Απλά!

Με την ευγενική άδεια της Χριστιάνας, διαχειρίστριας του ιστότοπου Διεύρυνση Συνειδητότητας και του ιστολογίου Εναλλακτική Μάθηση, αναδημοσιεύω ένα πανέμορφο κείμενο της: Απλά!  [Τόσο στον ιστότοπό της όσο και στο ιστολόγιο θα βρείτε πνευματική τροφή εξαιρετικής ποιότητας. Κι όταν λέω εξαιρετικής εννοώ αυτό ακριβώς.] Ευχαριστούμε Χριστιάνα! 🙂

innocent_wish_by_spring_sky-d38bgoi

Απλά!

 

 

Σήμερα έχω παιχνιδιάρικη διάθεση…

Σα να έπεσαν οι πύργοι, τέλειωσαν τα δράματα. Τίποτα δεν έχει σημασία γι’ αυτό το καθετί έχει απόλυτη σημασία.

Κάν’ το καλά!

Εκφράσου όπως είσαι!

Τίποτα δεν έχει σημασία!

Παίζεις. Παίξε καλά!

Ζήσε τώρα!

Ανακάλυψε την καρδιά σου. Ακολούθησέ την, μην την αμφισβητείς!

Αμφισβήτησε το νου, που σε θέλει σαν τρομοκρατημένο ποντίκι να επιβιώνεις αλλά να μη ζεις.

Όλα είναι τώρα!

Ψάχνεις την αγάπη. Αλλά ήταν πάντα εδώ! Εσύ την εμποδίζεις, κρατώντας τα μάτια κλειστά!

Αφαίρεσε τις ιδέες, τις απόψεις, όλα όσα σ’ εμποδίζουν να τη βιώσεις… σε όλο το μεγαλείο της!

Δεν είναι τόσο δύσκολο όσο νομίζεις, μόνο ο νους σου σ’ εμποδίζει, που έχεις εμπιστευτεί να σου δείχνει το δρόμο της καρδιάς!

Μην ψάχνεις την ασφάλεια, δεν θα τη βρεις. Μόνο κατάλαβε, συνειδητοποίησε, ότι όλα είναι ασφαλή!

Δεν κινδυνεύεις, δεν κατηγορείσαι, δεν οφείλεις, δεν περιορίζεσαι.

Ποτέ δεν παραμένεις στάσιμος, απλά το νομίζεις.

Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και μπορείς να το αποκαλύψεις αυτό!

Ζούσες σ’ ένα παραμύθι, φτιαχτής απομόνωσης. Εσύ επιλέγεις πότε θα τελειώσει!

Υπάρχουν κι άλλα παραμύθια, πολλές πλοκές, άπειρες πραγματικότητες!

Τίποτα δεν έχει σημασία!

Φτιάξε το δικό σου παραμύθι, όπως σ’ αρέσει. Αν δεν σ’ αρέσει, φτιάξε άλλο!

Γι’ αυτό είσαι εδώ, για να παίξεις!

Τα δράματα εσύ τα δημιουργείς και τελικά τα πίστεψες!

Βγες από το όνειρο, δικό σου είναι!

Ξύπνα!

Γέλα, κλάψε, ερωτεύσου, θύμωσε, απομονώσου, γλέντησε, δημιούργησε, κατέστρεψε, χάσου, ξαναβρές τον εαυτό σου… μπορείς τα πάντα!

Εσύ επιλέγεις!

Αν πάρεις οτιδήποτε στα σοβαρά, θα σε καταπιεί!

Δεν χρειάζεται. Όνειρο είναι!

