Αρχική > Καπιταλισμός, Νεοφιλελευθερισμός, Οικονομία, Πρόσωπα, Στα χρόνια του ΔΝΤ, μαρξισμός > Το τέλος του υπαρκτού καπιταλισμού Ι [ή το φάντασμα του Μαρξ πάνω απ’ τη Wall Street]

Το τέλος του υπαρκτού καπιταλισμού Ι [ή το φάντασμα του Μαρξ πάνω απ’ τη Wall Street]

Στις 14 Μαρτίου συμπληρώθηκαν 130 χρόνια απ’ τον θάνατο του Καρλ Μαρξ. Μιας και η επέτειος πέρασε σχεδόν απαρατήρητη ένα μικρό αφιέρωμα με δύο ποστάκια. Το πρώτο, που ακολουθεί, γράφτηκε στις αρχές Φεβρουαρίου του -μακρινού- 2011 και πραγματεύεται τον… «συστημικό μαρξισμό», που έκανε την εμφάνισή του με το ξέσπασμα της τωρινής κρίσης. Στο δεύτερο ποστάκι [προσεχώς] θα δούμε τον… «ανισυστημικό μαρξισμό», των τελευταίων δεκαετιών.

marx

Το τέλος του υπαρκτού καπιταλισμού Ι

[ή το φάντασμα του Μαρξ πάνω απ’ τη Wall Street]

 

Παρακαλώ! Παρακαλώ! Ηρεμήστε!

Δεν σκοπεύω να «χαρίσω» την ευθανασία στον «πάσα ένα» καπιταλισμό. Μόνον στον υπαρκτό! Δεν ζήλεψα, άλλωστε, ούτε την εφήμερη δημοσιότητα του Φράνσις Φουκουγιάμα, που «χάρισε» την ευθανασία στην ιστορία, πριν από μια εικοσαετία, ούτε την –αδίκως αποδοθείσα στον ίδιο– δόξα του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, που θεωρήθηκε ως μοναδικός υπεύθυνος για την κατάρρευση των καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης, πριν από είκοσι περίπου χρόνια επίσης. [Ask Perissos!]

Αλλά, να… Δεν έχετε κι εσείς την αίσθηση πως κάτι τελείωσε ή τελειώνει γύρω μας; Ποια, ακριβώς, αίσθηση; Την όσφρηση! Δεν σας πνίγει κι εσάς η μυρωδιά της πτωμαΐνης; [Πτωμαΐνη: γενική ονομασία τοξικών ουσιών σχηματιζομένων εντός των αποσυντεθειμένων πτωμάτων.]

Ή έστω δεν έχετε την –έκτη– αίσθηση πως κατιτίς το γαγγραινικόν πλανιέται στην ατμόσφαιρα; Πως κατιτίς, μέχρι πρότινος ζωντανό, υποφέρει εκ «τοπικής νεκρώσεως των ιστών, ακολουθουμένης υπό σήψεως»;

Όχι;!

Τώρα που το σκέφτομαι, ή μάλλον τώρα που το οσφραίνομαι, κι εμένα δεν μου μυρίζει τίποτα.

Αθώος κι άδολος επαρχιώτης, εκ γενετής, πίστευα πάντα πως η –«όλοι μαζί τα φάγαμε»– αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι το καλυτερότερο πολιτικό σύστημα (ή «το χειρότερο, αν εξαιρέσουμε όλα τα άλλα») και πως ο καπιταλισμός είναι το κάλλιστο οικονομικό σύστημα (ελλείψει άλλου).

Πως δίχως την δημοκρατία και τον καπιταλισμό, θα είχαμε ψοφήσει όλοι μας από την πείνα. [Το ότι υπάρχουν κάποιοι εκεί έξω που πεθαίνουν πράγματι από την πείνα, δεν αφορά «εμάς», αλλά «αυτούς», όλους εκείνους δηλαδή που αρνούνται να ζήσουν εν δημοκρατία και καπιταλισμώ! Αν και, ευτυχώς, υπάρχουν κάποια ενθαρρυντικά σημεία τον τελευταίο καιρό, κυρίως στις αραβικές/μουσουλμανικές χώρες… Με καταλαβαίνετε, θαρρώ.]

