Αρχική > Αυτοέκφραση > Ταραχεύτηκα…

Ταραχεύτηκα…

Ταραχεύτηκα*…

Εσχάτως, σκεφτόμουν πάρα πολύ σοβαρά [σχήμα αμβλύσοφον**, όσον με αφορά 🙂 ] το ενδεχόμενο να εγκαταλείψω τον μάταιο τούτο κόσμο του blogging… Τόσο σοβαρά [τα είπαμε!], μάλιστα, που δεν εξέταζα καν το ενδεχόμενο πιθανής μετενσάρκωσής μου :-)…

Πλην όμως, σήμερα το πρωί διάβασα αυτή την είδηση: Θα ταριχεύσουν και θα τοποθετήσουν σε μουσείο τον Τσάβες

… και μελαγχόλησα.

Κι επειδή, ως γνωστόν [;], η μελαγχολία δεν είναι ίδιον του χαρακτήρος μου…

… κι επειδή, επίσης [αυτό δεν είναι γνωστό, αλλά σας το λέω τώρα για να το μάθετε], θυμήθηκα κάτι που διάβαζα αργά χτες το βράδυ [ή μήπως νωρίς σήμερα το πρωί;]…

[ακολουθεί απόσπασμα επιστολής του Φ. Νίτσε (20 Δεκεμβρίου 1887) (εκδ. Άγρα):

Χρειάζομαι κάθε δυνατό τρόπο ασκητείας για να μην περιπέσω κι εγώ ο ίδιος στην κατάσταση των ανθρώπων που μνησικακούν.

τέλος του αποσπάσματος.]

«Αποφάσισα» [ξέρετε, η Απολύτως Ελεύθερη Βούλησή Μου, το έκανε για μένα :-)] ότι δεν θα άντεχα δύο… ταραχεύσεις μαζί, στις αρχές αυτής της νέας φάσης της ζωής μου [δεν σας έχω πει τίποτα γι’ αυτή, αλλά θα το κάνω προσεχώς, μιλώντας σας και για την προηγούμενη φάση], κι επειδή δεν μπορώ να κάνω τίποτα για τον εκλιπόντα λατινοαμερικάνο σύντροφο, συνεχίζω το blogging.

[Μόλις αγιοποιηθεί ο εκλιπών σύντροφος θα ανακηρυχτεί αυτομάτως σε προστάτη άγιο των απανταχού της Γης Κουρελάριων.]

Ξέρω, …ξεχαστήκατε [;] απ’ τη χαρά σας…

Το δυσάρεστο σας το φυλούσα για το τέλος: κλειστά σχόλια [προς το παρόν, και βλέπουμε…]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Υποσημειώσεις

* ταραχεύομαι: παθαίνω ταραχή, αναστατώνομαι. Το ‘λεγε κι η μακαρίτισσα η γιαγιά μου [«ταραχέφκα»].

** αμβλύσοφον: το αντίθετον του οξύμωρον [και αυτός ο νεολογισμός (σχεδόν) δικός μου].

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Υστερόγραφα

1. Τον σ. Βασίλη Τερλέγκα τον θυμήθηκα εξαιτίας αυτής της είδησης: ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΕΡΛΕΓΚΑΣ Διαψεύδει ότι πούλησε νησί στον Εμίρη του Κατάρ.

 

2.  Παλιός γνώριμος ο σ. Βασίλης απ’ την «καψούρικη» περίοδο αυτού του ιστολογίου [μας τον είχε «συστήσει» η φιλτάτη ζάχαρη σε σχόλιό της], όταν τα… κυνάσματα [κι αυτός ο νεολογισμός, ως ανωτέρω] έδιναν κι έπαιρναν εδώ μέσα. Το φιλοπαίγμον του χαρακτήρος μου, που λέγαμε…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Επισήμανση

Τα τελευταία λόγια του εκλιπόντος λατινοαμερικάνου συντρόφου:

«Δεν θέλω να πεθάνω, μην μ’ αφήσετε να πεθάνω»

Καταλαβαίνετε, λοιπόν, το γιατί οι άλλοι πολυαγαπημένοι μου λατινοαμερικάνοι χωρ[ι]ατατζήδες φρόντιζαν να έχουν ως μόνιμο σύντροφό τους και σύμβουλό τους τον θάνατό τους… Γιατί όποιος είναι «αθάνατος» είναι κι εγωιστής. Κι ο εγωισμός είναι «θάνατος», σε τούτη εδώ την κόλαση…

 

 

 

Advertisements
Κατηγορίες:Αυτοέκφραση
  1. 8 Μαρτίου 2013 στο 9:07 μμ

    Η «επικαιρότητα», στο μεταξύ, «τρέχει»:

    Αχμαντινετζάντ: Ο Τσάβες θα αναστηθεί μαζί με τον Ιησού Χριστό και τον κρυμμένο ιμάμη

    H «μαύρη λίστα» της παιδεραστίας με 12 καρδινάλιους του Κονκλάβιου βάζει φωτιά στο Βατικανό

    ► Κι ένα χιουμοριστικό: Ραούλ Κάστρο στον Τσίπρα: Ωστε εσύ είσαι ο Ελληνας που όλοι περιμένουν να γίνεις πρωθυπουργός;

    ► «Ηγέται»…

    ► Τη «λαϊκή» επικαιρότητα, δλδ τις ειδήσεις απ’ τα «λαϊκά στρώματα» δεν τις προλαβαίνει κανείς πια…

    ► Πώς το ‘χα πει; Τα «όμορφα» μυαλά, όμορφα καίγονται; Αυτό ακριβώς συμβαίνει με ανησυχητική ήδη συχνότητα, κι αν δεν κάνω λάθος το φαινόμενο επιταχύνεται. Καίγονται μυαλά, αναβαθμίζονται άλλα, να δούμε στο τέλος τι θα γίνει. Τίποτα δεν είναι δεδομένο…

  2. 10 Μαρτίου 2013 στο 3:42 μμ

    Βρε παλιοκόριτσα και παλιόπαιδα…

    Γιατί δεν με διορθώνετε όταν πετάω τέτοιες κοτσάνες…

    αμβλύσοφον: το αντίθετον του οξύμωρον

    … και με αφήνετε να εκτεθώ… 😦

    Τι θέλετε; Να χάσω και τα τελευταία ίχνη αυτοσεβασμού που μου έχουν απομείνει; Ε; Αυτό θέλετε;

    ΥΓ. το αντίθετο του «οξύμωρος» θα ήταν το «αμβλύμωρος» ή το «οξύσοφος». Το «αμβλύσοφος» είναι συνώνυμο. Διπλή αντιστροφή…

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.