Κάποια στιγμή, ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟ θα ξυπνήσεις και θα πεις: «Γιατί δεν το έζησα αλλιώς; Ποιος μ’ εμπόδισε να το ζήσω αλλιώς εκτός από τις ιδέες μου που πίστευα μοναδικές;»

Την ίδια στιγμή, η καρδιά σου θα σου πει: «Μα το έζησες, ΑΚΡΙΒΩΣ όπως το επέλεξες!»

http://greek.expandyourperception.com/apla/

Advertisements
  1. 30 Μαρτίου 2013 στο 11:28 μμ

    Εγώ ευχαριστώ για την αναδημοσίευση! Εύχομαι να καταλάβουμε περισσότεροι (σύντομα) ότι τα πράγματα είναι όντως απλά. Ο νους τα κάνει πολύπλοκα και εμείς απλά χρειάζεται να θυμηθούμε ποιοι είμαστε. 🙂

  2. 31 Μαρτίου 2013 στο 12:51 μμ

    Η απλότητα, τελικά, δεν είναι και κάτι τόσο απλό. Θέλει προσπάθεια για να κατακτηθεί και δεν αναφέρομαι μόνον στην καθημερινή ζωή. Τα κολλήματα του νου είναι που δημιουργούν τους «εφιάλτες» μας, κι ο εγωισμός είναι αυτός που τα τροφοδοτεί. Να θυμηθούμε, ναι. «Δε φοβάμαι τίποτα, έτσι μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου».

    Ευχαριστούμε, καλημέρα σας, σας εύχομαι ολόψυχα μια πανέμορφη Κυριακή! 🙂

  3. 31 Μαρτίου 2013 στο 1:01 μμ

    απλά θεωρητικά δρομάκια που οδηγούν στην ειρήνη την αγάπη και τη συμφιλίωση με τον εαυτό…
    πόσα να ξεμάθει κανείς και σε ποιο σχοειό προσφέρεται αυτή η ξε-μάθηση;

    καλομηνούδια και μερσώμεν την Σοφία Χριστιάννα!

  4. 31 Μαρτίου 2013 στο 1:08 μμ

    Απλές πρακτικές λεωφόροι που μας κάνουν αυτό που είμαστε.

    Θεωρητικά όλα μπορούμε να τα ξεμάθουμε. Ένα είναι το σχολειό της ξεμάθησης: ο ίδιος μας ο εαυτός. Τον παρατηρούμε και τον ξε-μαθαίνουμε. 🙂

    Βιάζεστε! Καλή θερινή ώρα, θα έλεγα! 🙂

    Μερσώμεν για το δροσερό κι ανοιξιάτικο άσμα!

  5. 31 Μαρτίου 2013 στο 4:20 μμ

  6. 31 Μαρτίου 2013 στο 9:45 μμ

    katabran :
    απλά θεωρητικά δρομάκια που οδηγούν στην ειρήνη την αγάπη και τη συμφιλίωση με τον εαυτό…
    πόσα να ξεμάθει κανείς και σε ποιο σχοειό προσφέρεται αυτή η ξε-μάθηση;
    καλομηνούδια και μερσώμεν την Σοφία Χριστιάννα!

    Αγαπτέ katabran, το σχολείο είναι ακριβώς αυτό που μας προγραμματίζει (μεταξύ άλλων). Δεν είναι δυνατόν να μας ξεμάθει οτιδήποτε αφού φτιάχτηκε για να δημιουργεί πειθαρχημένα, υπάκουα, καταναλωτικά ρομπότ. Παρόλα αυτά, το «ξεμάθημα» ή ο αποπρογραμματισμός (καλύτερα) φυσικά και είναι εφικτός, δεν είναι καθόλου θεωρία και αφορά έναν τελείως διαφορετικό τρόπο σκέψης.
    Ένα βασικό πάντος είναι να αρχίσουμε να δίνουμε σημασία στις λεπτομέρειες… σε αυτές βρίσκεται και ο διάβολος και ο θεός. 🙂

  7. 1 Απριλίου 2013 στο 12:11 πμ

    Ενδιαφέροντα πράγματι όλα αυτά, ευχαριστούμε!
    Αφιερωμένο, λόγω ημέρας, στη »γαλλική σχολή σκέψης και δράσης» – και ιδιαίτερα στον μπαρμπα – ΣτρουμφΡάκο {…στο φύλαγα και μου έδωσε την αφορμή η υπέροχη φωτο 🙂 }

    …τώρα ποιοι είναι οι άγγελοι, είναι μια άλλη ιστορία… 🙂

  8. 1 Απριλίου 2013 στο 8:32 πμ

    @ Πες-τα-εσύ-κι-ας-μην-σ’-ακούει-κανένας Βακτήριον

    By our third year, most of us will have learned to count. Once we know how, it seems as if there would be nothing to stop us counting forever. But, while infinity might seem like an perfectly innocent idea, keep counting and you enter a paradoxical world where nothing is as it seems.

