Αρχική > Βιβλία, Πρόσωπα, Φιλοσοφία, Uncategorized > Άρης Ζεπάτος: «Ποιος είμαι εγώ;»

Άρης Ζεπάτος: «Ποιος είμαι εγώ;»

31 Δεκεμβρίου 2012

► Άρης Ζεπάτος – Ένας μοναδικός άνθρωπος [του Θεόδωρου Ζιάκα]

► Άρης Ζεπάτος: «Ποιος είμαι εγώ;»:

► Άρης Ζεπάτος: Για την προσωποκεντρική αναζήτηση (γενικές παρατηρήσεις)

[…] Το «άθλημα των σχέσεων» δεν είναι ο ακρογωνιαίος λίθος, η Αγάπη είναι. Οι σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους είναι ένας τρόπος με τον οποίο εκδηλώνεται η Αγάπη, αποκτούν σημασία όχι αυτοτελώς αλλά στο μέτρο που είναι έκφρασι Αγάπης και άνευ της Αγάπης είναι μηδέν. Επίσης οι λεγόμενες «αδιαμεσολάβητες» σχέσεις, οι σχέσεις πρόσωπο προς πρόσωπο, αποκτούν τεράστια σημασία στην σκέψι του Γιανναρά. Νομίζω πως πάλι έχασε τον στόχο. Ο άνθρωπος στην σημερινή του κατάστασι είναι αδύνατον να κάνει σχέσι πρόσωπο προς πρόσωπο, γιατί μεσολαβούν τα πάθη. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι στην ουσία σχέσεις ανάμεσα στα πάθη σε πολύ μεγάλο βαθμό. Αν ο άνθρωπος δεν έχει Αγάπη σταθεροποιημένη μέσα του, μεγάλη εξασθένισι των παθών, εγώ διάφανο από την Αγάπη και τον εσωτερικό εαυτό απελευθερωμένο και παρόντα, τότε δεν είναι δυνατές οι «αδιαμεσολάβητες» σχέσεις. Οι αδιαμεσολάβητες σχέσεις είναι φυσικές, μόνον αν ο άνθρωπος έχει την Αγάπη σταθεροποιημένη μέσα στην καρδιά του, έχει δουλέψει με την Αγάπη αυτή μέσα του κι έξω του κι αν η Αγάπη έχει κι αυτή δουλέψει από μόνη της. Αν όλα αυτά έχουν προχωρήσει αρκετά, τότε οι σχέσεις μπορούν να γίνουν πρόσωπο προς πρόσωπο και να γίνουν σχέσεις προσωπικές και ουσιώδεις. […]

[Καθυστερημένο] ΥΓ. Τον Ζεπάτο τον «συνάντησα» τον Δεκέμβριο του 2011, σε ένα ποστάκι της katabran: να τα πούμε;

Advertisements
  1. 31 Δεκεμβρίου 2012 στο 1:54 μμ

  2. 1 Ιανουαρίου 2013 στο 1:26 μμ

    Άτομο αυτόνομο, με την πλήρη έννοια της λέξης, ο Άρης [Ζεπάτος] είχε κάνει πράξη το ξεχασμένο ιδανικό: «Να είσαι μέσα στον κόσμο χωρίς να ανήκεις στον κόσμο».

    ***

    Από την εποχή της «Σπουδάζουσας» είχε τη φήμη ανθρώπου με ασυνήθιστο μυαλό. Αυτό του κόστισε ειδικό βασανισμό στην Μπουμπουλίνας, για να του το χαλάσουν. Στην εξορία έφτασε τελείως διαλυμένος, μέσα σε σύννεφο παραισθήσεων. Θα του πάρει μεγάλη προσπάθεια για να ανακάμψει. Στη Μεταπολίτευση τον βρίσκω να κάνει συστηματική δουλειά πάνω στον εαυτό του, αναζητώντας παράλληλα μεθόδους στη μοντέρνα ψυχολογία και στον γνωστικισμό. Τις μελετά και τις δοκιμάζει. Είναι οι μελέτες αυτές που θα τον οδηγήσουν τελικά στη μυστική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Εκεί θα διαπιστώσει ότι η εργασία πάνω στον εαυτό δεν είναι απλώς φαντασία, αλλά αληθινή επιστήμη που αποδίδει καρπούς.

    Όχι μόνο αυτοθεραπεύτηκε μ’ αυτό τον τρόπο, αλλά βρήκε και τη ζητούμενη απάντηση στο κοινό μας πρόβλημα, της «αυτοαλλαγής του υποκειμένου της αλλαγής». Θα σημειώσω ότι ήδη από τις αρχές της προσπάθειάς του, πριν ανακαλύψει οτιδήποτε, του συνέβη «κάτι» που άλλαξε ριζικά την ποιότητα του σθένους του και το οποίο _«άθεος ων»_ δεν ήταν σε θέση να το αναγνωρίσει. Αργότερα κατάλαβε ότι επρόκειτο για «μυστική εμπειρία», σαν αυτές που περιγράφουν οι άγιοι της Φιλοκαλίας. Το πρακτικό αποτέλεσμα ήταν μια πίστη ακλόνητη, η οποία τον έκανε, μεταξύ των άλλων, να σπάσει και το παγκόσμιο ρεκόρ αντοχής στην αρρώστια του.

