Καταστασιακοί και Καστανέντα

placebo

Όταν δύο παραδόσεις, οι απαρχές των οποίων χάνονται στα βάθη της ιστορίας –ή μάλλον εκκινούν μαζί της– συναντώνται στο πεδίο της καθημερινής ζωής των ανθρώπων, το μόνο πεδίο το οποίο έχει μια πραγματικά ζωτική σημασία γι’ αυτούς, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε μια άκρως ενδιαφέρουσα τομή δύο τρόπων ζωής, δύο τρόπων δράσης, βίωσης του εαυτού μας και του κόσμου γύρω μας. Δύο τρόπων ζωής οι οποίοι πόρρω απέχουν από τις διάφορες φιλοσοφικο-πολιτικο-θρησκευτικές «παραινέσεις» (διάβαζε καταναγκασμούς) περί το ευ ζην. Όταν μάλιστα ο κοινός τόπος αυτών των παραδόσεων, που μια επιφανειακή εξέτασή τους θα αναδείκνυε ως τομή τους το κενό, δεν περιορίζεται μόνο στο πεδίο των καθημερινών βιωμάτων των ανθρώπων, τότε το όλο ζήτημα καθίσταται ζωτικής σημασίας για όλους μας. Οι δύο αυτές παραδόσεις αφορούν στο ρεύμα της κοινωνικής ανατροπής που εκφράστηκε στον αιώνα μας κύρια από τους καταστασιακούς και στο ρεύμα της «μαγείας» όπως αυτό καταγράφτηκε από τον Καστανέντα.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Τα κοινά σημεία των προαναφερθεισών παραδόσεων μου έγιναν αντιληπτά πριν από μια δεκαετία περίπου – και μάλιστα με έναν εντυπωσιακά απροσδόκητο τρόπο, αν και χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να «μπούνε σε κάποια σειρά». Η καθυστέρηση στην δημοσιοποίηση αυτών των «ανακαλύψεων» έχουν να κάνουν αφενός με τους ενδοιασμούς μου για την χρησιμότητα αυτού του εγχειρήματος και αφετέρου με την μοναχικότητα που εκ των πραγμάτων απορρέει από μια τέτοια σύζευξη. Τελικά αποδείχτηκε πως ούτε οι επαναστάτες ούτε οι «μυστικιστές» ήταν πρόθυμοι να μελετήσουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Αν και, οφείλω να ομολογήσω ότι, όσοι αγωνίζονταν να πάρουν την ζωή τους στα χέρια τους, είτε ήταν εξοικειωμένοι είτε όχι με το έργο των καταστασιακών, έβρισκαν εξαιρετικό ενδιαφέρον στην όλη υπόθεση. Οι υπόλοιποι, οι μυστικιστές είτε οι εξοικειωμένοι με τα γραφτά του Καστανέντα είτε εκείνοι που έχουν εναποθέσει τα ρετάλια της ζωής τους στα χέρια της οποιασδήποτε Υπέρτατης Μαλακίας του Σύμπαντος τρέπονταν σε άτακτη φυγή μπροστά σε όρους όπως έλεγχος της καθημερινής ζωής ή ελευθερία.

Η αντιδραστική φύση της μυστικιστικής «εμπειρίας» έχει καταδειχτεί με έξοχο τρόπο από τον Β. Ράιχ (Η γέννηση του φασισμού) και εδώ θα ήθελα απλά να παρατηρήσω ότι σε εποχές, όπως η σημερινή, όπου η προϊούσα αποσύνθεση της κοινωνίας και του κόσμου είναι κάτι παραπάνω από εμφανής ακόμα και σε κάθε ψευτο-προοδευτικό καθίκι που εκτός των άλλων τρέφει και μεταφυσικές ανησυχίες ή ενδιαφέροντα, δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη όλη αυτή η αναβίωση των παραφυσικών, μεταφυσικών, μυστικιστικών –και της Παναγιάς τα μάτια– πεποιθήσεων που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια στις ερήμους της καθημερινής ζωής.

Ούτε βέβαια θα έπρεπε να προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι όλες αυτές οι εξαιρετικά δραστήριες «πίστεις» εκπορεύονται από τα ίδια κέντρα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. [Η λέξη «Εσάλεν» σας λέει τίποτα;]

Κάπου, κάποτε –σ’ άλλους τόπους και άλλες εποχές– «υποχρεώθηκα» να εγκαταλείψω την nο man’s land της κοινωνικής αμφισβήτησης και να μπω στα ταραγμένα ύδατα μιας καθημερινότητας όπου η –ας την ονομάσω– «αυτοψυχανάλυση», ή –αν προτιμάτε– η αυτοεξέταση της ζωής μου (βασισμένη κύρια στο Σαβουάρ Βιβρ του Βανεγκέμ) και που αργότερα θα μάθαινα ότι ο Καστανέντα αποκαλούσε ανασκόπηση της ζωής, με οδήγησε σε μια κατάσταση παρατεταμένου άγριου κεφιού.

Το πετσόκομμα των περισσότερων συνηθειών, όλων εκείνων των φθοροποιών κινήσεων της καθημερινότητας, το παιχνίδι με τους εναλλασσόμενους ρόλους που αποκτούσαν μια εξαιρετική διαύγεια μόνο και μόνο για να εξευτελιστούν, ο αυτοχλευασμός που έφτανε στην κοροϊδία των πάντων, οι προσωπικές σχέσεις που θεμελιώνονταν πάνω σε ένα φοβερά αδιάφορο ενδιαφέρον (στο κάτω κάτω πως μπορείς να φέρεσαι στον άλλο σαν άνθρωπο όταν ο ίδιος έχει υποβιβάσει τον εαυτό του σε ρόλο αντικειμένου; και ταυτόχρονα βέβαια χωρίς να του φέρεσαι σαν σε αντικείμενο), είχαν σαν αποτέλεσμα την βίωση (κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση) κάποιων καταστάσεων και γεγονότων που θα μπορούσε κάποιος με περισσή ευκολία να χαρακτηρίσει ως μυστικιστικές εμπειρίες και να τα κατατάξει στον χώρο του μεταφυσικού.