    Mathematicians have discovered there are infinitely many infinities, each one infinitely bigger than the last. And if the universe goes on forever, the consequences are even more bizarre. In an infinite universe, there are infinitely many copies of the Earth and infinitely many copies of you. Older than time, bigger than the universe and stranger than fiction. This is the story of infinity.

    Ό,τι ακριβώς έπρεπε για ν’ ανοίξω τα μάτια μου πρωταπριλιάτικα! Χρόνια μας πολλά! 🙂

  9. 1 Απριλίου 2013 στο 8:39 πμ

    @ xristiana sophia

    Καλημέρα! Καλό μήνα!

    ΥΓ. Ωραία τα λέτε, αλλά εκείνο το «αγαπητέ» τι το θέλατε; Ας ελπίσουμε ότι δεν θα το πάρει είδηση η katabran, γιατί πάλι εγώ το καημένο θα τ’ ακούσω… Είναι αυτή μία…

  10. 1 Απριλίου 2013 στο 8:46 πμ

    @ pyrrixh

    Αυτό δεν το περίμενα ποτέ από σας… Και μάλιστα μια τέτοια μέρα! Άκου «μπαρμπα – ΣτρουμφΡάκος»… [ 😆 ]

    Αμ το άλλο! Ποια είναι αυτή η ”γαλλική σχολή σκέψης και δράσης”; Με πειράζετε;;;!!! Ε;!

    Υπέροχο το άσμα, όλοι άγγελοι είμαστε [εκπεσόντες, αλλά άγγελοι]. Υπάρχουν βέβαιοι και μη έκπτωτοι, αλλά αυτοί είναι δαίμονες, οπότε δεν μετράνε.

    Καλημέρα και καλό μήνα, κυρά pyrrah-τήρα! 🙂

  11. 1 Απριλίου 2013 στο 9:54 πμ

    Ράκος “Lumpen” Κουρελάριος :
    @ xristiana sophia
    Καλημέρα! Καλό μήνα!
    ΥΓ. Ωραία τα λέτε, αλλά εκείνο το “αγαπητέ” τι το θέλατε; Ας ελπίσουμε ότι δεν θα το πάρει είδηση η katabran, γιατί πάλι εγώ το καημένο θα τ’ ακούσω… Είναι αυτή μία…

    Απολογούμαι! Με τα nick names μπερδεύουμαι αρκετά. Πού να ξέρω; 🙂

  12. 1 Απριλίου 2013 στο 7:39 μμ

    Χριστιάνα! Χριστιάνα! Δεν χρειάζεται να απολογηθείτε. Το μόνο σας «λάθος» ήταν το ότι τσιμπήσατε. Πιστή στο κλίμα της ημέρας. 🙂

    Κι εγώ την πάτησα καναδυό φορές. Απροπόνητος…

  13. 1 Απριλίου 2013 στο 8:51 μμ
  14. 1 Απριλίου 2013 στο 9:48 μμ

    έκανα μια βόλτα στην πόλη σήμερα, σε κάθε τηλεγραφόξυλο ή κλειστό(λουκέτο) μαγαζί κάποιοι είχαν κολλήσει αφισούλες για σεμινάρια αυτογνωσίας!
    ένα σωρό σεμινάρια αυτογνωσίας!
    ώπα λέω, μας πήραν χαμπάρι!
    πλάκα έχει το όλο θέμα, έχει και συμβολική τιμή ανά τη συνεδρία!
    συμβολική λέμε… απλά για να μπορέσουν να τα παρακολουθήσουν μερικοί άστεγοι, λίγοι άνεργοι, καναδυό μετανάστες …