    Απ’ το κείμενο του Θ. Ζιάκα

  3. 1 Ιανουαρίου 2013 στο 1:40 μμ

    Να γράψω σχόλιο και να ακούσω,πως λένε στο χωρίο μου listen don’t hear,δεν γίνεται. Τον Dhafer Youssef τον ήξερα τον Wesseltof όχι.Τέλως πάντων ξέφυγα απο το θέμα.Εξαιρετική ανάρτηση και μπράβο για τον κόπο του ψαξίματος.Όσο σκέφτομαι πως θα με κοιτάνε στη δουλειά όταν θα τυπώνω το βιβλίο απο το φλασάκι βάζω τα γέλια.

    Καλημέρα

  4. 1 Ιανουαρίου 2013 στο 1:41 μμ

    Τέλος…..αντί τέλως,άτιμο Jameson!

  5. 1 Ιανουαρίου 2013 στο 1:48 μμ

    Καλημέρα και καλή χρονιά!!!

    Ποιο ψάξιμο; Η φίλη μας η katabran είχε «ανακαλύψει» τον Ζεπάτο πέρισυ, και είχε βάλει το βιβλίο του σ’ ένα ποστάκι της. Δεν μπόρεσα να το βρω για να της αποδώσω τα εύσημα [τις τελευταίες ημέρες κάτι trojan και κάμποσοι ιοί κάνουν πάρτυ στον υπολογιστή μου, για να μην πω για το ποντίκι που ούτε με τυρί δεν… τσιμπάει].

    Ντάφερ και Βέσελτοφτ αχτύπητοι, ειδικά σ’ αυτό το μέρος της συναυλίας…

  6. 1 Ιανουαρίου 2013 στο 3:08 μμ

    Καλή χρονιά κύριε Ράκο! Με υγεία πάνω απ’ όλα και συνεχή εμπλουτισμό του εξαιρετικού ιστολογίου σου.

    Είναι αναγκαία μέσα στην καθημερινότητα η διανοητική εγρήγορση και ‘συ δείχνεις πως και σε αυτό το ποστάκι την διαθέτεις. Ζήτω που καήκαμε αν εννοούμε ότι η πνευματική διαύγεια πηγαίνει πακέτο με την ιδιότητα του (συνήθως επαγγελματία) διανοούμενου γιατί τότε η κοινωνία του θεάματος θα μας έχει κατσικωθεί ολοκληρωτικά. Θα είναι σαν να μας λένε δηλαδή (που ήδη το κάνουν) ότι η σκέψη είναι για τους επαγγελματίες στοχαστές κι’ ότι σε εμάς τους έβριντέη πίπολ (προλετάριους/μικροαστούς) δεν έχει απομεινει παρά η δυνατότητα της ιδιωτείας

    Και ένα κομματάκι ολίγον τι άσχετο με την παρούσα ανάρτηση

    Έτσι για να μπει εύθυμα ο χρόνος!

  7. 1 Ιανουαρίου 2013 στο 6:25 μμ

    Οι trojan απ’όσο ξέρω δεν είναι και ιδιαίτερα επικίνδυνοι.Πάντως προβλήματα με τις συνδέσεις έχουμε όλοι μαθαίνω.

  8. 2 Ιανουαρίου 2013 στο 9:11 πμ

    @ poetry must be done by each and everyone

    Καλημέρα και χρόνια πολλά!

    Ευχαριστώ. Όλοι ό,τι καλύτερο μπορούμε κάνουμε…

    Ω! «Επαγγελματίες διανοούμενοι»… Απ’ τους «αγαπημένους» μου σ’ αυτόν τον ψεύτη τον ντουνιά… Κι εκεί που τα είχαν όλα ταξινομημένα και τακτοποιημένα μέσα στα κεφαλάκια τους, τσουπ! ξεπετάχτηκε μπροστά τους η ρημάδα η πραγματικότητα και τους άφησε σύξυλους… Συμβαίνουν αυτά [τελικά]… Αλλά κάπως πρέπει να ψυχαγωγούμαστε κι εμείς οι καταφρονεμένοι idiotas.

    Και τίποτα πιο ψυχαγωγικό από τους ex cathedra δεκάρικους…

    Το άσμα ευθυμότατον και χορευτικότατον! Ευχαριστούμε!

    ΥΓ. Για τα άσματα στα ιστολόγια του WordPress, αρκεί η URL του τραγουδιού. Δεν χρειάζεται κώδικας.

  9. 2 Ιανουαρίου 2013 στο 9:16 πμ

    @ moodytimes

    Τω όντι. Δεν «ανακατεύουν» τίποτα, απλά βρίσκεσαι να κοιτάς μια τελείως μαύρη οθόνη. Κανονικά, μπαίνεις στα windows σε safe mode σβήνεις διάφορα προσωρινά αρχεία και… «εγένετο φως». Αλλά, και σε safe mode συνέβαινε το ίδιο. Ευτυχώς που είχα εγκατεστημένα τα windows και στη δεύτερη partition του δίσκου, οπότε μπήκα από κεί έσβησα τα διάφορα και ξεμπέρδεψα. Τη δεύτερη φορά ήταν πιο εύκολο. Αλλά έχω μείνει ακόμα με την απορία πώς τα κόλλησα όλα αυτά. Και αντιικό έχω και διάφορα τέτοια… Ας είναι.

    Καλημέρα σας και καλή χρονιά!