Μη έχοντας όμως κάποια σχέση με κανέναν τέτοιο χώρο και μην πιστεύοντας σε οποιουδήποτε είδους Υπερβατική Μαλακία, ήμουνα υποχρεωμένος να «περιοριστώ» στην μόνη απλή εξήγηση που μπορούσα να δώσω: ήταν ο τρόπος ζωής μου εκείνης της περιόδου που προκαλούσε αυτές τις καταστάσεις, η δύναμη που απελευθερωνόταν από τους καταναγκασμούς της καθημερινότητας και έβρισκε άλλες διεξόδους. Οι Καταστασιακοί δεν μου έκαναν την χάρη να μου δώσουν κι αυτή την εξήγηση αν και σε πολλά σημεία των κειμένων τους την αγγίζουν και μετά της γυρίζουν την πλάτη λες και δεν θέλουν να μιλήσουν γι αυτά ή απλά προτιμούν να τα αγνοήσουν.

Μερικά χρόνια αργότερα μετά από μια σειρά παράδοξων (όπως θα τα χαρακτήριζε ο Μάρκοβιτς του Σπίνραντ) γεγονότων «έτυχε» να πέσει στα χέρια μου το βιβλίο του Καστανέντα Το Δώρο του Αετού. Εκεί υπήρχε κωδικοποιημένη μια σειρά «κανόνων» –Οι αρχές της καταδίωξης– που η ομάδα των μάγων εφήρμοζε στην καθημερινή της ζωή.

Τα κοινά σημεία Καταστασιακών και Καστανέντα, όπως ανακάλυψα σύντομα, δεν περιορίζονταν στον χωρόχρονο της καθημερινής ζωής αλλά επεκτείνονταν και σε μια σειρά άλλων καίριων ζητημάτων, και ταυτόχρονα διασταυρώνονταν με μια σειρά τρόπων δράσης και ζωής που ξεκινούσαν από τον Επίκουρο και έφταναν –στον αιώνα μας– μέχρι τον Ράιχ και τον «μετα-καταστασιακό» Βουαγιέ, ο οποίος επιχείρησε μια προσέγγιση του έργου του Ράιχ μέσα από μια καταστασιακή λογική.

Αυτά τα ζητήματα, όμως, ελάχιστα θα μας απασχολήσουν στα πλαίσια αυτού του –αναγκαστικά– σύντομου σημειώματος, ο πρόχειρος χαρακτήρας του οποίου δε σκοπεύει παρά μόνο να σας ανοίξει την όρεξη. Ελπίζω να εξαντλήσω το όλο θέμα σε μια ευρύτερη μελέτη, που αν όλα πάνε καλά θα έχει την μορφή βιβλίου και θα είναι έτοιμο ως τα τέλη αυτού του χρόνου ή στις αρχές του επόμενου. Αν και σας υπόσχομαι ότι κάποια τμήματά της θα συναντήσετε στις σελίδες επόμενων τευχών του ανά χείρας περιοδικού.

Θα κλείσω αυτόν τον ελλιπέστατο πρόλογο με μια προειδοποίηση.

Δε σκοπεύω να συγγράψω μια «μαγική» Πραγματεία Περί Σαβουάρ Βιβρ, ούτε πολύ περισσότερο να αυτοαναγορευτώ σε έγκυρο σχολιαστή του Καστανέντα. Ο καθένας σας, στον βαθμό που αγωνίζεται για την ελευθερία του –ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό– μπορεί να ανατρέξει στα γραφτά των μεν ή του δε και να βρει εκεί μόνος του «το ραβδί για να δαρθεί». ΄Η, αν προτιμάτε τα αποσπάσματα, «ό,τι βιωμένο υπάρχει σ’ αυτό το βιβλίο, δεν είναι στις προθέσεις μου να γίνει κατανοητό από εκείνους τους αναγνώστες που δεν είναι έτοιμοι να το ξαναβιώσουν εντελώς συνειδητά» (Βανεγκέμ) ή, όπως έλεγε και ο Δον Χουάν, λίγοι άνθρωποι έχουν την δύναμη να κατανοήσουν αυτά που λέω κι ακόμα λιγότεροι να τα κάνουν κάτι.

Κι αυτά ισχύουν και για μένα και για σας και για όλους τους ανθρώπους. Παγιδευόμαστε σε μικρές ιδιωτικές κολάσεις, γεννήματα της βλακείας μας. Φοβόμαστε την ελευθερία. Τα πρωινά που πεθαίνουν οι επαναστάτες δονούνται από το παλιό, αλλά και τόσο σύγχρονο ερώτημα: γιατί δεν επαναστατούμε; Γιατί δεν εξεγειρόμαστε; Τις απόπειρες να δοθεί μια απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα τις έχουμε πληρώσει πολύ ακριβά. Ο Ράιχ γυρεύοντας μια απάντηση ανακάλυψε την θωράκιση του ανθρώπου, περιέγραψε την άθλια άμυνα του ανθρώπου ενάντια στην ίδια του την αθλιότητα: τον χαρακτήρα. Οι καταστασιακοί πήγαν ένα βήμα παραπέρα ή παραδίπλα. Οι μάντεις του Καστανέντα αγωνίζονται για το γκρέμισμα του χαρακτήρα. Πρέπει να σταματήσεις να μιλάς με τους όρους των μαύρων μάγων προτρέπει ο Δον χουάν τον Κάρλος Καστανέντα (ΚΚ). Ποιοι είναι οι μαύροι μάγοι; Όλοι αυτοί γύρω μας που καθορίζουν τις λέξεις, τον τρόπο που μιλάμε, τον τρόπο που ζούμε.

Σκεφτόμαστε, μιλάμε, ζούμε με τους όρους που καθορίζουν κάποιοι άλλοι. Όποιοι άλλοι. «Δε μπορούμε να μιλήσουμε για τους άλλους με τους όρους τους δικούς τους», θα έλεγε ο Μαρξ. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τους ίδιους μας τους εαυτούς! Ταυτιζόμαστε με τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν (ΚΚ). «Η ταύτιση είναι ο τρόπος εισόδου στον ρόλο… Λειτουργία του ρόλου είναι το βρικολάκιασμα της θέλησης για ζωή. Ο ρόλος αναπαριστάνει το βίωμα μεταμορφώνοντάς το σε πράμα, παρηγορεί για το που φτωχαίνει η ζωή», μας λέει ο Ραούλ Βανεγκέμ (ΡΒ).

