[Εξ]οβελιστέοι;

Αναδημοσιεύω το άρθρο του Γιώργου Σταματόπουλου Η στροφή προς τα μέσα, που δημοσιεύτηκε στη χθεσινή [27-3-2013] Εφημερίδα των Συντακτών.

Η στροφή προς τα μέσα

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Φαντάζει αδιανόητο να δηλώνει, σήμερα, κάποιος αισιόδοξος` θα τον πάρουν με τις πέτρες όσοι τον ακούσουν ή θα τον αποκαλέσουν σχιζοφρενή στην καλύτερη περίπτωση. Ο μακάριος δεν έχει θέση σε τούτη την κοινωνία, ναι, αυτό είναι κατανοητό διότι είναι σαν να μην καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω του. Ο αισιόδοξος, όμως, γιατί να είναι οβελιστέος; Αισιόδοξος ως προς το σήμερα, όχι ως προς το αύριο, που πραγματικά είναι άδηλο και σκοτεινό.

Είναι παρήγορο να συναντάς ανθρώπους που αγαπάνε ή βιώνουν με θέρμη την κάθε μέρα που ξημερώνει μολονότι έχουν πρόβλημα επιβίωσης ή δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στις οικονομικές, οικογενειακές ή προσωπικές υποχρεώσεις, παρά το γεγονός ότι το χαμόγελο δεν κάνει συχνά την εμφάνισή του στα πρόσωπά τους.

Στη δεδομένη, όμως, διονυσιακή στιγμή ξεχνάνε τρόικες, ξεχνάνε φόρους, αδιαφορούν για το αν έχουν να πληρώσουν τη ΔΕΗ ή να αγοράσουν παιχνίδια για τα παιδιά τους ή να πιούνε μια μπίρα, διάολε. Ο διονυσιασμός δεν είναι η εξαίρεση` και σε απολλώνιες στιγμές του το ίδιο αντιδρά. Ισως να ‘ναι η άμυνα τον καιρό των μνημονίων` η επανάκτηση δηλαδή της ψυχραιμίας. «Δεν θα μας πεθάνουν οι μπάσταρδοι» είναι η συνηθισμένη έκφραση. Βλέπεις εκδότες που πασχίζουν να είναι τα βιβλία τους άψογα, παρά το γεγονός ότι έχει στενέψει δραματικά η αγορά του βιβλίου (με τι όρεξη να διαβάσει κανείς λογοτεχνία ή ιστορία ή φιλοσοφία, αφού το αποτέλεσμα είναι το ίδιο;).

Βλέπεις τον φούρναρη να πλάθει με στοργή τον άρτο προτού φέξει το φως της μέρας, παρότι δύο στους δέκα Ελληνες σταμάτησαν να «επισκέπτονται» τα αρτοποιεία. Ακούς τον οδοντίατρο να μιλάει με πάθος για τις νέες εφαρμογές στην επιστήμη του. Κόσμος πολύς ψάχνει στις ντουλάπες του και ό,τι περισσεύει από ρουχισμό το μεταφέρει σε κοινωνικά παντοπωλεία.

Πολλοί προσέχουν την εμφάνισή τους (να είναι καθαροί, καλοντυμένοι κι ας είναι φτωχοί…), οι «καλημέρες» δίνουν και παίρνουν τις γειτονιές και στις πλατείες (κι έχουν πάντα ανταπόδοση), οι ρεφενέδες εξαπλώνονται στους πεζόδρομους των συνοικιών, η γειτονιά ξαναβρίσκει τις αυλές της.

Λείπουν, λέει, τα πολιτικά προτάγματα. Καλά. Και λοιπόν; Να μην (ξανα)νιώσουμε τουλάχιστον άνθρωποι; Ολα τούτα τα σταθερά «ασυνάρτητα» δεν συνιστούν κοινωνικούς θεσμούς ικανούς (με προοπτική, έστω) να επεκταθούν; Πάντα χρειάζεται μια καθοδήγηση, μια ελίτ της συμπεριφοράς; Εχει αποδειχτεί ότι όταν η κοινωνία καταλάβει ότι οι ηγεσίες της την εμπαίζουν ή την έχουν «προδώσει», στρέφεται μέσα της, αναζητεί τρόπους, ψυχολογικά υποστηρικτικούς πρώτα και πολιτιστικά και οικονομικά στην πορεία. Το σημαντικό είναι αυτή η στροφή προς τα μέσα αρχίζει να διαφαίνεται, αν και σπαρταρά ακόμη. Πάντως, δεν αναζητείται η λύση στα κόμματα…

Έγραφα κάτι παρόμοιο πριν από μερικές μέρες στην αρχή του ποστακίου Ακόμη ένα σχόλιο στην Κοινωνία του -ποιανού;- Θεάματος.

Το «επιχείρημα» «ενοχλώ κανέναν;» μού… προέκυψε πριν από μερικές βδομάδες, όταν ένας εξαιρετικός φίλος, επιστρέφοντας απ’ την εφορία, όπου είχε μεταβεί δι’ υπόθεσίν του [καταλαβαίνετε…], είχε τη φαεινή ιδέα να περάσει απ’ το σπίτι για μεσημεριανό καφέ.

Συζητούσαμε με τις ώρες για όλα αυτά και για άλλα πολλά…

Κάποια στιγμή έδειξε να αμφισβητεί τη λογική πάνω στην οποία βάσιζα όλα τα επιχειρήματά μου, και κάπως έτσι προέκυψε το «ενοχλώ κανέναν;»

Είπαμε διάφορα εκείνη τη μέρα, πολλά κι ενδιαφέροντα, ένα απ’ αυτά ήταν και το ζήτημα του «ανδρικού εγωισμού».