  10. 2 Ιανουαρίου 2013 στο 9:46 πμ

    Καλά, βρε μπαγασούλες και μπαγάσηδες… 🙂

    … Τη «μυστική εμπειρία» του Άρη Ζεπάτου δεν θα την σχολιάσει καμία/κανείς σας; Τι φοβάστε; Μην σας χαρακτηρίσουν «ψώνια» ή μήπως σας κάψουν σε καμιά πλατεία; 🙂

    Ο Ζεπάτος προφανώς «έφυγε» λόγω των βασανιστηρίων, εξού και το «Στην εξορία έφτασε τελείως διαλυμένος, μέσα σε σύννεφο παραισθήσεων»… Αλλά, ευφυέστατος άνθρωπος ων, κατάλαβε κάτι πολύ απλό. Ότι υπήρχε μόνον ένας τρόπος για να βγει απ’ όλα αυτά.

    Για να το θέσω με χριστιανικούς όρους. Κατάλαβε πως για να «εξυψωθεί» έπρεπε πρώτα να «ταπεινωθεί». Να «κλαδέψει το δέντρο» [που θα ‘λεγε κι ο φίλος μου ο χρηχα (Χρήστο, αυτό με το «κλάδεμα» το χρησιμοποιούσε συχνά και ο Νίτσε)] ή να «σμιλέψει το μάρμαρο» [που έλεγε κι ο Πλωτίνος] του εγωισμού του. Και κάπως έτσι «αυτοθεραπεύτηκε»…

    Φυσικά, τέτοιου είδους «μυστικές» εμπειρίες δεν είχαν μόνον οι Άγιοι της Φιλοκαλίας [και όχι, φυσικά, όλοι όσοι αναφέρονται εκεί]… Υπάρχουν και στον καθολικισμό, και στον βουδισμό και στον ινδουισμό, και στο ισλάμ και στον σαμανισμό… Άμα κάνετε μια… οριζόντια τομή σ’ όλες αυτές τις παραδόσεις θα τους βρείτε μπροστά σας. Α, και μερικοί φιλόσοφοι επίσης… Και κάποιοι επιστήμονες… Και φυσικά [φυσικότατα!] πολλοί απλοί άνθρωποι, εκ του «χύδην όχλου» προερχόμενοι… 🙂

    Πείτε μου πως είμαι ψώνιο… Δεν είναι εποχές για πυρές αυτές… Προχτές, σ’ ένα απ’ τα ψιλικατζίδικα της γειτονιάς μου είδα και το εξής: «Καυσόξυλα – Δρυς: τα 15 κιλά 7,90 ευρώ» 😆

  11. 2 Ιανουαρίου 2013 στο 9:51 πμ

    Ακόμα και στον… αθεϊσμό υπάρχουν! 😉 🙂

  12. 2 Ιανουαρίου 2013 στο 12:36 μμ

    moodytimes :
    Να γράψω σχόλιο και να ακούσω,πως λένε στο χωρίο μου listen don’t hear,δεν γίνεται. Τον Dhafer Youssef τον ήξερα τον Wesseltof όχι.Τέλως πάντων ξέφυγα απο το θέμα.Εξαιρετική ανάρτηση και μπράβο για τον κόπο του ψαξίματος.Όσο σκέφτομαι πως θα με κοιτάνε στη δουλειά όταν θα τυπώνω το βιβλίο απο το φλασάκι βάζω τα γέλια.
    Καλημέρα

    καλημεράκος και καλοχρονάννος!
    φχαριστώ που αναγνωρίζετε τη μικρή μου συνδρομή, και για να μη με λέτε γκρινιάρα, που όλο λέω «δε με προσέχεις, δε με προσέχεις, δυο φορές το λέω, προσέχτε… και να τα βλέπει και να τα ακούει αυτά ο Μοοdytimes… επαναλαμβάνω, εγώ βέβαια, ποιος άλλος; πως εδώ δεν ήρθαμε για να βρούμε τον εαυτό μας αλλά για να τον ξεχάσουμε…

  13. 2 Ιανουαρίου 2013 στο 12:53 μμ

    όσο αφορά στην ανθρωποκεντρική προσέγγιση,
    όταν το εγώ έχει πληγωθεί απ’ έξω, εκδηλώνει αρχικά την πιο ακραία εξέγερση, την πιο πικρή, όπως το ζώο που χτυπιέται…απ’ τη στιγμή όμως που το εγώ έχει σχεδόν νεκρωθεί, επιθυμεί το αποτέλειωμα και αφήνεται να σβήσει…αν τότε ένα άγγιγμα αγάπης το ξυπνήσει, αισθάνεται αφόρητο πόνο που προκαλέι θυμό και ίσως και μίσος εναντίον εκείνου που προκάλεσε τον πόνο…γι αυτό έχουμε, σε υπάρξεις στερημένες, φαινομενικά ανεξήγητες αντιδράσεις εκδίκησης εναντίον του ευεγέρτη τους… αυτός αντίθετα, στον οποίο το εγώ είναι ολότελα νεκρό, δεν ενοχλείται καθόλου από την αγάπη που τού δείχνουν, αφήνεται όπως οι σκύλοι και οι γάτες που δέχονται τροφή, ζεστασιά κα χάδια και όπως εκείνα, θέλει να πάρει αχόρταγα όσο γίνεται πιο πολύ… ανάλογα με τις περιπτώσεις, είναι πιστός όπως ένας σκύλος ή αφήνεται μ’ ένα είδος αδιαφορίας όπως η γάτα… ρουφάει χωρίς ενδοιασμό όλη την ενέργεια απ αυτόν που τον φροντίζει… άρα, ότι είναι πολύτιμο μέσα μας , προέρχεται από αλλού, όχι σαν δώρο, αλλά σαν δάνειο…αν ηταν δώρο θα οικειοποιούταν και θα ‘χανε την αξία του…

    έχω επηρεαστεί από τη Simone Weil, όσο για τον Ζεπάτο, πού να τον πιάσουν οι θεολογούντες…

  14. 2 Ιανουαρίου 2013 στο 1:26 μμ

    @ katabran

    Καλημεράννος και φελιθάνιο!