Γιατί δεν επαναστατούμε; Γιατί δεν πολεμάμε για να κατακτήσουμε την ολότητα του εαυτού μας; (ΚΚ, αλλά και ΡΒ). «Η δυσκολία μας είναι ότι οι περισσότεροι από μας δε θέλουμε να δεχτούμε ότι μας χρειάζονται τόσα λίγα για να ξεκινήσουμε. Θέλουμε να περιμένουμε διδασκαλίες, οδηγίες, δασκάλους, καθηγητές. Κι όταν μας λένε ότι δεν τα χρειαζόμαστε όλα αυτά, δεν το πιστεύουμε» (ΚΚ 1-169). Η ποίηση που περικλείεται στα βιβλία της Καταστασιακής Διεθνούς μπορεί άνετα να γίνει αντιληπτή από ένα δεκατετράχρονο κορίτσι, συμπληρώνει ο Γκυ Ντεμπόρ (ΓκΝτ). Απαιτείται να πολεμήσουμε, και λέγοντας πόλεμο εννοούμε την ολική πάλη ενάντια στην ατομικότητα που έχει στερήσει τον άνθρωπο από την δύναμή του (ΚΚ). Αγώνας ενάντια στην αλλοτρίωση. Τρέμουμε την ελευθερία. Φοβόμαστε μη χάσουμε την άνεση του κλουβιού της καθημερινότητάς μας. Ανταλλάσσουμε την απατηλή άνεση του κλουβιού μας με την άπλα, και την ελευθερία των όσων ξανοίγονται μπροστά μας. Δεν καταλαβαίνουμε τι είναι η ελευθερία ξέρουμε όμως ότι είναι το αντίθετο των αναγκών μας (ΚΚ 1-195). Παίζουμε με σημαδεμένα (από άλλους) χαρτιά, και χάνουμε. Γράφει ο Βανεγκέμ: «Ποιος Φουριέ θανατώθηκε έξυπνα στον άρρωστο εκείνο για τον οποίο μιλάει ο φρενολόγος Βολνά: «για να νοιώσω άνετα», έλεγε, «μου χρειάζεται άπλα, ελεύθερο πεδίο. […] Χρειάζομαι ελευθερία χώρου. Παλεύω με τα πράματα που βρίσκονται γύρω μου».» (ΡΒ 4-45)

ΠΑΡΑΦΥΛΑΞΗ ΚΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ

Σύμφωνα με τους πολεμιστές του Δον Χουάν υπάρχουν τρεις τύποι προσοχής. Ορίζουν την Προσοχή ως «την τιθάσευση και την αύξηση της συνείδησης μέσω της διαδικασίας της ζωής».

Οι τρεις τύποι προσοχής είναι αντίστοιχα η πρώτη, η δεύτερη και η τρίτη προσοχή.

«Η πρώτη προσοχή στον άνθρωπο είναι η ζωώδης συνείδηση, που, μέσα από την διαδικασία της εμπειρίας, αναπτύχθηκε σε μια περίπλοκη, ιδιαίτερα εύθραυστη ικανότητα που αντιμετωπίζει τον καθημερινό κόσμο από όλες τις αναρίθμητες απόψεις του. Με άλλα λόγια, όλα όσα μπορεί να σκεφτεί κανείς, αποτελούν μέρος της πρώτης προσοχής. Η πρώτη προσοχή είναι όλα όσα είμαστε σαν συνηθισμένοι άνθρωποι. Λόγω του απόλυτου ελέγχου της στην ζωή μας, η πρώτη προσοχή είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που έχει ο μέσος άνθρωπος. Ίσως μάλιστα να είναι και το μοναδικό μας πολύτιμο πράγμα» (ΚΚ 3-77). Η πρώτη προσοχή έχει να κάνει με όλα όσα είμαστε σε θέση να επιλέξουμε σαν άτομα. Δηλαδή, αναφέρεται στις ανθρώπινες επιλογές. Έχουν σχέση με το επίπεδο του καθημερινού εύρους μας. Το γνωστό.

Η δεύτερη και η τρίτη προσοχή δεν θα μας απασχολήσει στα πλαίσια του παρόντος σημειώματος. Απλά θα αναφέρω ότι η δεύτερη προσοχή έχει σχέση με τις ανθρώπινες δυνατότητες.

«Ο πολεμιστής δε σκύβει το κεφάλι του σε κανέναν. Όμως ταυτόχρονα δεν επιτρέπει σε κανέναν να σκύψει το κεφάλι του σ’ αυτόν. […] Γνωρίζω μόνο την ταπεινότητα του πολεμιστή, κι αυτό δε θα μου επιτρέψει ποτέ να γίνω αφέντης κανενός.» (Δον Χουάν – Καστανέντα)

Όλα τα μέλη της ομάδας των μάγων διδάσκονταν δύο και μόνο τέχνες. Την τέχνη της παραφύλαξης και την τέχνη του ονειρέματος. Οι παραφυλάσσοντες, αυτοί που ασκούν την τέχνη της παραφύλαξης, είναι αυτοί που δέχονται την ορμή του καθημερινού κόσμου. «Οι παραφυλάσσοντες είναι οι γνώστες της ελεγχόμενης τρέλας όπως οι ονειρευτές είναι οι γνώστες του ονειρέματος. Με άλλα λόγια, η ελεγχόμενη τρέλα είναι η βάση για την παραφύλαξη, ακριβώς όπως τα όνειρα είναι η βάση για το ονείρεμα. Ο Δον Χουάν είπε ότι γενικά μιλώντας η μεγαλύτερη επίτευξη του πολεμιστή στην δεύτερη προσοχή είναι το ονείρεμα και στην πρώτη προσοχή η μεγαλύτερη επίτευξή του είναι η παραφύλαξη» (ΚΚ 2-260).

Προφανώς, εδώ θα μας απασχολήσει μόνο η πρώτη προσοχή, δηλαδή, η παραφύλαξη και οι παραφυλάσσοντες, γεγονός που μας θέτει μπροστά σε ένα πρόβλημα ορισμών ή μάλλον απόδοσης κάποιων όρων στα ελληνικά.

Ο Καστανέντα χρησιμοποιεί τους όρους stalk, stalking και stalker. Ας ανοίξουμε ένα λεξικό: stalk: 1. περπατώ με αργά αγέρωχα βήματα/με μεγάλες δρασκελιές. 2. (μεταφορ.) προχωρώ αμείλικτα. 3. πλησιάζω (θήραμα) αθόρυβα, καταδιώκω ή παρακολουθώ αθέατος, παραφυλάω, –ing hοrse (μεταφ.) δούρειος ίππος, πρόσχημα, -er (ουσ.) κυνηγός.