Αθώος κι άδολος, λοιπόν, αυτά πίστευα, και ήμουν ευτυχισμένος, και αναμάρτητος και καλός άνθρωπος, μέχρι που άρχισα να ερευνώ – πράγμα για το οποίο ευθύνομαι κι εγώ, κι όχι μόνον ο εξαποδώ. Το ομολογώ!

Άρχισα να ερευνώ τας γραφάς, κι άρχισα να διαβάζω… ανήκουστα πράγματα. Αδιανόητα για τον, μέχρι πρότινος, μη πεπαιδευμένο νου μου.

Μερικά (αρκετά!) παραδείγματα:

NEWSWEEK FEB. 16 COVER

«Είμαστε όλοι σοσιαλιστές τώρα», ανέφερε πρωτοσέλιδα το Newsweek στο τεύχος του της 16ης Φεβρουαρίου 2009. Και αναρωτήθηκα (κατά το γνωστό ανέκδοτο): «Κι εγώ, Κύριε;» «Κι εγώ, Κύριε;», μου απάντησε ειρωνικά ο Κύριος. Μπα… Διάβασα το ομότιτλο άρθρο του Jon Meacham, και ανακάλυψα ότι μόνον οι Αμερικανοί, «η οικονομία» των οποίων «μοιάζει ολοένα και περισσότερο με τις ευρωπαϊκές οικονομίες» είναι πλέον όλοι σοσιαλιστές, όπως και οι Γάλλοι, προς τους οποίους οι Αμερικανοί πλησιάζουν ολοένα και περισσότερο, όσον αφορά τις δαπάνες του δημοσίου.

marx_soros«Αυτή τη στιγμή διαβάζω Μαρξ. Υπάρχουν πάρα πολλά ενδιαφέροντα σ’ αυτά που είχε πει!», εξομολογήθηκε, το 2008 (;), ο πολύς Τζωρτζ Σόρος στον βρετανό ιστορικό Έρικ Χόμπσμπάουμ, σύμφωνα με το επίσημο όργανο του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος l’Umanité (13-1-2009). Ο Σόρος βρίσκει πολύ ενδιαφέροντα αυτά που έλεγε ο Μαρξ; Θεέ και Κύριε!

minc-alain-01«Αν ο Μαρξ επιβάλλεται ως ένας από τους “αξεπέραστους” διανοητές της εποχής μας, αυτό οφείλεται επίσης, και κυρίως, στο ότι υπήρξε ο πρώτος που εντόπισε την εγγενή δυναμική του καπιταλισμού». Η δήλωση δεν ανήκει σε κάποιον «προκατακλυσμιαίο οπαδό του Μαρξ», αλλά στον Alain Minc, γάλλο επιχειρηματία, δοκιμιογράφο και στενό φίλο (και σύμβουλο) του προέδρου Νικολά Σαρκοζύ (l’Umanité, ό.π.). Πες μου τους φίλους σου… Το φθινόπωρο του 2008, ο φωτογραφικός φακός συνέλαβε τον Σαρκοζύ να ξεφυλλίζει –τι άλλο;– Το Κεφάλαιο του Μαρξ.

Παρεμπιπτόντως, ο A. Minc είναι και μέλος διαφόρων δεξαμενών σκέψης και λεσχών, όπως το Ίδρυμα Σαιν-Σιμόν (που φέρει το όνομα του γνωστού εκπροσώπου του πρώιμου γαλλικού σοσιαλισμού), η λέσχη le Siècle και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων (European Council on Foreign Relations – καμία (;) σχέση με το αμερικανικό Council on Foreign Relations– την πρώτη πανευρωπαϊκή δεξαμενή σκέψης, που ιδρύθηκε το 2007). Μέλη του ECFR, τουλάχιστον μέχρι τον Μάιο του 2010, ήταν και οι «ημέτεροι» Ντόρα Μπακογιάννη (της ΔΗΣΥ), ο καθηγητής Λουκάς Τσούκαλης (του ΕΛΙΑΜΕΠ) και η Kalypso Nicolaidis, καθηγήτρια στον πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Δεν απομένει παρά να δούμε την Ντόρα Μπακογιάννη ή τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να δηλώνουν κι αυτοί θαυμαστές του Καρλ Μαρξ.

