεύσει… Ελπίζω να μη πάρει τον πικρό δρόμο της ξενιτειάς κι ο Πέτρος…

    ► Δεν χρειάζεται να ακολουθούμε την επικαιρότητα…

    Θα αυτογελοιοποιηθούν όλοι τους. Μέχρι ενός…

    Αναστοχαστική περιαγωγή στα χρόνια της κρίσης

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s