Ο Δον Χουάν λέει: «μερικοί μάντεις έχουν αντιρρήσεις για τον όρο παραφύλαξη (stalking), το όνομα όμως αυτό βγήκε γιατί υποδηλώνει λαθραία συμπεριφορά. Ονομάζεται ακόμα και τέχνη της κλοπής, αλλά ο όρος είναι ανεπιτυχής. Εμείς λόγω του αντιμιλιταριστικού μας χαρακτήρα την αποκαλούμε τέχνη της ελεγχόμενης τρέλας. Εσύ μπορείς να την λες όπως σου αρέσει. Εμείς, όμως, θα συνεχίσουμε με τον όρο παραφύλαξη, μια και είναι πιο εύκολο να λέμε κυνηγός, από το παράξενο κατασκευαστής ελεγχόμενης τρέλας» (ΚΚ 1-96).

Σε ένα ελληνικό λεξικό μπορούμε να βρούμε μια σωρεία επεξηγήσεων για το ρήμα «παραφυλάσσω (–άγω, άω): επί στρατιωτών: φρουρώ αγρύπνως, είμαι φρουρός, φρουρώ υπέρ το κανονικόν, προστατεύω, υπερασπίζω, προσέχω–επιτηρώ τις κινήσεις ενός, ενεδρεύω–παραμονεύω, διαφυλάττω– διατηρώ τι μετά προσοχής και επιμελείας, είμαι προσεκτικός, αγρυπνώ». μια απλή σύγκριση μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το ρήμα παραφυλάω είναι πλησιέστερα στην έννοια του stalk, και συνεπώς θα χρησιμοποιούμε τους όρους παραφυλάω (stalk) και παραφύλαξη (stalking). Τέλος, η σωστή απόδοση του όρου stalker θα ήταν «ο παραφυλάσσων», θα προτιμήσουμε όμως τον όρο «κυνηγός» (ο ασκών την τέχνη της παραφύλαξης) για λόγους απλότητας μιας και τον προτιμούν οι περισσότεροι μεταφραστές του Καστανέντα, μερικοί από τους οποίους έχουν χρησιμοποιήσει και τους όρους «καταδιώκω, καταδίωξη, διώκτης» που μάλλον βρίσκονται εκτός κλίματος. Γι’ αυτό λίγη προσοχή με τους όρους όταν διαβάζετε Καστανέντα δε βλάπτει.

«Η ταύτιση είναι ο τρόπος εισόδου στον ρόλο. Η αναγκαιότητα ταύτισης έχει άπειρα μεγαλύτερη σημασία για την ηρεμία της εξουσίας από την επιλογή προτύπων ταύτισης. Ο ρόλος αναπαριστάνει το βίωμα μετατρέποντάς το σε πράμα, παρηγορεί για το που φτωχαίνει η ζωή. Γίνεται έτσι υποκατάστατη και νευρωτική ευχαρίστηση. Σημασία έχει να αποκολληθούμε από τους ρόλους και να τους αποδώσουμε στο παιχνίδι» (ΡΒ 4-159).

«Η παραφύλαξη είναι ο έλεγχος της συμπεριφοράς. Η τέχνη της παραφύλαξης είναι η τέχνη της χρησιμοποίησης της συμπεριφοράς με καινούργιους τρόπους για συγκεκριμένους σκοπούς. Η κανονική συμπεριφορά των ανθρώπων στην καθημερινή μας ζωή αποτελεί ρουτίνα. Κάθε συμπεριφορά έξω από την ρουτίνα δημιουργεί ένα ασυνήθιστο αποτέλεσμα σ’ ολόκληρο το είναι μας» (ΚΚ 1-195).

Μέσα στην τέχνη της παραφύλαξης υπάρχει μια τεχνική που οι μάντεις χρησιμοποιούν κατά κόρον: η ελεγχόμενη τρέλα. Την εφαρμόζουν με όλα και με όλους του καθημερινού κόσμου, ακόμα και με τον εαυτό τους (ΚΚ 1-251). Η ελεγχόμενη τρέλα δεν είναι ένας τρόπος για να ξεγελούν ή να τιμωρούν ανθρώπους ή να νοιώθουν ανώτεροι από αυτούς. Δε σημαίνει να εξαπατάς τους ανθρώπους. Σημαίνει ότι οι πολεμιστές εφαρμόζουν τις εφτά βασικές αρχές της τέχνης της παραφύλαξης σε οτιδήποτε κάνουν, από τις πιο ασήμαντες πράξεις μέχρι τις καταστάσεις ζωής και θανάτου. Είναι η τέχνη της ελεγχόμενης απάτης, η τέχνη της υποκρισίας. Η προσποίηση πρέπει να είναι τόσο καλή που κανείς να μη μπορεί να την ξεχωρίσει από την αλήθεια. Η ελεγχόμενη τρέλα δεν είναι μια άμεση απάτη, αλλά ένας εκλεπτυσμένος, θεατρικός τρόπος να είσαι χωρισμένος από τα πάντα ενώ ταυτόχρονα αποτελείς αναπόσπαστο κομμάτι τους (ΚΚ 1-251).

Στον άλλο πόλο της απόλυτης ταύτισης, γίνεται να υπάρξει κάποια απόσταση ανάμεσα στον ρόλο και τον εαυτό σου, μια ζώνη παιχνιδιού που να αποτελεί πραγματική φωλιά για στάσεις ενάντια στην θεαματική τάξη. Και η ταύτιση με τον ρόλο δίνει διπλό χτύπημα: οικειοποιείται το παιχνίδι των μεταμορφώσεων, την ευχαρίστηση για μεταμφίεση και ποικιλομορφία (ΡΒ 4-167).

Στην ελεγχόμενη τρέλα πρέπει να μπορεί κανείς να γελάει με τον ίδιο του τον εαυτό (ΚΚ). Η ευχαρίστηση, η χαρά της ζωής, η ξέφρενη απόλαυση τσακίζουν το καβούκι, (την θωράκιση του Ράιχ) τσακίζουν τον ρόλο (ΡΒ 4-168). Κάτω από το καβούκι όλα είναι τρωτά. Το μόνο που απομένει, λοιπόν, είναι η παιχνιδιάρικη λύση του «να κάνεις πώς…». να παίζεις ύπουλα με τους ρόλους.

Ατομικά, επομένως και με τρόπο μεταβατικό, πρέπει να μάθουμε πώς να θρέφουμε τους ρόλους μας χωρίς ποτέ να τους σιτεύουμε σε βάρος μας. Να τους έχουμε για προστασία (η πρώτη προσοχή είναι το πολυτιμότερο πράγμα του ανθρώπου), προστατευόμενοι ενάντιά τους (ΡΒ 4-182).