    Παρακαλώ [δεν μπόρεσα να βρω το συγκεκριμένο ποστάκι σας].

    Δεν σας έχω πει ποτέ γκρινιάρα. «Στριμμμένη», ναι… Γκρινιάζετε συχνά πυκνά ότι δεν σας προσέχω, αλλά τι να κάνω το καημένο; Αφού, στα περισσότερα, δεν σας καταλαβαίνω. Εσείς είστε άνθρωπος των γραμμάτων και των τεχνών [με τα βιβλία σας, τις μουσικές σας, τις ταινίες σας κοκ]… Τι να καταλάβω εγώ ένας ακτήμων καλλιεργητής; Ε;

    Ούτε για να βρούμε τον εαυτό μας ήρθαμε, ούτε για να τον ξεχάσουμε. Θα μπορούσα να πω πως ήρθαμε για να τον εξερευνήσουμε, αλλά κι αυτό μια ανοησία θα ήταν… Ας το πω λοιπόν ως εξής: το νόημα της ζωής μας είναι ο εμπλουτισμός της συνείδησης του Κόσμου. Σας λέει τίποτα αυτό; Ακόμα μια ανοησία…

    Το «εγώ» δεν πληγώνεται ποτέ απ’ έξω. Πάντα από μέσα! Πάντα!

    Κι αφόρητο πόνο [κι όλα τα υπόλοιπα] αισθάνεται όταν δεν γίνεται το δικό του. Το χειρότερο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε σ’ έναν άνθρωπο είναι να χειροκροτούμε τον εγωισμό του. Το χειρότερο!

    Ετσετερά, ετσετερά.

    Ό,τι πιο πολύτιμο μέσα μας προέρχεται από μέσα μας [κυρίως] με την έννοια ότι δεν το σπαταλάμε σε ανοησίες [προς τα μέσα μας (εγωισμός) και προς τα έξω μας («πάλη» με τον εγωισμό των άλλων)]. Τι μπορούμε να πάρουμε απ’ έξω; Απ’ τους άλλους; Αρμονία, γέλιο, γνώση, χαρά… Αλλά πρέπει να τα διαθέτει κι ο άλλος… Και για να τα διαθέτει θα πρέπει να έχει κάνει και λίγη δουλίτσα με την εαυτάρα του… Και τότε δεν είναι ούτε δώρα, ούτε δάνεια, ούτε τίποτα. Ακτινοβολία είναι. Προς όλους όσοι μπορούν να την δεχτούν και να την αποδεχτούν. Κι αυτό δεν συμβαίνει σε όλους…

    Αυτό δα έλειπε οι θεολογούντες να «πιάσουν» τον Ζεπάτο. Για να «πιάσει» κάποιος τον Ζεπάτο, θα πρέπει και ο ίδιος να είχε μια «μυστική εμπειρία». Ειδάλλως, τα πάντα θα είναι λέξεις… Πάρτε για παράδειγμα τον Ράμφο. Έγραψε κάποιες εκατοντάδες σελίδες περί Φιλοκαλίας… Και τις γέμισε απλώς με λέξεις… Δεν το έχει…

    ΥΓ. Καλά ο Μούντυ κεντάει με την ανασκόπηση του 2012. Τώρα ακούω Archive:

  15. 2 Ιανουαρίου 2013 στο 1:46 μμ

    http://katabran.wordpress.com/2011/12/24/%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5/ !παααπααα
    να τα πούμε;έτσι επιγράφοταν εκείνο το ποστάκι, και ήταν όντων μικρό…
    🙂
    πραγματικά το «αδιανόητο τίποτα» ήταν τίποτα; ήταν απλά γεμάτο λέξεις; δεν είχα ποτέ διαβάσει τη «φιλοκαλία» αλλά έχω αρκετές υπογραμμίσεις στο βιβλίο του Ράμφου, τί να πω, πως προτιμώ να τον ακούω παρά να τον διαβάζω;

    άσχετο: στη γαλλία τα καυσόξυλα πωλούνται 55 € à 100 € το κυβικό μέτρο!
    δρυός πεσούσης…

  16. 2 Ιανουαρίου 2013 στο 1:59 μμ

    @ katabran

    Ωραία! Τώρα αποκαταστάθηκε η ηθική τάξις. Ευχαριστώ, δια μίαν εισέτι φοράν.

    Α, κι εγώ έχω σημειώσει διάφορα στο βιβλίο, αλλά ο Ράμφος, imho, μόνον λέξεις είναι. Όχι ότι είναι απαραίτητα «κακό» αυτό, αλλά δεν «το έχει» το θέμα….

    Στης ακρίβειας τον καιρό… 🙂 [ζεσταίνει το Κυρία τους τους νοικοκυραίους, προφυλάσσει και τους πλάνητες…]

  17. 2 Ιανουαρίου 2013 στο 2:03 μμ

    @ katabran

    Ωραία συζήτηση είχαμε κάνει σε κείνο το ποστάκι σας…

    Με είχατε παρασύρει το καημένο και είχα φλυαρήσει του καλού καιρού… Κάτι που δεν το συνηθίζω, ως γνωστόν… 😆

  18. 2 Ιανουαρίου 2013 στο 9:15 μμ

    Καλησπέρα σας
    Καλη χρονιά με υγεία ευτυχία και ότι άλλο ποθείτε αγαπητέ….

