Αρχική > Μουσική > ♪♫ Πάω εγώ το δρόμο μου ♪♫

♪♫ Πάω εγώ το δρόμο μου ♪♫

Η ζωή είναι υπέροχη!

Μη μασάτε!

Καλημέρες και χρόνια πολλά!

Πάω εγώ το δρόμο μου

κι ό,τι χρειαστώ

θα το βρω

όταν έρθει η ώρα του…

*

Κάνω τώρα ό,τι έχω

ό,τι πιο καλό μπορώ

και το δίνω στη ζωή μου

δίνω το καλύτερο

*

Χαίρομαι μ’ αυτά που τώρα

μες στα χέρια μου κρατάω

κάθε μέρα που ξυπνάω

μ’ άλλα μάτια τα κοιτάω

*

Πάω εγώ το δρόμο μου

κι ό,τι χρειαστώ

θα το βρω

όταν έρθει η ώρα του…

*

Κι όταν χάνω κάτι που έχω

ξέρω πως δε θα χαθώ

σκέφτομαι ότι και πρώτα

ζούσα και χωρίς αυτό

*

Πάω εγώ το δρόμο μου

κι ό,τι χρειαστώ

θα το βρω

όταν έρθει η ώρα του…

Advertisements
Κατηγορίες:Μουσική
  1. 22 Δεκεμβρίου 2012 στο 10:11 πμ

    Μερικές φορές είμαι εξωστρεφής και αστείος [έως καραγκιόζης, θα συμπλήρωνα, με τη γνωστή σεμντοταπεινότητα που με διακρίνει 🙂 ]

    Άλλες, τις περισσότερες, ενδοσκοπικός και ήρεμος.

    Αυτό το χειμωνιάτικο πρωινό, ακούγοντας τη Jami Sieber και το τσέλο της, είμαι απλά ήρεμος. Σουλατσάρω στο σπίτι [καινούργια παντοφλάκια!], πίνω καφέ, καπνίζω, βάζω πού και πού τα γέλια – όταν κάποια σκέψη διασχίσει [απρόσκλητη] το σχεδόν ακατοίκητο…

    Ξέρετε, όλος αυτός ο θόρυβος στο κεφάλι μας οφείλεται σε τρία, κυρίως, πραγματάκια:

    1. Εκκρεμότητες [να κάνω αυτό, να κάνω εκείνο, το άλλο…]

    2. Προσδοκίες [αχ πώς αυτό, πώς εκείνο κ.ο.κ.]

    3. Υπεράσπιση του Εγώ [πού θα μου πει εμένα, θα τους δείξω εγώ…]

    Άμα τα αφήσεις όλα αυτά απέξω, μετά είσαι ήρεμος, νηφάλιος, ακούς τη μουσική σου, κι απολαμβάνεις τη μοναξιά σου…

    Το παρατήρησα κι αυτό από μικρός, όπως όλοι μας: μπορεί να είσαι με άπειρο κόσμο και να νιώθεις μόνος σου.

    Έκανα και το αντίθετο όμως: έμαθα να είμαι μόνος μου και να μην νιώθω έρημος. Ωραία περνάω και με άλλους, ωραία και μόνος μου. Όπως τα φέρει η ώρα… Τραβάω εγώ το δρόμο μου, κι ό,τι – που λέει και το τραγούδι…

  2. 22 Δεκεμβρίου 2012 στο 10:25 πμ

    το ζηλέυω αυτό το ζεν!!

    ακούω μουσική…

    ακούω τους γύρω μου…

    μα πάνω απ όλα αφουγκράζομαι πού και πού τον εαυτό μου…

    έτσι βλέπω τα πράγματα απλά…

    γίνομαι μέρος της μέρας…

    γίνομαι μέρος του σπιτιού…

    γίνομαι μια χαζή ρομαντική, ερωτευμένη με την καρδιά της…

    χρόνια πολλά καλημεΡάκο!

  3. 22 Δεκεμβρίου 2012 στο 10:39 πμ

    Ζην είναι, δεν είναι ζεν 🙂

    Και γιατί το ζηλεύετε; Κάντε το! Απλούστατο είναι.

    Ακολουθήστε το μονοπάτι της καρδιάς σας [και δεν αναφέρομαι (μόνο) σε έρωτες].