«Όχι μάταιους καβγάδες, όχι άχρηστες συζητήσεις, όχι ρητορείες, όχι συμπόσια, όχι βδομάδες μαρξιστικής σκέψης! Όταν χρειαστεί να χτυπήσεις για να ελευθερωθείς πραγματικά, χτύπα του σκοτωμού! Οι λέξεις δεν σκοτώνουν» (ΡΒ 4-182).

«Να απορρίπτεις καθετί που δεν είναι αναγκαίο. Μη μπλέκεις τα πράγματα. Να επιδιώκεις να είσαι απλός. Χρησιμοποίησε όλη την συγκέντρωση που διαθέτεις για να αποφασίσεις αν θα μπεις ή όχι στην μάχη, γιατί κάθε μάχη είναι μάχη για την ίδια την ζωή. Ένας πολεμιστής πρέπει να είναι πρόθυμος και έτοιμος να δώσει την τελευταία του μάχη εδώ και τώρα. Αλλά όχι με έναν άτακτο τρόπο.» (Δεύτερη και τρίτη αρχή της παραφύλαξης)

Η παράθεση αποσπασμάτων μπορεί να συνεχιστεί για σελίδες επί σελίδων, και ίσως να μην έχει κάποια πρακτική αξία, δηλαδή αξία χρήσης. Θα επανέλθουμε σε κάποιο από τα επόμενα τεύχη με την λεπτομερή εξέταση των επτά βασικών αρχών της παραφύλαξης. Και μην ξεχνάτε ότι:

«Πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη ότι, από τούτη την ελίτ που θα ενδιαφερθεί γι’ αυτά, οι μισοί, ή σχεδόν οι μισοί, είναι άνθρωποι που εργάζονται για την διατήρηση του συστήματος θεαματικής κυριαρχίας, κι οι άλλοι μισοί άνθρωποι που θα επιμείνουν μανιωδώς στην επίτευξη του εντελώς αντίθετου. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη τους πολύ προσεκτικούς και κατόχους κάθε λογής εξουσίας αναγνώστες, δε μπορώ προφανώς να μιλήσω εντελώς ελεύθερα. Πρέπει κυρίως να προσέξω να μη διδάξω με το παραπάνω τον οποιονδήποτε» (ΓκΝτ 5-8).

Και μην ξεχνάτε ότι οι μπατσαρίες σ’ αυτόν τον πλανήτη δεν έχουν τελειωμό. Μπορεί η μπατσαρία που συναντάμε στους δρόμους να είναι η πλέον απεχθής και επαχθής, γιατί είναι και η πλέον ορατή, αλλά οι «αόρατες» μπατσαρίες που λυμαίνονται τον πλανήτη δεν είναι λιγότερο επικίνδυνες. Και αναφέρομαι, βέβαια, σ’ όλους εκείνους που, εκτός από τις πράξεις μας, θέλουν να ελέγξουν και τον νου μας. Άμεσα ή έμμεσα. Και ο νοών νοείτω…


Ειλικρινώς ημέτερος
Χ. Μ.
Πόλη των Αθηνών
Άνοιξη 1992

Βιβλιογραφία
1.
Κάρλος Καστανέντα, Η Δύναμη της Σιωπής
2.
Κάρλος Καστανέντα, Το Δώρο του Αετού
3.
Κάρλος Καστανέντα, Εσωτερική Φλόγα
4.
Ραούλ Βανεγκέμ, Η Επανάσταση της Καθημερινής Ζωής

5.
Γκυ Ντεμπόρ, Σχόλια πάνω στην Κοινωνία του Θεάματος

Advertisements
  1. 3 Απριλίου 2013 στο 9:44 πμ

    Καλημέρα,
    περίεργα όμορφο και παιχνιδιάρικο να βλέπει κανείς τις ίδιες αλήθειες με αυτά που πρεσβεύεις, την ίδια οπτική από την οποία βλέπεις, δοσμένα με τόσο διαφορετικό και μοναδικό τρόπο. Κείμενα και άνθρωποι, που ποτέ δεν έτυχε στη ζωή σου να συναντήσεις και όμως είναι τόσο καταπληκτικά όμοια και κοντά, που νοιώθεις μια απέραντη γαλήνη και σύνδεση μαζί τους. Ευχαριστώ! 🙂

  2. 3 Απριλίου 2013 στο 9:54 πμ

    @ xristiana sophia

    Καλημέρα!

    Έτσι ακριβώς!

    Κι εγώ ευχαριστώ! 🙂

  3. 3 Απριλίου 2013 στο 10:41 πμ

    Απομένει ένα θεματάκι; τι κάνουμε με τα πράγματα που όταν χτυπήσουν σκοτώνουν πραγματικά…

  4. 3 Απριλίου 2013 στο 10:52 πμ

    @ 1-0

    Σ’ αυτό το ερώτημα, σού είχα απαντήσει και πριν καναδυό χρόνια, όταν είχαμε κάνει μια σχετική συζήτηση [remember? τα πάνοπλα «αγγελάκια» με τα φτερά και τα κέρατα;]:

    Απλά, δεν είμαστε εκεί που θα χτυπήσουν.

    Έχω κι άλλη απάντηση στο αγωνιώδες ερώτημά σου:

    Τα διατάσσουμε να γυρίσουν σ’ αυτόν που τα έστειλε. Και, φυσικά, θα υπακούσουν.

    ΥΓ. Αν είμαστε εκεί, ή αν δεν υπακούσουν, απλά «την κάτσαμε». Τι να κάνουμε; Τα έχει αυτή η ζωή…

  5. Dimitris
    4 Απριλίου 2013 στο 12:09 μμ

    Ο πολεμιστής όμως αγέρωχα έχασε την αξιοπρέπεια του, Ο Δον Χουάν, Ο Δον Χενάρο και όλοι οι Δον ξεκαβαλίκεψαν, δέχτηκαν ένα επίδομα αποζημίωση απαλλοτρίωσης της γης τους, το μετέτρεψαν σε αλκοόλ κι έτσι η αξιοπρέπεια τρικλίζει, κουτουλάει στους ξύλινους τοίχους μιας παράγκας μεθυσμένη σε κάποια παραγκούπολη όπου την ξεπέταξαν μέχρι και σήμερα.
    Συμβαίνει όταν η κοσμογονία περνάει στην διάσταση της κοσμοθεωρίας εξ ορισμού μένει πάντα σε ένα θεωρητικό επίπεδο, η γνώση από μόνη της είναι μια καυτή πατάτα η αντίληψη της ένα κάρβουνο που έχουμε στην παλάμη μας, το φυσάμε και δεν κρυώνει, δεν ξέρουμε τι να την κάνουμε (γνώση), την περιφέρουμε στους τέσσερις τοίχους που μας περιβάλουν, στον καναπέ μας, την πάμε εκδρομές τα σαββατοκύριακα, πουλάμε μούρη κουβεντιάζοντας στις ταβέρνες ή κάνουμε κανένα ποστ στο ίντερνετ κι εκεί τελειώνει η ιστορία…

  6. 4 Απριλίου 2013 στο 12:22 μμ

    @ Dimitris

    Ε, ναι! Πού θέλατε να τελειώνει η ιστορία;

    ΥΓ1. Σ’ ό,τι με αφορά πάντως έχετε πέσει απολύτως μέσα στην περιγραφή σας. Παρότι, υποθέτω, δεν γνωριζόμαστε προσωπικά.