    Έλαμψα δια της απουσίας μου ; Πιο πάνω με αναφέρετε και το εγώ μου φούσκωσε ολίγα μέτρα ακόμη…από την χαρά του το καημένο….είχε δει και λίγο πιο πάνω τον «πόετρυ κτλ κτλ…» να αναφέρεται κολακευτικά σε όσους φιλοσοφούν όντας βιοπαλαιστές ( το τροποποίησα , έτσι όπως με συμφέρει… μην το ψάχνετε …)

    Μα κι εσείς βάλατε τέτοιο θέμα πρωτοχρονιάτικα; Πρωτοχρονιά τρώμε πίνουμε ξενυχτάμε (δουλεύουμε όσοι έχουν κλάδεμα) …που να προλάβεις να περάσεις κι απ’την μπλογκογειτονιά….(είναι και τα παιδιά όλα σπίτι , πού να βρεθεί άδειο πισι…)

    Συμφωνώ ότι , παρόλο που οι διάφορες θρησκείες διεκδικούν για την πάρτη τους την αποκλειστικότητα της αλήθειας και όλες τις «μυστικές εμπειρίες» και όλες τις «αποκαλύψεις», μπορεί ο καθένας εβρυ νταιη ππλ να το δει και να το ανακαλύψει….Όμως, είναι προαπαιτούμενο για να φτάσει κανείς «εκεί» , να ξεπεράσει τα όρια του και τις άμυνες του εγωϊσμού του και όλα τα φαϊργουόλ της προσωπικότητάς του….

    Δεν το διάβασα όλο το κείμενο , οπότε επιφυλάσσομαι ….

    Να’ στε καλά…

  19. 2 Ιανουαρίου 2013 στο 9:20 μμ

    «το νόημα της ζωής μας είναι ο εμπλουτισμός της συνείδησης του Κόσμου. ¨»
    !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    και επαυξάνω……

  20. 2 Ιανουαρίου 2013 στο 10:56 μμ

    Καλησπέρα φίλτατε! Καλή χρονιά με υγεία και χαρά για σας και τους αγαπημένους σας!

    Ευχαριστώ για τις ευχές.

    «από την χαρά του το καημένο»… Πού τα βρίσκετε όλα αυτά;! 😆

    Ο «πόετρυ» ξέρει, όπως κι εσείς άλλωστε.

    Πρωτοχρονιά, ξεπρωτοχρονιά, η πάλη των ιδεών συνεχίζεται με αμείωτη ένταση! 🙂

    Συμφωνώ ότι , παρόλο που οι διάφορες θρησκείες διεκδικούν για την πάρτη τους την αποκλειστικότητα της αλήθειας και όλες τις “μυστικές εμπειρίες” και όλες τις “αποκαλύψεις”, μπορεί ο καθένας εβρυ νταιη ππλ να το δει και να το ανακαλύψει….Όμως, είναι προαπαιτούμενο για να φτάσει κανείς “εκεί” , να ξεπεράσει τα όρια του και τις άμυνες του εγωϊσμού του και όλα τα φαϊργουόλ της προσωπικότητάς του….

    Συμφωνούμε απόλυτα! Μ’ άρεσε το «τα φάϊργουόλ της προσωπικότητάς του». Ψώνιο!

    Ε, μα ποιο άλλο θα μπορούσε να είναι το νόημα της ζωής;

    Να περνάτε υπέροχα!

    Αφιερωσούλα:

  21. 3 Ιανουαρίου 2013 στο 1:23 μμ

  22. 3 Ιανουαρίου 2013 στο 9:57 μμ

    Παντελώς άσχετο:

    Archontics

    The Archontics, or Archontici, were a Gnostic sect that existed in Palestine and Armenia, who arose towards the close of the 2nd century CE. They were thus called from the Greek word ἀρχοντες, «principalities», or «rulers», by reason that they held the world to have been created and ruled by malevolent Archons. […]

    Beliefs

    The Archontics held that there were Seven Heavens, ruled by the Demiurge surrounded by Archons begotten by him, who are the jailers of the souls. In the eighth heaven dwells the supreme Mother of light. The king or tyrant of the seventh heaven is Sabaoth, the god of the Jews, who is the father of the Devil. The Devil, dwelling upon earth, rebelled against his father, and opposed him in all things, and by Eve begot Cain and Abel. Cain slew Abel in a quarrel about their sister, whom both loved.

    «They say,» records Epiphanius, «that the soul is the food of the Archons and Powers without which they cannot live, because she is of the dew from above and gives them strength. When she has become imbued with knowledge … she ascends to heaven and gives a defence before each Power and thus mounts beyond them to the upper Mother and Father of the All whence she came down into this world

  23. 3 Ιανουαρίου 2013 στο 10:14 μμ

    Επίσης παντελώς άσχετο:

    Trimorphic Protennoia

    Secret teachings

    In common with mystery religions, there were secret teachings, and not all texts were intended to be read by uninitiated people. This text appears to have been written for a higher level of initiate, part of the way through — stating «Now behold! I will reveal to you my mysteries, since you are my fellow brethren, and you shall know them all»,[2] although tantalizingly the next five lines are missing and followed by «I told all of them about my mysteries».[3] Some speculation has considered the possibility that these missing five lines were always missing, having never originally existed, their absence itself being a teaching of the text.