    Και τραβήξτε το δρόμο σας. Γίντε ένα μ’ αυτόν. Είναι εξαιρετικά ευκολοδιάβατος τότε. Με ηρεμία και χαρά γεμάτος.

    Χρόνια Πολλά Άννα!

  4. 22 Δεκεμβρίου 2012 στο 10:42 πμ

  5. 22 Δεκεμβρίου 2012 στο 10:48 πμ

    ναι, άνθρωπε – σωστά! μεγάλη σπατάλη να χάνουμε το ανεπανάληπτο της ζωής

    δεν υπάρχει αντίστιξη ανάμεσα σε μοναξιά και συντροφικότητα – και τα δυό χρειάζονται, δίνουν αξία το ένα στο άλλο

  6. 22 Δεκεμβρίου 2012 στο 10:59 πμ

    Έτσι ακριβώς!

    Καλωσήρθατε, καλημέρα σας και χρόνια πολλά!

  7. zahari
    22 Δεκεμβρίου 2012 στο 1:27 μμ

    Εγω προτεινω μια βολτα εξω-παντα-…ειδικα τα βραδια με τα αστερια και τα χρωματα που ξεφυτρωνουν μολις πεσει το φως…που καιρος για μοναξια!

    καλες γιορτες

  8. 22 Δεκεμβρίου 2012 στο 1:30 μμ

    Φυσικά! Φυσικά! Άλλο η μοναχικότητα άλλο ο μοναχισμός 🙂

    Να περάσετε υπέροχα! Ευχότατες ευχές για τις γιορτές!

  9. 22 Δεκεμβρίου 2012 στο 9:39 μμ

    Είναι μερικές φορές που θέλω να μένω με τον εαυτό μου και πραγματικά τις περισσότερες από αυτές είναι υπέροχα. Συνήθως με το ποδήλατο και με καλή μουσική κάνω τη δική μου προσωπική ασκητική στις ομορφιές της ζωής. Είναι κρίμα που εκείνες τις στιγμές καταλαβαίνω πως παρατηρώ και απολαμβάνω πράγματα που μαζί με άλλους δεν μπορώ (μέχρι στιγμής τουλάχιστον).
    Το αστείο είναι πως πολλοί πιστεύουν ότι αυτό είναι παράξενο. Εγώ θα έλεγα ότι το φοβούνται. Πολύ. Και όταν το σκέφτομαι αυτό μου αρέσει να τους ερεθίζω και επιδίδομαι ακόμη πιο συχνά στην τέχνη της μοναξιάς! Έχει να προσφέρει πάρα πολλά στον καθένα.

    Ένα απόγευμα πάνω στο ποδήλατό μου άκουγα αυτό. Σας το παραδίδω:

  10. 23 Δεκεμβρίου 2012 στο 12:07 μμ

    Είναι όμορφο ν’ ακολουθεί κάποιος τα μονοπάτια της ζωής που έχουν καρδιά…

    Κι αυτά ούτε είναι τα ίδια για όλους, ούτε κι όλοι έχουν τη βούληση/δύναμη να το κάνουν. Εξ ου και ο φόβος… Τρέχουν συνέχεια για να μη μείνουν μια στιγμή μόνοι… Τρέχουν κι έχουν κάνει τα πάντα δουλειά/δουλεία κι αγγαρεία.

    Όμορφο τραγούδι, ευχαριστώ, υποθέτω πως ακούγεται καλύτερα εν… ποδηλατική κινήσει. Εγώ είμαι της περιπατητικής.

    Καλή σας μέρα και χρόνια σας πολλά!

  11. 23 Δεκεμβρίου 2012 στο 2:20 μμ

    http://www.ecmradio.gr/

    [Σούπερ-ντούπερ διαδικτυακός σταθμός. Για τα γούστα μου πάντα 🙂 Δεν πειράζει, ε; (που είμαι πειραχτήρι, εννοώ…)]

  12. 23 Δεκεμβρίου 2012 στο 2:29 μμ

    Ένα παλιότερο σχόλιο [πηγές, φωτό, κλπ, εκεί]:

    «Γύρισε μέσα σου και δες: αν δεν βλέπεις ακόμη στον εαυτό σου την ομορφιά, πράξε όπως ο γλύπτης που επιθυμεί να δημιουργήσει ένα ωραίο άγαλμα: αφαιρεί, ξύνει λειαίνει, καθαρίζει, μέχρι να φανεί πάνω στο άγαλμα ένα όμορφο πρόσωπο. Κι εσύ, λοιπόν, όπως αυτός, αφαίρεσε το περιττό, ίσιωσε το στρεβλό, φώτισε ό,τι σκοτεινό και μην παύεις να «λαξεύεις» το δικό σου «άγαλμα» έως ότου αστράψει πάνω του η θεϊκή λάμψη της αρετής, έως ότου δεις «τη Σωφροσύνη να έχει ανέβει στο ιερό της βάθρο»…(Πλάτωνος Φαίδρος 252 d 7 και 254 b 8).