    ΥΓ2. Καλωσήρθατε.

  7. Dimitris
    4 Απριλίου 2013 στο 12:42 μμ

    Να πω και την άποψη για το συγγραφέα?
    Ο Καστανέντα ένα μαθητούδι που ήξερε καλή στενογραφία (κράταγε σημειώσεις γρήγορα) μεταφέροντας ινδιάνικη μαγεία κομμάτι μιας γενικότερης ινδιάνικης κουλτούρας , Ok, αξιόλογο αρκετά, μέχρι και το τέταρτο βιβλίο, ως εκεί δεν υπάρχει η παρέμβαση του συγγραφέα, απλά όλα μεταφέρονται αυτούσια, άνευ κυριότητος και τίτλων ιδιοκτησίας, όπως αρμόζει σε μύθους, παραδόσεις, θρύλους δια στόματος Δον Χουάν.
    Όταν από το πέμπτο βιβλίο μετά ο συγγραφέας επιχειρεί να τα παρουσιάσει ως δικό του αντικείμενο εμπνευσμένου διαλογισμού μυστικισμού-σαμανισμού και ότι μπορεί να βάνει ο νους σας εκεί χάνει την μπάλα, μόνο χαϊμαλιά, φτερά και ινδιάνικα είδη λαϊκής τέχνης δεν βγήκε να πουλήσει, ξεπούλησε όμως όλα τα υπόλοιπα.
    Τα βιβλία που αναφέρονται ως βιβλιογραφία δεν θα τα συνιστούσα για τους παραπάνω λόγους
    ότι αξίζει σ όλη αυτήν την ιστορία είναι τα πρώτα τέσσερα (προσωπική άποψη)
    ΥΓ. Δεν συνηθίζω να χρησιμοποιώ ρήσης άλλων θα πω όμως μια, ενός που το όνομα του περιφέρεται κι εδώ μέσα, χαριτολογώντας
    “όσα λιγότερα κατέχεις τόσο λιγότερο διακατέχεσαι”
    αυτό δεν είναι ένας δρόμος προς την ελευθερία?
    🙂
    Η γνώμη και η άποψη είναι σημαντικά και πρέπει να λέγονται

  8. 4 Απριλίου 2013 στο 1:05 μμ

    Καλοδεχούμενη η άποψή σας.

    Μόνον που διαφωνώ ριζικά μαζί σας. Χωρίς να λέω ότι τα πρώτα του βιβλία είναι για τα σκουπίδια [κάθε άλλο], θεωρώ ως σημαντικότερα το δεύτερο μισό του Δώρου, την Εσωτερική Φλόγα και -κυρίως- τη Δύναμη της Σιωπής [τα μεταγενέστερα, με εξαίρεση κάποια (αρκετά) σημεία της Ενεργής Πλευράς] άνευ ουσίας.

    Φυσικά, η διαφωνία μας κάτι σημαίνει…

    ΥΓ. Σωστή η ρήση που αναφέρετε, να πω κι εγώ μια παρόμοια;

    «Τις ιδέες τις κατέχεις, η ιδεολογία σε κατέχει»

    κι αυτό επίσης είναι μονοπάτι για την ελευθερία.

    Αυτό δεν κάνουμε; Δεν καταθέτουμε τη γνώμη και την άποψή μας; 🙂

  9. 4 Απριλίου 2013 στο 1:06 μμ

    απο το πεμπτο και μετα για πεταμα…?!
    ισως επειδη σ’ αυτα απουσιαζουν τα ‘φαρμακευτικα φυτα’…!?
    😆
    ποσο καλη στενογραφια πρεπει να ξερω για να καταγραψω μια ψυχεδελικη εμπειρια?

  10. 4 Απριλίου 2013 στο 1:11 μμ

    @ Giannis Germanis

    ισως επειδη σ’ αυτα απουσιαζουν τα ‘φαρμακευτικα φυτα’…!? 😆

    Πιθανώς… Το πιθανότερο δηλαδή. Οι περισσότεροι «καστανεδικοί» που έχω συναντήσει προτιμούσαν τα πρώτα βιβλία γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο.

    Ο Dimitris ίσως έχει άλλους λόγους. Αν θέλει μας τους λέει.

  11. 4 Απριλίου 2013 στο 1:21 μμ

    Και μιας και βρεθήκαμε κάμποσοι «καστανεδικοί», να πω πως το καλύτερο βιβλίο «του Καστανέντα», δεν το έγραψε ο ίδιος αλλά ένας Μεξικάνος φίλος του.

    Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο [και στα ισπανικά και στα αγγλικά] θα το βρείτε πανεύκολα.

    Armando Torres, Encounters with the Nagual – Conversations with Carlos Castaneda.

    Εκεί φαίνεται ξεκάθαρα τι ακριβώς είναι ο «καστανεδισμός». Τα φυτά ή τα υπόλοιπα;

  12. 4 Απριλίου 2013 στο 1:26 μμ

    Αν θελήσετε να το τυπώσετε μου το λέτε να σας το στείλω σε doc [Word] ή σε pdf, επειδή το pdf που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο είναι πολλές σελίδες [αν θυμάμαι καλά]. Το doc είναι 117 σελίδες Α4. Για να μην ξοδεύουμε και χαρτί τζάμπα 🙂

  13. 4 Απριλίου 2013 στο 1:34 μμ

    ωραια και ευχαριστουμε! με την πρωτη ευκαιρια

    🙂

  14. 4 Απριλίου 2013 στο 1:46 μμ

    Ιέφτασε! 🙂

  15. Dimitris
    4 Απριλίου 2013 στο 1:47 μμ

    Γιάννη :
    3 ερωτήματα ΟΚ 🙂
    1) Ναί…
    2)Εννοείς ψυχοτροπα?
    οχι, αυτα αναφερονται στο ταξιδι στο Ιξτλαν…
    3) μπορείς αρκει να έχεις σωστο περιγραφικο λόγο….