    καλομηνούδια et poisson d’ avril επειδή είμαστε της γαλλικής σχολής…

  15. 1 Απριλίου 2013 στο 10:10 μμ

    Τώρα τα δυιστικά στη «χωμεϊνική» του πυρός λάτρισσα και επίσης ακροβάτισσα, έπονται σε σημασία, όπως έχετε καταλάβει, αγαπητέ φίλε Ράκο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε μ’ ενθουσιάζει η καρδιακή και πνευματική συναδέλφωση όλων των αγγέλων επί γης που φτύνουν αίμα από τον κατατρεγμό και την υποκρισία των δαιμόνων ηγετών επίσης αυτής της γης…
    (μμμ…visio και cognitio, Θεωρία και Γνώση…μαζί πάνε αυτά…)

    Καλό μήνα, με ένα συγκινητικό μουσικό στιγμιότυπο…

    🙂

  16. 1 Απριλίου 2013 στο 10:30 μμ

    @ katabran

    Καλά κάνετε και δεν μασάτε.

    Έμποροι είναι…

    Μερικές φορές, ωστόσο, πρέπει κάποιος να καταφεύγει σε παγίδες, όπως εκείνη στην οποία είχε καταφύγει ο Καποδίστριας με τις πατάτες στο Ναύπλιο… Την ξέρετε την ιστορία…

    Κι εγώ, για παράδειγμα, μπορεί να λέω διάφορα εδώ μέσα, αλλά είναι «τζάμπα» και ενίοτε διασκεδαστικά. Ήγουν είμαι ένας διασκεδαστής και χαβαλετζής…

    Διότι, τουλάχιστον τα δύο τελευταία χρόνια, έχω γράψει τα πάντα εδώ μέσα. Ποιος τα ΄πιασε; Κάποιοι που μπορούσαν. Που είχαν τη δύναμη, δηλαδή. Που δεν είχαν ένα εγωισμό από δω μέχρι τον Άλφα του Κένταυρου…

    Θα μου πείτε «και ποιος είσαι εσύ;»

    Ένα τίποτα είμαι. Θα σας πω μόνον το εξής: παράτησα την Εθνική Τράπεζα στα 19 μου, έδωσα εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, πήγα να σπουδάσω αυτό που γούσταρα όσο τίποτα άλλο, και δεν πήρα ποτέ πτυχίο – γιατί αφενός είχα χάσει κάθε ενδιαφέρον για το πανεπιστήμιο μέσα στην πρώτη βδομάδα και αφετέρου γιατί δεν θέλησα να γίνω σαν και δαύτους…

    Κι έτσι τώρα στα 54, χωρίς πτυχίο, χωρίς ασφάλιση, χωρίς προοπτική σύνταξης, απολύτως άνεργος στα 6 απ’ τα 7 τελευταία χρόνια [εννοώ, εισόδημα ΜΗΔΕΝ], πορεύομαι στα μονοπάτια αυτού του Κόσμου και είμαι ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ.

    Γιατί; Το έχω εξηγήσει εδώ μέσα. Το καταλάβατε; Όχι…

    Τι να κάνουμε;

    Δεν επιλέξαμε όλοι να γίνουμε δημόσιοι υπάλληλοι. Αλλά, μερικοί, πρέπει και να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Οπότε αφήστε το υφάκι…

    Όπως έλεγε και ο Νίτσεςςς, όσο πιο ψηλά πετάει κάποιος τόσο πιο μικρός φαίνεται σ’ αυτούς που δεν μπορούν να πετάξουν.

    Καλό σας βράδυ και καλό μήνα! 🙂

  17. 1 Απριλίου 2013 στο 10:36 μμ

    @ pyrrixh

    Καλησπέρα σας!

    Φυσικά! Φυσικά! Δηλώνω άλλωστε φανατικός αναγνώστης, θεατής αλλά και ακροατής του εξαιρετικού ιστολογίου σας. Κάτι λίγα, όσα μπορώ, έχω καταλάβει για σας.

    Τα περί «αγγέλων» και «δαιμόνων» σηκώνουν συζήτηση, αλλά δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. «όλα είναι απλά μέσα στην πολυπλοκότητά τους, κι όλα πολύπλοκα μέσα στην απλότητά τους», λέγαμε με τα φιλαράκια μου όταν ήμασταν πρωτοετείς και δεν είχαμε καν διαβάσει -ακόμα- Χέγκελ.

    [μμμ… Θα πω κι εγώ…]

    Εξαιρετικό το άσμα!

    Ευχαριστώ και καλό σας βράδυ!