Και γιατί όχι;

Μέχρι και ο πάπας έφτασε στο σημείο να επαινεί τον Κ. Μαρξ! Ο πάπας; Ναι, ο πάπας! Τι το περίεργο βρίσκετε;

popeΟ πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄, λοιπόν, επαίνεσε την «σπουδαία αναλυτική ικανότητα» («acute analysis») και την «ακρίβεια» με την οποία ο Μαρξ περιέγραψε την εποχή του. Ωστόσο, το «βασικό λάθος» του Μαρξ ήταν ότι ναι μεν «έδειξε με ακρίβεια τον τρόπο ανατροπής της υπάρχουσας τάξης αλλά δεν είπε το πώς θα έπρεπε τα πράγματα να προχωρήσουν στη συνέχεια». Ο μαρξισμός, πάντα σύμφωνα με τον πάπα, απέτυχε επειδή δεν συνειδητοποίησε ότι ο άνθρωπος δεν αποτελεί «απλώς το προϊόν των οικονομικών συνθηκών». Όλα αυτά αναφέρονται στην εγκύκλιο του πάπα Spe Salvi («Σωτηρία δια της Ελπίδος») ένα κείμενο 76 σελίδων που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 30 Νοεμβρίου 2007 (The Times, 1-12-2007).

Ο πάπας δεν είναι ο μοναδικός υψηλά ιστάμενος καθολικός που έχει να πει και κάτι θετικό για τον Μαρξ. Ο Georg Sans, o γερμανικής καταγωγής καθηγητής της ιστορίας της σύγχρονης φιλοσοφίας στο Γρηγοριανό Πανεπιστήμιο του Βατικανού, σε άρθρο του στην επίσημη εφημερίδα του Βατικανού (L’Osservatore Romano, 21-10-2009), συμφωνεί με τις απόψεις του Μαρξ σχετικά με την «κοινωνική αλλοτρίωση» την οποία βιώνει «μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας» που παρέμεινε και παραμένει, ακόμη και σήμερα, αποκλεισμένο από τις οικονομικές και πολιτικές αποφάσεις. «Πρέπει να αναρωτηθούμε», έγραφε ο G. Sans, «μαζί με τον Μαρξ, εάν οι μορφές αλλοτρίωσης για τις οποίες μίλησε οφείλονται στο καπιταλιστικό σύστημα. Αν το χρήμα ως τέτοιο δεν πολλαπλασιάζεται από μόνο του, πώς μπορούμε να εξηγήσουμε τη συσσώρευση του πλούτου στα χέρια των ολίγων;» Πολύ ενδιαφέρον το ερώτημα του γερμανού καθηγητή, ο οποίος διαφωνώντας με τον πάπα, διαχωρίζει τις θέσεις του φιλοσόφου Κ. Μαρξ από εκείνες των μαρξιστών, που έδρασαν στο όνομά του: «Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι τίποτα δεν έβλαψε την υπόθεση του φιλοσόφου Μαρξ περισσότερο από τον μαρξισμό» (The Times, 22-10-2009). Πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση, θα έλεγα.

Μα επιτέλους! Τι ακριβώς συμβαίνει;

Παραφράζοντας την πρώτη παράγραφο του Κομμουνιστικού Μανιφέστου (1848), που συνέγραψαν οι Καρλ Μαρξ και Φρήντριχ Ένγκελς, μπορούμε να πούμε:

«Ένα φάντασμα πλανιέται στον πλανήτη: το φάντασμα του Καρλ Μαρξ. Όλες οι δυνάμεις του γερασμένου καπιταλισμού ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να ξορκίσουν αυτό το φάντασμα: ο πάπας και ο γάλλος πρόεδρος, ο Σόρος και το London School of Economics, γάλλοι ριζοσπάστες και αμερικανοί σοσιαλιστές.»