    Ράκε : τους λόγους τους ανεφερα ηδη:
    «ο συγγραφέας επιχειρεί να τα παρουσιάσει ως δικό του αντικείμενο εμπνευσμένου διαλογισμού μυστικισμού-σαμανισμού και ότι μπορεί να βάνει ο νους σας, εκεί χάνει την μπάλα, μόνο χαϊμαλιά, φτερά και ινδιάνικα είδη λαϊκής τέχνης δεν βγήκε να πουλήσει, ξεπούλησε όμως όλα τα υπόλοιπα.»

  16. 4 Απριλίου 2013 στο 1:56 μμ

    @ Dimitris

    Καμία αντίρρηση! Όλα αυτά τα πούλησε και τα ξεπούλησε, αλλά κάτι απομένει ωστόσο… Έτσι, δεν είναι;

    Τώρα, αν για σας απομένει κάτι και για μένα κάτι άλλο, τι να κάνουμε; Να… σφαχτούμε για την… κληρονομιά; 🙂

  17. Dimitris
    4 Απριλίου 2013 στο 2:02 μμ

    Οχι βεβαια εμείς θα σφαχτούμε για την κληρονομια του αρχαιου ελληνικου πνευματος ως
    ως εξ αδιαιρέτου δικαιούχοι. 🙂

  18. 4 Απριλίου 2013 στο 2:06 μμ

    «Σφάζονται για την κληρονομιά οι δημιουργοί ιδεολογιών»
    Δον Χουάν Λος Αρίδας Σβέλτος Υ Σούρτα Φέρτα

    Ο Καστανιεδισμός είναι ιδεολογία?

    Α, κ μην ξεχάσετε να αφήσετε 50 Δρχ για τον Καράφλα! (Ε ρε τι έρχεται…τι ξύλο που θα πέσει στο τέλος!)

    http://www.zougla.gr/greece/article/sxediazontas-ti-nea-draxmi

  19. 4 Απριλίου 2013 στο 2:07 μμ

    @ Dimitris

    Θα μου επιτρέψετε να μην συμμετάσχω ούτε σ’ αυτή τη σφαγή… Παραιτούμαι των όποιων δικαιωμάτων μου. Χάρισμά σας! 🙂

  20. 4 Απριλίου 2013 στο 2:11 μμ

    @ Σπεύδε ταχέως

    Καλά κάνουν οι δημιουργοί ιδεολογιών και σφάζονται. Εμείς δεν σφαζόμαστε.

    Φυσικά και είναι. Το «-ισμός» τα λέει όλα. Κι αν δεν είναι θα τον κάνουμε. Καταργώντας τον στην πράξη 🙂

    ΥΓ. Καταγγέλω όλο αυτό το καταχθόνιο σχέδιο περί Νέας Δραχμής. Πού ‘ναι ο Στρατηγός Μακρυγιάννης ωρέεεε;;;!!!

  21. 4 Απριλίου 2013 στο 2:16 μμ

    Ο «καστανεδισμός» είναι ιδεολογία στο βαθμό που κάποιος δεν έχει επιβεβαιώσει ή διαψεύσει στην πράξη όλα αυτά που λέει ο Καρλίτος. Ο Χουάντσο του τό ‘χε τονίσει ουκ ολίγες φορές… Δεν έχει σημασία τι πιστεύεις, αλλά τι «ξέρεις» [από πρώτο χέρι].

  22. Νικολας Περιστερης
    5 Απριλίου 2013 στο 1:45 πμ

    Συ_ρρακι στην υγεια μας
    δεν βαζεις το λινκακι να μην ψαχνομεθα , σε πδφ πλιζ , δεν αντεχω τα χοτ_δοκ 😉

    πολλα ευχαριστουμε …

  23. 5 Απριλίου 2013 στο 9:18 πμ

    Χειροποίητον, φυρ ζη!

    https://kourelarios.files.wordpress.com/2013/04/encounters-with-the-nagual.pdf

    Δεν πας την ανεξάρτητη δημοσιογραφία, δηλαδής…

    Ζουρ. Μπον ζουρ. 🙂

  24. Carlitos
    7 Απριλίου 2013 στο 8:01 μμ

    Στην Ελλάδα του ’80 κάποιος Άσημος μας μάζευε παιδάκια για να μας μιλήσει για «πολεμιστές».
    Στην φοιτητική Αμέρικα το πεγιοτλ δεν έδωσε ίδιες ψυχότροπες εμπειρίες σε μερικούς και η αλήθεια είναι πως υπάρχει αμερικάνικη βιβλιογραφία για το θέμα: «απόκλιση της εμπειρίας Καστανέντα από το σύνηθες»
    Στις αρχές του 2000 βρέθηκα σε πάμπολλα ίχνη του Καστανέντα και της Carol της γυναίκας ναγουάλ στην Ρωσία και τους εκεί οπαδούς τους.
    Την δεκαετία του ’90 προσωπικά έπαθα ένα ντεζαβού ανακαλύπτοντας πως το κλειδί της ΒΙΑΣ στο έργο του Καστανέντα το ήξερα από πάντα αλλά μόνο τότε ξεκλείδωσα το έργο του διαβαζοντάς το για εικοστή φορά…

  25. 7 Απριλίου 2013 στο 8:08 μμ

    @ Carlitos

    Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά, αλλά τι ακριβώς εννοείτε με το «κλειδί της ΒΙΑΣ στο έργο του Καστανέντα»;

    Πολλά απ’ αυτά [αν όχι όλα] που αναφέρει ο Καρλίτος τα έχουμε ήδη μέσα μας, αν και δεν έχουμε τη δύναμη να τα παρατηρήσουμε.

    Δε νομίζω ότι το έργο του Καστανέντα ξεκλειδώνεται με το διάβασμα. Τουλάχιστον εγώ δεν το κατάφερα έτσι…

    Καλωσήρθατε.

  26. Carlitos
    7 Απριλίου 2013 στο 8:54 μμ

    Στα ελληνικά έχουμε την έννοια λέξη πειθαναγκασμός. Ας μην το κουράζουμε και ας θυμηθούμε τα όσα έλεγε για «μικρούς τύραννους» αλλά και την «μύηση στην μαγεία» με μία επανάληψη ομάδων από ίδιους τύπους ατόμων.
    Αν κάνετε μία διαδικτυακή βόλτα στα φόρουμ των οργανωμένων οπαδών θα δείτε πχ για βιασμούς και την σημασία τους στο οικογενειακό περιβάλλον.
    ΔΕΝ είναι απλά τα πράματα με τον Καρλίτος…

    Τα βαρύγδουπα «δεν διαβάζεται» όπως άλλο σημαίνει βλέπω και άλλο κοιτάω; ΟΚ δεκτό αν έτσι λέτε, έτσι θάναι.