    ΥΓ. Πάω να συνεχίσω τη μελέτη μου. Το ολοκαίνουργιο επεισόδιο του Game of Thrones 🙂

  18. 1 Απριλίου 2013 στο 11:24 μμ

    Ράκος “Lumpen” Κουρελάριος :
    @ katabran
    Αλλά, μερικοί, πρέπει και να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Οπότε αφήστε το υφάκι…
    Όπως έλεγε και ο Νίτσεςςς, όσο πιο ψηλά πετάει κάποιος τόσο πιο μικρός φαίνεται σ’ αυτούς που δεν μπορούν να πετάξουν.

    Η αλήθεια είναι ότι σε αυτόν τον κόσμο κανείς που υπηρετεί με πράξη και στάση ζωής την αλήθεια του δεν «εξασφαλίζει την επιβίωσή του».
    Το άγνωστο, το αναπάντεχο, το να ζεις απόλυτα και με πάθος την κάθε στιγμή, να κάνεις φιλοσοφία την κάθε αναποδιά, να πεθαίνεις και να ξαναγεννιέσαι από τις στάχτες σου καθημερινά, γίνεται τρόπος ζωής.
    Το να δίνεις απλόχερα όμως, χωρίς διάκριση, το απόθεμα της ψχής σου είναι παγίδα σε ένα κόσμο που έχει κάνει το fast-food επιστήμη και τη δωρεά αρετή.

    Σ’ ευχαριστώ για την πολύτιμη προσφορά σου στη ζωή… τώρα που σε ανακάλυψα, θα σε παρακολουθώ. 🙂

  19. 2 Απριλίου 2013 στο 8:47 πμ

    Καλημέρα Χριστιάνα! 🙂

    ΥΓ. Όποιος παρατηρεί τον εαυτό του, ρίχνει και καμιά ματιά δεξιά κι αριστερά. Όχι ότι είναι και τελείως απαραίτητο, αλλά μιας κι όλοι φοράμε το ίδιο φτηνό μοντέλο «εαυτάρας» μερικές φορές είναι πιο εύκολο να παρατηρήσουμε πρώτα στους άλλους τη δική μας ανοησία.

  20. 2 Απριλίου 2013 στο 6:48 μμ

    δεν έχω υφάκι, ενεργώ αυθορμήτως και προσπαθώ να καταλάβω τον εαυτό μου, μόλις τον καταλάβω, θα προσπαθήσω να καταλάβω και υμάς…
    🙂
    🙂
    υ.γ. μπράβο σας!

  21. 2 Απριλίου 2013 στο 6:52 μμ

    και δεν είναι κακό να επιλέξεις να γίνεις δημοδιδάσκαλος, να γυρίζεις νησιά, χωριά,να μην παίρνεις μετάθεση, απόσπαση γιατί απλά δεν κάνεις αίτηση…

    υγ. τα ‘χω πάρει ε;

  22. 3 Απριλίου 2013 στο 8:01 πμ

    @ katabran

    Άλλο το «εν βρασμώ», άλλο το «serial killing». Σας είχα «προειδοποιήσει» τρεις-τέσσερις φορές. Με αγνοήσατε.

    ΥΓ. Τα έχετε πάρει, ε; Δικά σας ήταν; 🙂

  23. 3 Απριλίου 2013 στο 1:18 μμ

  24. 3 Απριλίου 2013 στο 3:26 μμ

    @ katabran

    Πάλι εδώ εσύ;;;!!!

    [Κυρία τους, τι θα κάνω μ’ αυτό το παιδί;!]

    Λοιπόν. Ήσυχα αυτή τη φορά. Γιατί αν κάνεις την παραμικρή αταξία, θα σε σηκώνω στον πίνακα και θα σου πω τις πιο δακρύβρεχτες ιστορίες της ζωής μου. Να πλαντάξεις στο κλάμα. Να γίνεις ρεζίλι σ’ όλη την τάξη. Χο!

    Και βγάλε παιδάκι μου τ’ ακουστικά απ’ τ’ αυτιά! Τι το πέρασες εδώ μέσα; Κατηχητικό κι ακούς Παπαδιαμάντη;!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s