Τα πράγματα είναι απλά:

Ο μαρξισμός «ξανά στη μόδα», επισήμαιναν οι Times του Λονδίνου στις 13 Ιουλίου 2008. Ο Cosmo Landesman, συντάκτης του άρθρου «The credit crunch is bringing Marxism back into fashion», ξεκινούσε το πόνημά του με μια, τουλάχιστον, χαριτωμένη ιστορία. Σε κάποιο πάρτυ του εκδοτικού χώρου, πήχτρα στα σελέμπριτις, συνάντησε μια όμορφη ξανθιά, με πλούσια τα ελέη του Κυρίου, που έμοιαζε λες και μόλις είχε βγει από κάποιο εξώφυλλο του Playboy. «Είστε μοντέλο;», την ρώτησε. «Όχι», του απάντησε εκείνη ναζιάρικα. «Είμαι μαρξίστρια». Αργότερα εκείνο το βράδυ, τον ρώτησε: «Θα ήθελες να έρθεις σπίτι μου και να δεις τη συλλογή μου από μαρξιστικά βιβλία;» Ο καλός μας συντάκτης σκέφτηκε πως η μοντέλα τον «δούλευε», αλλά μόλις έφτασαν στο διαμέρισμά της, εκείνη τον οδήγησε στην κρεβατοκάμαρα (!) και του έδειξε το… σκοτεινό αντικείμενο του πόθου της: σαράντα τόμους από τα άπαντα των Μαρξ και Ένγκελς. Και μόλις άρχισε να του εξηγεί τα του διαλεκτικού υλισμού, εκείνος βρήκε κάποια δικαιολογία και έφυγε. Α, δεν μπορώ να πω… Ιδεολόγος ο γλαφυρός συντάκτης μας. Κι εγώ αν έγραφα για τους Times του Λονδίνου, ή γι’ αυτούς έστω της Νέας Υόρκης, ιδεολόγος θα ήμουνα. Ξέρετε… Η αδιαλλαξία της αρετής.

Και πριν περάσουμε στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, και στους άλλους Καιρούς, ιδού τι έγραφαν αυτοί οι Times στις 20-10-2008:

«Τραπεζίτες όλου του κόσμου, ενωθείτε! Δεν έχετε να χάσετε παρά μόνον τα μπόνους σας, τα σπίτια σας στο Esher, τις διακοπές στην Καραϊβική και τα πουκάμισα από την Jermyn Street (σ.σ. κεντρικός δρόμος του Λονδίνου με καταστήματα ανδρικής μόδας). Από την άλλη πλευρά, θα έχετε, επιτέλους, τον χρόνο να διαβάσετε τα Άπαντα του Καρλ Μαρξ», έγραφε από το Βερολίνο ο Roger Boyes («Banking crisis gives added capital to Karl Marx’s writings»), παραθέτοντας και τη φράση, «Ο Μαρξ είναι ξανά στη μόδα», του γερμανού εκδότη του Κεφαλαίου, που βλέπει τις πωλήσεις να εκτοξεύονται.

engelsΗ άλλη πλευρά του Ατλαντικού είναι εξίσου… μοδάτη. «[Ο] Καρλ Μαρξ και η ανάλυσή του για την σκοτεινή, σκουληκοφαγωμένη πλευρά του καπιταλισμού είναι ξανά στη μόδα», έγραφε στους Times της Νέας Υόρκης ο Dwight Garner, παρουσιάζοντας τη βιογραφία Ο Στρατηγός του Μαρξ – Η επαναστατική Ζωή του Φρήντριχ Ένγκελς, του Tristram Hunt. «Κυνηγός Αλεπούδων, Party Animal, Αριστερός Αγωνιστής», ήταν ο τίτλος του άρθρου του D. Garner, στις 18-8-2009. Όλα αυτά, και άλλα πολλά, αναφέρονται φυσικά στον Φ. Ένγκελς, ο οποίος «ήταν ένας ωραίος τύπος για να πιεις μαζί του ένα Margaux». Τελικά, αυτοί οι τύποι από τον Νέο Κόσμο έχουν ένα σύμπλεγμα με τα εισαγόμενα από τον Παλιό. Είτε πρόκειται για ιδέες είτε για πιόματα. Και μια ρακή καλή θα ήταν. Η παρέα εξάλλου είναι αυτή που μετράει…