Το ίδιο ακριβώς ζήτημα προέκυψε και χτες, καθώς έπινα καφέ μ’ έναν άλλο φίλο.

Κυρία τους! Δηλαδή… Τα «κοκοράκια» τα ‘χουν τελείως παίξει…

[Προσεχώς – ίσως. Ζήτημα με πολύ γέλιο (για μένα, σίγουρα). Τα «κοκοράκια» από βιβλίο του Νόρμαν Σπίνραντ. Δεν θυμάμαι ποιο. Θα μου το θυμίσετε εσείς. Καλημέρες!!!]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Στο βίδεο, ο συνομήλικός μου πιτσιρικάς ανοίγει με νυχοκόπτη την κλειδωμένη πόρτα του δωματίου της αδελφούλας του και της κλέβει παιχνίδια. Ω Κυρία τους! Τι γενιά κι η δική μας!

Η είδηση: Μπέμπης-διαρρήκτης κλέβει τα παιχνίδια της αδερφής του

Advertisements
  1. 28 Μαρτίου 2013 στο 3:47 μμ

    Καλησπέρα κρατούμενε. Καλώς ήρθες στην Κολιμά! Ζήτω ο Βλάντ ο Οβελιστής!

  2. 28 Μαρτίου 2013 στο 11:28 μμ

    Και μιας και αναφερθήκατε αγαπητέ στο ζήτημα του ανδρικού μας εγωισμού,
    που να δείτε όταν αυτός ενδύεται το πουκαμισάκι του σεξουαλικά φιλελεύθερου ενώ δεν μπορεί να εξοβελίσει από πάνω του τα πατριαρχικά σύνδρομα!

    Τα βάσανα και η ταλαιπωρία που προξενεί στο ωραίο φύλο είναι απλά απερίγραπτα. Όλως τυχαίως και ασχέτως με την αναφορά σας προετοιμάζω μία σχετική ανάρτηση και λέω να την ποστάρω προσεχώς.

    Την καλησπέρα μου!

  3. 29 Μαρτίου 2013 στο 12:17 πμ

    @ Unnamable

    Στην Κολιμά; [Έχω αφήσει και μερικές εκατοντάδες σελίδες αδιάβαστες απ’ το βιβλίο του Σαλάμωφ…]

    Για δες καιρό που διάλεξε, ο Χάρος να με πάρει… 🙂

    ΥΓ. Το άλλο σου σχόλιο το έκοψα στην ψύχρα. Το ενέκρινα για λίγο, και μετά είχα τη φαεινή ιδέα να ανοίξω το λινκ. Α-πα-ρά-δε-κτο! Περιορίσου στη φυσική. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται στη χημεία, που δεν είναι επιστήμη σπέκουλας. Και δεν θα το κάνω tabloid εδώ μέσα, μόνον και μόνον για να νιώσουν κάποιοι ότι είναι πιο «ανθρώπαροι»… Τέλος!

  4. 29 Μαρτίου 2013 στο 12:24 πμ

    @ poetry must be done by each and everyone

    Αγαπητέ, προσέχτε τα αυτά τα πραγματάκια…

    Όχι μόνον θα σας την πέσουν τα «κοκοράκια», αλλά και όλα τα κοριτσάκια που το παίζουν «κοκοράκια»…

    Η υπόθεση έχει πολύ «ζουμί», αλλά είναι εξαιρετικά επικίνδυνη.

    Η απελευθέρωση του ασθενούς φύλου που μιμείται, επί καπιταλισμού, το ισχυρό, είναι μεγάλη υπόθεση…

    Κι εγώ, χτες το μεσημέρι, γυρίζοντας απ’ τον καφέ, θυμήθηκα διάφορες αμαρτίες [δικές μου και άλλων], έσκασα στα γέλια [με την ανοησία μου, και την ανοησία των άλλων], «έγραφα» διάφορες ιστορίες στο κεφάλι μου, αλλά κουράστηκα και πήγα για ύπνο.

    Δεν μπορείς να μιλάς για «σχέσεις» σε θηλυκά που έχουν φάει στη μάπα όλον τον πατριαρχικό καπιταλισμό… Στο τέλος θα σε πουν και «ευνούχο»… 🙂

    Γράψτε, να γράψω, κι αν δείτε κάνα θηλυκό [που την πάτησε με τον καπιταλισμό] να γράφει, γράψτε μου!

    Καλό σας βράδυ!

  5. 29 Μαρτίου 2013 στο 2:06 μμ

    «κοκόρια» είναι ο σωστός όρος στο βιβλίο του Νόρμαν Σπίνραντ [Πασίφικα, μετ. Δ. Αρβανίτης, εκδ. Τρίτων, 1996].

    Ένα μικρό απόσπασα [έπεσα πάνω του]:

    Γιατί το να είσαι κοκόρι έμοιαζε πολύ με το να είσαι ένας μοναχικός ναύτης σ’ αυτή την πρωτεϊκή θάλασσα. Διάλεγες τον άνεμό σου, έβαζες τη λαγουδέρα κόντρα στην αντίσταση του κάρμα σου και, στρέφοντας το ένα εναντίον του άλλου, χρησιμοποιούσες και τα δύο για να σε προωθήσουν στην πορεία που έθεσες με τη δική σου βούληση.

    Ήταν αυτό το εντελώς κοκορίσιο μυστικό που δεν θα μπορούσε να συλλάβει ποτέ εντελώς η Καρλότα…

    Καλό βιβλίο. Αν το βρείτε πουθενά, «χτυπήστε» το.

    Ένας πλανήτης που κυβερνάται από τις γυναίκες, και σκάει μύτη ένα αντιφεμινιστικό τάγμα γυναικών. Πάρτι τάιμ! Κι ο Σπίνραντ, όπως πάντα, Σπίνραντ!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s