    Προφανώς και δεν υπήρξαν ποτέ αυτές οι πέντε σειρούλες… Η «απουσία» τους τα έλεγε όλα…

  24. 3 Ιανουαρίου 2013 στο 10:51 μμ

    Mind Parasites by Colin Wilson – Reviewed by William S. Burroughs

    “The human race is being attacked by a sort of mind cancer. Something is sucking the human mind dry and has been sucking it for the past two hundred years.” That is the shattering discovery made by Professor Gilbert Austin. Who or what is responsible? Mind parasites, malignant beings who lurk in the deepest layers of the unconscious… (in precise physiological terms this would correspond to the back brain or hypothalamus) …sapping the very life force of mankind, cutting him off from his natural capacity for self renewal… It was all so unsettling that I broke the habit of a lifetime and drank a bottle of champagne at lunch time.

    😉

  25. 3 Ιανουαρίου 2013 στο 10:59 μμ

    Μην «τσιμπάτε» βρε κουτά…

    «The Mind Parasites is a science fiction horror novel by author Colin Wilson»…

    Κι οι γνωστικοί τα ίδια έγραφαν… 🙂

  26. 3 Ιανουαρίου 2013 στο 11:52 μμ

    http://www.bibliotecapleyades.net/vida_alien/alien_archons03.htm

    ΥΓ. Σε περίπτωση που ανησυχείτε ειλικρινά -ειλικρινά, ε;!- για την πνευματική μου υγεία, να μου το πείτε! Να μειώσω ρυθμούς, για να μην μου πάθετε και τίποτα! 🙂

  27. 4 Ιανουαρίου 2013 στο 8:29 μμ

    Μέλος «πληρώματος» νεογνωστικής «γαλέρας»;

    Ενδιαφέρον…

  28. 4 Ιανουαρίου 2013 στο 10:05 μμ

    «Οι ψυχολογικές αντιδράσεις κτλ» , όπως και πολλοί άλλοι που μιλούν για αυτογνωσία κτλ , ξεκινούν με ωραία λόγια, αλλά πάντα από πίσω κρύβεται μια σέκτα , κάποιος γκουρού κάποια θρησκευτική προσέγγιση….

    Όσο για τις γαλέρες….θέλουν ανθρώπουν να τραβούν κουπί….δεν είναι αυτοκινούμενες….

    Καλησπέρες….

    Α και δεν ανησυχώ καθόλου…..χρόνο θέλω να σας ακολουθήσω στην γαλέρα…..

  29. 4 Ιανουαρίου 2013 στο 10:19 μμ

    Το κείμενο για τις ψυχολογικές αντιδράσεις κτλ είναι καλό. «Κάτι» ξέρει ο συντάκτης του… Έχει κι άλλα ενδιαφέροντα εκεί. Μην περιμένετε να σας δώσει κάποιος στο πιάτο τα πάντα. Θα ήταν πολύ εύκολο να πάρουμε ο καθένας μας ένα χάπι και να «φωτιστούμε». Αλλά δεν συμβαίνει καθόλου έτσι. Χρειάζεται προσπάθεια…

    Οι γαλέρες γι’ αυτό υπήρχαν πάντα. Για να κωπηλατούν κάποιοι και να ρεμβάζουν κάποιοι άλλοι…

    Α, όχι! Δεν αναφερόμουνα σε μένα. Δεν υπήρξα ποτέ μέλος κάποιας γαλέρας. Εκτός ίσως απ’ τα φοιτητικά μου χρόνια, όταν και προσπάθησα να φτιάξω μία. Αποδείχτηκε ότι ήμουν σκράπας ναυπηγός, κι εγκατέλειψα το άθλημα…

    Αν και «δούλεψα» έκτοτε σε κάποιες -λίγες- γαλέρες, έτσι για να μην έχω την ιδέα ότι κάτι έχανα. Δεν έχανα τίποτα απολύτως… Προτιμώ τη μοναχική κολύμβηση…

    Καλό σας βράδυ ξανά!

  30. 5 Ιανουαρίου 2013 στο 10:53 πμ
  31. 5 Ιανουαρίου 2013 στο 12:58 μμ

    Απ’ το Απόκρυφο Ευαγγέλιο του Ιακώβου:

    «Μήπως φαντάζεστε ότι ο Πατέρας είναι λάτρης της ανθρωπότητας ή ότι πείθεται από προσευχές ή ότι μπορεί να δείξει εύνοια σε κάποιον εκ μέρους κάποιου άλλου ή ότι συναινεί σ’ εκείνον που ζητά;»

    Χο!

  32. 5 Ιανουαρίου 2013 στο 1:03 μμ

    Κι απ’ το Απόκρυφο Ευαγγέλιο του… Χουάντσο 😆 :

    Ο Αετός, αυτή η δύναμη που κυβερνάει το πεπρωμένο όλων των ζωντανών πραγμάτων, αντανακλά παρόμοια και ταυτόχρονα όλα αυτά τα ζωντανά πράγματα. Δεν υπάρχει, επομένως τρόπος να παρακαλέσει ο άνθρωπος τον Αετό, να ζητήσει χάρες, ή να ελπίζει για εύνοια. Το ανθρώπινο μέρος του Αετού είναι πολύ ασήμαντο για να παρακινήσει το σύνολο.

    Χο!