Αχ, αυτό το φάντασμα του γερο-Κάρολου…

fp5-6-2009Το Foreign Policy στο ειδικό τεύχος «The Big Think Issue» (Μάιος-Ιούνιος 2009, που κοσμεί το εξώφυλλό του με πορτραίτο του Μαρξ – κολάζ από φέτες ψωμιού, πατάτες, σφυρί και δρεπάνι) φιλοξενεί το άρθρο του καναδού σοσιαλιστή Leo Panitch με τίτλο «Ο απολύτως σύγχρονος Μαρξ» και υπότιτλο «Φώτα. Κάμερα. Δράση. Das Kapital. Τώρα.». Παρότι ο Λ. Πάνιτς έχει πει κάποια ενδιαφέροντα πράγματα (δεν θεωρεί, για παράδειγμα, καμία κοινωνική τάξη ως φορέα της επανάστασης), το συγκεκριμένο άρθρο του είναι γεμάτο κοινοτοπίες και μια δυο αναφορές στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο και στο Κεφάλαιο.

«Οι ουτοπικές προβλέψεις του Μαρξ για την επανάσταση και τον θρίαμβο του σοσιαλισμού ήταν απολύτως λανθασμένες. Πράγματι, πολλές από τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν στο όνομά του τον 20ο αιώνα εξαθλίωσαν εκατομμύρια ανθρώπους σε χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα, και σε μεγάλους τομείς της Αφρικής.

Ωστόσο… αν αφήσουμε κατά μέρος τα προφητικά, καθοδηγητικά σημεία των γραπτών του Μαρξ, υπάρχει μια ακριβέστατη διάγνωση των προβλημάτων που ενυπάρχουν στην οικονομία της αγοράς που είναι εξαιρετικά επίκαιρη σήμερα… Κίνητρό του ήταν οι κραυγαλέες ανισότητες μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών που σήμερα είναι περισσότερο επίκαιρες από ποτέ…»

time2-2-2009

Αυτά έγραφε, μεταξύ άλλων, το Time της 2ας Φεβρουαρίου 2009, που αναρωτιόταν στο εξώφυλλο, της ευρωπαϊκής έκδοσης του περιοδικού, «Τι θα σκεφτόταν ο Μαρξ;» για τη σημερινή κρίση. Η προμετωπίδα του κύριου άρθρου του περιοδικού «Rethinking Marx» («Επανεξετάζοντας τον Μαρξ»), το οποίο υπογράφει ο Peter Gumbel, αναφέρει πως «Καθώς προσπαθούμε να επινοήσουμε μια λύση για να σώσουμε τον καπιταλισμό, αξίζει τον κόπο να μελετήσουμε τον σημαντικότερο επικριτή του συστήματος».

Reinhard MarxΤο άρθρο, ωστόσο, αρχίζει κάνοντας αναφορά στο ευπώλητο Κεφάλαιο ενός άλλου Μαρξ, του Ράινχαρντ Μαρξ, πρώην ρωμαιοκαθολικού επισκόπου της Trier, της γενέτειρας του Κ. Μαρξ, και νυν Αρχιεπισκόπου Μονάχου και Φράιζινγκ. Στην εισαγωγή του βιβλίου του ο Αρχιεπίσκοπος απευθύνεται στον Κ. Μαρξ αναφέροντας τα εξής ενδιαφέροντα: «[Ο καπιταλισμός] διήρκεσε περισσότερο από ό,τι περίμενες εσύ τον 19ο αιώνα. Είναι όμως δυνατόν ο καπιταλισμός να μην είναι παρά μόνον ένα επεισόδιο της ιστορίας που θα τελειώσει κάποια στιγμή επειδή το σύστημα θα καταρρεύσει ως αποτέλεσμα των εσωτερικών του αντιφάσεων;»

Οφείλω να ομολογήσω ότι ο Ράινχαρντ Μαρξ σχεδόν θέτει τον δάκτυλο επί των τύπων των ήλων…

Εν κατακλείδι

Όχι. Ο μαρξισμός δεν επιστρέφει σαν μόδα (ηρεμήστε…)

Και όχι. Ούτε η σκέψη του Καρλ Μαρξ επιστρέφει σαν μόδα (χαλαρώστε…)