    Εσύ έγινες αυτό; Εσύ αυτό το είδες;… Αν βλέπεις ότι, ναι, αυτό έγινες, ότι ήδη έγινες αυτό που είδες, πάρε θάρρος και εμπιστέψου τον εαυτό σου, αφού ανέβηκες ως εδώ, δεν χρειάζεσαι πια οδηγό, κράτα το βλέμμα σου σταθερό και κοίτα!» (Ι 6, 9, 7.)

  13. 23 Δεκεμβρίου 2012 στο 8:17 μμ

    Kαλησπέρα αγαπητέ…

    Πανέμορφα λόγια , τα του Πλάτωνος, σχετικά με την ατομική διαμόρφωση…έχω και μια παραλλαγή να πω….επειδή και λόγω δουλειάς, ασχολούμαι με δένδρα….

    «το φυντάνι που θα φυτέψεις, πρέπει να το φανταστείς σε μερικά χρόνια πως θες να μοιάζει…αυτό θα σε κάνει να ξέρεις όταν κλαδεύεις τι πρέπει να αφαιρέσεις και τι να κρατήσεις….»

    Είναι μια προτροπή μου για νέους στην δουλειά, που θέλουν συμβουλές για το κλάδεμα….

    Καλές γιορτές είπαμε;
    Καλά Χριστούγεννα…χρόνια πολλά….

  14. 23 Δεκεμβρίου 2012 στο 8:23 μμ

    Καλησπέρα αγαπητέ.

    Του Πλωτίνου είναι τα λόγια, του Πλάτωνα είναι μόνον αυτά στα εισαγωγικά περί σωφροσύνης.

    Πολύ καλή πληροφορία αυτή για το κλάδεμα. Ισχύει και για τους ανθρώπους, θαρρώ. 🙂

    Καλά Χριστούγεννα! Χρόνια πολλά! [Και για την ονομαστική μας 🙂 ]

  15. 26 Δεκεμβρίου 2012 στο 8:28 μμ

    Ο σταθμός έχει ενδιαφέρον! Βέβαια, δεν μπορώ να πω ότι είμαι συνηθισμένη σε τόσο ιδιαίτερα ακούσματα ταυτόχρονα όμως, δεν μπορώ και να αρνηθώ ότι είναι όμορφος! Ευχαριστώ που μου τον »δείξατε» [καλέ, γιατί πειραχτήρι??]
    Τα λόγια του Πλάτωνα και του Πλωτίνου.. αξεπέραστα!

    Θα τσεκάρω και το συγκεκριμένο ποστ 🙂

    Καλησπέρα και ..Χρόνια Πολλά με ό,τι εσείς επιθυμείτε!

  16. 27 Δεκεμβρίου 2012 στο 7:37 πμ

    @ magikifoni

    Τω όντι! Ενδιαφέρων σταθμός [με τις άνισες στιγμές του κι αυτός].

    Είμαι γνωστό πειραχτήρι [πειράζω τους πάντες (σχεδόν, αποφεύγω τους «σοβαρούς») και κυρίως την αφεντιά μου].

    Σας άρεσε το νεοπλατωνικό ποστάκι… Χαίρομαι.

    Καλημέρα σας και Χρόνια Πολλά! Ευχαριστώ, ανταποδίδω!

  17. 27 Δεκεμβρίου 2012 στο 7:39 πμ

    Αυτή την ώρα, παίζει αυτό:

    Ό,τι πρέπει για να διαβάσει κανείς ένα «ποστάκι» για τον Νίτσε, και να ξεφυλλίσει ένα βιβλίο για δαύτον…

    Παρεκκλίνοντα γούστα, θα μου πείτε, για τόσο πρωί… Έτσι είναι… 🙂

  1. 23 Δεκεμβρίου 2012 στο 2:06 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s