  33. 5 Ιανουαρίου 2013 στο 1:08 μμ

    Αείποτε ειπωμένα και μηδέποτε καμωμένα…

  34. 8 Ιανουαρίου 2013 στο 8:03 μμ
  35. 2 Αυγούστου 2013 στο 9:11 μμ

    Εντατική προσοχή:

    Στην θέση αυτή διαπιστώνουμε ότι τα ελαττώματά μας και οι κακές ροπές του χαρακτήρα μας ατονούν μέχρι εξαφανίσεως. Αυτά δεν μπορούν να λειτουργούν όταν είναι δραστηριοποιημένη η εντατική προσοχή. Το ξύπνημα του εγώ ή της υπόστασης μοιάζει με την μετάβαση σ’ ένα άλλο επίπεδο, όπου τα πάντα φωτίζονται κι όπου η ανθρώπινη πράξη αρχίζει να γίνεται ελεύθερη και συνειδητή. Ο άνθρωπος παύει να συρρέει με τα πράγματα κι αρχίζει να τα ελέγχει. Όλα αυτά αρχίζουν και γίνονται δυνατά καθώς αποκτάει τη δυνατότητα να ξυπνάει κατά βούληση την ελεύθερη υπόστασή του. Αρκεί να ξυπνάει το εγώ του με την εντατική προσοχή. Φαίνεται πολύ απλό, όμως δεν είναι. Η κίνηση αυτή έχει πολλά προβλήματα κι ο άνθρωπος προτιμά όχι την απόσπαση από τα πράγματα, τα πρόσωπα και τις καταστάσεις, αλλά την ταύτιση μαζί τους. Προτιμά τον συμφυρμό από την ελευθερία. Προτιμά την ανθυγιεινή ζέστη του κολλήματος από την επίγνωση του εαυτού του. Προτιμά να θάψει τον εαυτό του μέσα στην ταύτιση παρά να νοιώσει την μοναξιά του.

    Άρης Ζεπάτος [η περιγραφή του είναι «από πρώτο χέρι» – δεν φιλοφιλοσοφούσε…]

  36. 4 Αυγούστου 2013 στο 12:12 μμ

    Η «εντατική προσοχή» στην οποία αναφερόταν ο Άρης Ζεπάτος, μάς έχει απασχολήσει ουκ ολίγες φορές εδώ μέσα [αν και, φυσικά, δεν χρησιμοποιήσαμε ακριβώς τον ίδιο όρο].

    Δύο -απ’ τα πολλά- ποστάκια για το θέμα [με εξαιρετικά ενδιαφέρουσες συζητήσεις – μην αγνοήσετε τα σχόλια] είναι κι αυτά:

    Μπορούμε να μιλήσουμε για… έρωτα, όταν κάποιος παρατηρεί το μποζόνιο Higgs κι εκείνο καρφώνει το βλέμμα πάνω του; [13-7-2012]

    Η παιδική ηλικία [6-7-2012]

    [Ό,τι πρέπει θαρρώ, για να διαβάζετε στην παραλία – όσες και όσοι… 🙂 ]

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    Και για να μην τρέχετε στο scribd ή αν δεν δουλεύει το λινκ στην αρχή του ποστ, ιδού και το βιβλίο [σε pdf] του Ζεπάτου [για το οποίο έχω ένα σωρό παρατηρήσεις να κάνω, αλλά μάλλον μπορούν να περιμένουν – «υπομονή = η ευχάριστη αναβολή αυτού που είναι να συμβεί» 😉 ]:

    https://kourelarios.files.wordpress.com/2013/08/ceb6ceb5cf80ceaccf84cebfcf82-ceaccf81ceb7cf82-cf80cebfceb9cebfcf82-ceb5ceafcebcceb1ceb9-ceb5ceb3cf8e.pdf

  37. 4 Αυγούστου 2013 στο 12:30 μμ

    Και φυσικά -φυσικότατα!- ο Ζεπάτος είχε απόλυτο δίκιο όταν έγραφε πως…

    η εργασία πάνω στον εαυτό δεν είναι απλώς φαντασία, αλλά αληθινή επιστήμη που αποδίδει καρπούς

    Αλλά αυτά είναι πολύ ζόρικα σπορ. Συνήθως αναλωνόμαστε στο να κρίνουμε τους άλλους και να ρίχνουμε το φταίξιμο στον Άλλο… Καλά κρασιά… Τα ‘χουμε πει όλα αυτά… Κι ούτε μπορώ να φανταστώ σε τι μοναξιά έζησε ο Ζεπάτος σ’ όλη του τη ζωή. Όταν ο Ζιάκας, που τον ήξερε απ’ το 1966, λέει ότι αυτά που έγραφε ο Ζεπάτος τον υπερέβαιναν, καταλαβαίνετε…

    Και όχι δεν είμαι μόνος μου. Μοναχικός μέχρι… μοναχισμού, αντικοινωνικός, αυτό που μελετάω εσχάτως είναι το πώς οι άνθρωποι κοινωνικοποιούνται και πώς μπορούμε να αποκοινωνικοποιηθούμε…

    Ναι, ναι, ξέρω… Το ‘πε κι ο Αριστοτέλης: ο άνθρωπος είναι κοινωνικό/πολιτικό ζώο. Γι’ αυτό κι όλες οι κοινωνίες/συλλογικότητες που έφτιαξε ήταν άθλιες; Οι άνθρωποι έφτιαξαν κοινότητες για έναν και μοναδικό λόγο [και πολύ καλά έκαναν]. Αλλά από κει και πέρα τα πάντα ξέφυγαν απ’ τον έλεγχό τους. Γι’ αυτό σήμερα κυβερνάνε οι «αφηρημένες αγορές». Γι’ αυτό ο «υλικός πολιτισμός» μας, κοντεύει να μας συντρίψει… Και τα λοιπά και τα λοιπά… Καλά τσίπουρα!