Ούτε τα ορφανά του καπιταλισμού (που λόγω της κρίσης δεν ξέρουν πού παν’ τα τέσσερα – κατά την σεμνοταπεινή μου άποψη) ξαναανακαλύπτουν τον μαρξισμό (πότε τον είχαν ανακαλύψει άραγε;), αλλά ούτε και τα ορφανά οποιουδήποτε μαρξισμού (λενινισμού, σταλινισμού, μαοϊσμού, τροτσκισμού…) έχουν να προσθέσουν κάτι καινούριο σ’ αυτή την υπόθεση. Για το μόνο που είναι ικανοί, και οι μεν και οι δε, είναι να ανάβουν κεράκια μπροστά στα εικονίσματα των –όποιων– αγίων τους, και να προσεύχονται για το καλύτερο (μην κοιμηθείτε…)

Και κάπως έτσι κινδυνεύουν όλοι τους «να φάνε τη σκόνη» ακόμη και των ρωμαιοκαθολικών αρχιεπισκόπων.

Διότι, ένα από τα ζητήματα που τίθενται είναι κι αυτό που έθεσε ο Ράινχαρντ Μαρξ: αν ο καπιταλισμός, ως πολιτικο-οικονομικο-κοινωνικό σύστημα, βρίσκεται εντός της ιστορίας, και όχι πάνω ή πέρα από αυτήν, τότε είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα δώσει τη θέση του σε κάποια άλλο σύστημα. Καλύτερο ή χειρότερο.

Το πότε, το πού και το πώς, μένει να το δούμε.

rmarx2

Καρολικοί ή Ραϊνχαρντιανοί σήμερα όλοι μας είμαστε μαρξιστές. Κι ας μην έχουμε μελετήσει ούτε τον έναν, ούτε τον άλλο.

Κι όπως έλεγε και το παλιό τραγουδάκι:

«Τον έζησα τον κόσμο και τον ξέρω…»

To be continued…

time090202

Advertisements
  1. 16 Μαρτίου 2013 στο 10:44 πμ
  2. 16 Μαρτίου 2013 στο 6:52 μμ

    Ωχ! Εκλαμψίες βλέπω! Λες να ‘ναι εγκυμοσύνη? (του νεκρού?! Μπρρρ, Τζήζας!)
    Εγώ θέλω να ξέρω, ο Υπαρκτός Σουρεαλισμός θα επιβιώσει (σαν τον Καραγκιόζη)?!
    Πάντως, όπως είχαμε συζητήσει κ πριν 6 χρόνια με αφορμή ένα βιβλίο είναι σταθερή μου πεποίθηση ότι στο μέλλον ο Μάρξ θα αποτελέσει βασική πρώτη ύλη της Τεχνητής Νοημοσύνης. Τα ρομπότ θα μπορέσουν επιτέλους να αναχθούν σε αυτόνομη εργατική δύναμη – εκείνη της Αυτόματης Φιλοσοφίας (η του φιλοσοφικού αυτοματισμού?!)
    Επίσης, θέλω να προσθέσω την δυνατή φράση της ημέρας όπως ανέγνωσα αλλού…

    «Όλοι τα λόγια τους σε κάποιον Ιορδάνη έχουν βαφτίσει…»

    Ave Mortuis…

    http://phys.org/news/2012-06-high-gas-prices-self-organized-cartel.html

  3. 16 Μαρτίου 2013 στο 7:32 μμ

    @ Ποιηταράς

    😆

    Ο υπαρκτός σουρεαλισμός αυτοκαταργήθηκε όταν αυτοπραγματώθηκε [τώρα βρισκόμαστε στο στάδιο της σήψης].

    Καλά, ρε Θηριήλ, θυμάσαι και τι λέγαμε πριν από έξι χρόνια;

    Και, καλά, άμα τα αναλάβουν όλα τα ρομπότ, εμείς τι θα κάνουμε; Θα συζητάμε για το ποιο παράγει περισσότερη αξία: το ρομπότ-οδοκαθαριστής ή το ρομπότ-καθηγητής-φιλοσοφίας;

    Να μου λείπει το βύσσινο. Θα μεταναστεύσω!