  38. 4 Αυγούστου 2013 στο 12:47 μμ

    Κι όταν ο Ζεπάτος έγραφε:

    […] ο άνθρωπος προτιμά όχι την απόσπαση από τα πράγματα, τα πρόσωπα και τις καταστάσεις, αλλά την ταύτιση μαζί τους. Προτιμά τον συμφυρμό από την ελευθερία. Προτιμά την ανθυγιεινή ζέστη του κολλήματος από την επίγνωση του εαυτού του. Προτιμά να θάψει τον εαυτό του μέσα στην ταύτιση παρά να νοιώσει την μοναξιά του.

    τι περισσότερο ή τι λιγότερο έλεγε απ’ τον Βανεγκέμ:

    Όσο περισσσότερο αντικείμενο γίνεται ο άνθρωπος,
    τόσο είναι κοινωνικότερος σήμερα

    Ο κοινός νους της καταναλωτικής κοινωνίας οδήγησε την παλιά έκφραση “βλέπε τα πράματα κατά πρόσωπο” στη λογική της κατάληξη: να μη βλέπεις μπροστά σου παρά μονάχα πράγματα. Γίνε αναίσθητος και τόσο ευκολομεταχείριστος όσο κι ένα τούβλο: σ’ αυτό προσκαλεί τον καθένα η εύνοια της κοινωνικής οργάνωσης. […]

    Μπρος στο τωρινό μου φυλάκισμα, το μέλλον δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για μένα.

    Το αίσθημα ταπείνωσης δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά το αίσθημα πως είσαι αντικείμενο. Θεμελιώνει, μ’ αυτή την έννοια, μια μαχητική διαύγεια όπου η κριτική της οργάνωσης της ζωής δεν ξεχωρίζεται απ’ την άμεση ενεργοποίηση ενός σχεδίου για ζωή αλλιώτικη. Ναι, τίποτα δεν μπορεί να χτιστεί αν δεν έχει βάση του την ατομική απελπισία και το ξεπέρασμά της: οι προσπάθειες να μπογιατιστεί η απελπισία αυτή, και να χρησιμοποιηθεί μ’ άλλο περιτύλιγμα θα ‘φταναν να τ’ αποδείξουν.

    Ποια είν’ αυτή η αυταπάτη που μαγεύει το βλέμμα ως το σημείο να του κρύβει το γκρέμισμα των αξιών, το ρήμαγμα του κόσμου, το μη αυθεντικό, το μη ολικό; Μήπως είν, η πίστη στην ευτυχία μου; Πολύ αμφίβολο! Η πίστη αυτή ούτε στην ανάλυση ούτε στο φούντωμα άγχους αντέχει. Μού φανερώνει μάλλον την πίστη στην ευτυχία των αλλονών, – ανεξάντλητη πηγή φθόνου και ζήλειας, η οποία και εκφράζει αρνητικά το αίσθημα ύπαρξης. Φθονώ, άρα υπάρχω. Το να ξεκινάς απ’ τους άλλους, σημαίνει να γίνεσαι άλλος. Κι ο άλλος, πάντα, είναι το αντικείμενο. Τόσο, που η ζωή μετριέται στο βαθμό βιωμένης ταπείνωσης. Όσο διαλέγει κανείς την ταπείνωσή του, τόσο “ζει” – ζει την ταχτοποιημένη ζωή των πραγμάτων. Να η πανουργία της πραγμοποίησης, να πώς καταφέρνει και κρύβεται όπως το αρσενικό στην καραμέλα. […]

    Ωστόσο, το παρελθόν μού είναι αδιάφορο όταν δεν το διαλέγω. […]

    Αντί να θεμελιώνει κανείς τη ζωή του στην κυριαρχία του, δοκιμάζει σήμερα να θεμελιώσει την κυριαρχία του στη ζωή των αλλονών. Ήθη δούλων.

    ή απ’ τον Χουάντσο [Η δύναμη της σιωπής, σελ. 104]:

    [όλοι οι άνθρωποι] μοιραζόμαστε ένα μεταφορικό μαχαίρι, τις υποθέσεις της αυτο-αρέσκειάς μας. Μ’ αυτό το μαχαίρι κοβόμαστε μόνοι μας κι αιμορραγούμε, και η δουλειά των αλυσίδων μας της αυτο-αρέσκειας, είναι να μας δίνει το αίσθημα ότι αιμορραγούμε όλοι μαζί, ότι μοιραζόμαστε κάτι θαυμάσιο: την ανθρώπινη φύση μας. Αν όμως το εξετάσουμε, θ’ ανακαλύψουμε ότι αιμορραγούμε μόνοι μας, ότι δεν μοιραζόμαστε τίποτα, ότι όλα όσα κάνουμε είναι ένα παιχνίδι με την ευκολόπλαστη, τεχνική, μη πραγματική μας αντανάκλαση [manageable, unreal, man made reflection].

    Το ρημάδι το image, που θα ‘λεγε κι ο Ντεμπόρης

    Και άλλα πολλά «μυστικιστικά», «μεταφυσικά» και παράταιρα…

    Καλή αντάμωση στα λακαριά, πληντρόφισσες και πλήντροφοι…

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.