    Άβε και σε σένα ρε μόρτη! 🙂

    ΥΓ. Καλά, αυτά τα αυτοοργανωνόμενα καρτέλ τι είναι; Φυσικές οντότητες;

  4. 16 Μαρτίου 2013 στο 10:03 μμ

    από τον κήπο, η δικαιοσύνη, τα κορίτσια και η αιωνιότητα σας υποκλίνονται!
    ενώ εγώ,αφού έρριξα κοπριά στις αγκινάρες, βάλθηκα να μελετήσω το εκτυπωμένο βέβαια, ποστεράστιόν σας ζημιούργημα!

    καλώς τριήμερακος!

  5. 16 Μαρτίου 2013 στο 10:37 μμ

    Α. Δεν θα «κάνουμε» διότι όπως είπε κ το ρομπότ στην ομώνυμη ταινία, σε τέτοια περίπτωση, «Hasta la vista baby!»

    B. Τα «καρτέλ» είναι προφανώς η συνένωση της υλικής δομής με την πληροφορία σε βαθμό που να μην ξέρει κανείς πλέον τι του γίνεται. Κάτι σαν τον τρόπο με τον οποίο οι τερμίτες συγκροτούν κάτι εξυπνότερο από τους ίδιους κ στο οποίο τα υπόλοιπα είναι ρόλοι – ακόμη κ για τις βασίλισσες – οι οποίες εκτός των άλλων μελαγχολούν!

    Γ. Την Τρίτη φέρε μπριζολάκια για την ψησταριά στη γειτονιά μου έξω από την τράπεζα Κύπρου όπου μπορούμε να συνοδεύσουμε το αλλόφρων πλήθος με κραυγές τύπου «Σεις αγωνιάτε κ εμείς πίνουμε!», «Μάπα το καρπούζι, τα λεφτά μας πίσω!», «Γράμματα χασάπη!» κ άλλα τέτοια καταστασιακά κ ωραία!

  6. 17 Μαρτίου 2013 στο 12:01 μμ

    @ katabran

    Σας πήρε λίγο βαριά η υβλεμανακίτιδα, βλέπω… Να το προσέξετε! 🙂

    Λοιπόν, μόλις καλοκαιριάσει περιμένω και την πρόσκληση για τις α λα πολίτα.

    «ποστεράστιον ζημιούργημα»; 😆 Κρίμα το χαρτί…

    Καλό καρναβαλάννος και καλή καθαροδευτεράννος!

  7. 17 Μαρτίου 2013 στο 12:09 μμ

    @ Τελεύτησέ τους!

    Α. Ωραία! Να τα ξεκαθαρίζουμε ένα ένα! Hasta la vista baby!

    B. Οι βασίλισσες καλά να πάθουν που μελαγχολούν! Οι κουρελάριοι είναι πάντα χαρούμενοι κι όταν συνενώνονται συγκροτούν κάτι πιο ηλίθιο απ’ το άθροισμα της ηλιθιότητάς τους.

    Γ. Τι μπριτζολάκια, ρε νιτσεϊκέ Αντίχριστε! Αύριο αρχίζει η Σαρακοστή! Ταπεράκι με [hand made] ταραμοσαλάτα και λαγάνα θα φέρω. Μην παρατήσει το έθνος [τους] το bank run και κυνηγάει εμάς ως εθνομηδενιστές και παραδοσιοαρνητές!

    Δ. Μ’ έβαλες σε βαθύ προβληματισμό; Τι να ντυθώ σήμερα; Δολλάριο ή Κλιντ;

  8. 17 Μαρτίου 2013 στο 12:14 μμ

    Καλό παιδάκι είσαι κ εσύ! Ντύσου Μάγιας

  9. 17 Μαρτίου 2013 στο 12:23 μμ

    @ Cozumel

    Καλή ιδέα! Θα ντυθώ προφητεία! Πάω να πάρω τον εκσκαφέα, να περάσω από μια τράπεζα, και να ράψω την ευρωστολή μου! Ανάρπαστος θα γίνω!

  10. 18 Μαρτίου 2013 στο 12:04 μμ

    νουθεσίες, αλλουθεσίες, θυγατροθεσίες τετράχρονων…

    τέσσερις λέξεις, δύο νεολογισμοί…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s