    Δεν έχει δώσει το peak που μπορεί να φτάσει το new age.
    Προβλέπω πως η Ρωσική ανάπτυξη αυτού του κινήματος θα μας εντυπωσιάσει στο άμεσο μέλλον.

  27. 7 Απριλίου 2013 στο 9:15 μμ

    @ Carlitos

    Είκοσι φορές μπορεί να τα έχετε διαβάσει τα βιβλία, αλλά κλειδιά δεν βρήκατε…

    Οι οργανωμένοι οπαδοί του οποιουδήποτε μπορούν να είναι όσο πυροβολημένοι θέλουν… Και κάποιοι μπαχαλάκηδες οπαδοί του Κροπότκιν μπορεί να δηλώνουν…

    Το new age είναι ήδη νεκρό. Τώρα, αν κάποιοι προσπαθούν να το κρατήσουν διασωληνωμένο «εν ζωή», δεν πειράζει. Απλά χάνουν το χρόνο τους. Εξάλλου, σχεδόν το οτιδήποτε είναι σήμερα διασωληνωμένο σ’ αυτόν τον πλανήτη.

  28. Carlitos
    7 Απριλίου 2013 στο 10:41 μμ

    Μάλιστα.
    Ο Καρλ Γιουνγκ ήταν προγενέστερος του Κ.Κ. όταν έβαζε τους τέσσερις ψυχολογικούς τύπους σε δύο κατηγορίες – όχι κυνηγούς και ονειρευτές αλλά εσωτερικούς(; ) και εξωστρεφείς.
    Οι φιγούρες της τράπουλας έχουν παλαιόθεν τις ντάμες με τόσο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που φτάνουν έως τα μορφολογικά της «χοντρής», άντε του νότιου άνεμου…
    Οι αμερικάνοι συγγραφείς του δρόμου από την δεκαετία του εξήντα του έκαναν κριτική πως είναι τεχνητός ο κόσμος που δημιούργησε γύρω από έναν κλασσικό μάγο Γιάκι στην διατριβή του – όντως εκδόθηκε με κοπυραιτ του πανεπιστημίου UCLA το πρώτο του βιβλίο.
    Δεν ήταν ο μόνος που δοκίμασε μανιτάρια ένα πράμα.

    Αλλά, επειδή θα οδηγηθώ στο σημείο που δεν θέλω δηλ. να αιτιολογώ την αποδόμηση που του έκαναν αρκετοί, ας μην παρασυρθώ παραπάνω.
    Έχει πάρα πολλά ενδιαφέροντα το έργο του και όταν φτάσετε στο σημείο συνηδητοποίησης πως είναι απαραίτητη η ΒΙΑ για να αλλάξει το σημείο συναρμογής ή συναρμολόγησης – αναλόγως τον Έλληνα εκδότη – ίσως αποκτήσει νόημα η φράση πως «είναι χάρτης» ο «νόμος» και πρέπει να τον ακολουθήσεις κατά γράμμα;

    Δεν θεωρώ πως τυχαία συνέπεσε η σκέψη σας για αναφορά σε αυτόν με τα όσα συμβαίνουν γύρω μας.
    Αιρετικά σκεπτόμενος θα τολμούσα να πως πως βλέποντας με την ΒΙΑ να προσπαθούν να μας αλλάξουν το σημείο προσοχής κάνατε την σύνδεση συνειδητά ή ασυνείδητα.

    ΥΓ. Στο LA γνώρισα κάποιον που ισχυριζόταν πως γνώριζε τον Carlos. Αυτός ήταν τρελός και παλαβός με τα κλειδιά που είχε το έργο του. ΠΧ. ισχυριζόταν σαν ισπανόφωνος πως καταλάβαινε την ειρωνεία στις ονομασίες των εννοιών όταν έχει προειδοποιήσει ο Καστανέντα πως ο Δον Χουάν εφεύρισκε λέξεις μονάχα για εκείνον. Nagual λοιπόν στα ανάποδα μόνο σε έναν δίγλωσσο ή κάτοικο του LA σημαίνει La Ugan ηχητικό ισοδύναμο με το να πούμε στα Ελληνικά «Το ουάν». Το τι γέλιο κάναμε όταν συνέχιζε ισχυριζόμενος πως το TONAL της καθημερινότητας είχε την ίδια ρίζα αστεισμού: «Το Δεν» της αντίθεσης, η άρνηση, το όριο που διαχωρίζει κτλ κτλ. Μιλάμε για ψώνιο…

  29. 7 Απριλίου 2013 στο 10:57 μμ

    @ Carlitos

    Μα, καμία αντίρρηση.

    Μπορούμε να φτάσουμε μέχρι πίσω στους νεοπλατωνικούς [τα έχω γράψει εδώ μέσα], οι οποίοι μιλούσαν για το «αυγόσχημο [=φωτεινό, εκ του «αυγή»] όχημα της ψυχής που είναι σφαιρικό»…

    Ή για το από ποιους πιθανώς ο Καρλίτος έμαθε διάφορα πράγματα [π.χ. τον Alex Apostolides, και γι’ αυτόν έχω γράψει].

    Κι άμα διαβάσει και κάποιος το βιβλίο της Έιμυ Γουάλας, δεν χρειάζεται και πολλά άλλα.

    Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί επιμένετε στο θέμα της ΒΙΑΣ [και το τονίζετε κιόλας]. Το σημείο συναρμογής μετακινείται πολύ απλά και πολύ ήσυχα [στις περισσότερες περιπτώσεις]. Τι ακριβώς συμβαίνει λέτε σε πολλούς ινδουιστές ή βουδιστές μοναχούς;

    [Υπό την αίρεση πάντα, ότι υπάρχει σημείο συναρμογής].

    Και όχι δεν έκανα καμία συνειδητή ή υποσυνείδητη σύνδεση για το θέμα της αλλαγής του Σ.Σ. Και δεν θεωρώ ότι κάποιος προσπαθεί να αλλάξει με τη ΒΙΑ το σημείο συναρμογής των ανθρώπων. Αφού ξέρετε το έργο του Καρλίτος θα θυμάστε ότι αναφέρει πως η πρώτη μεγάλη μετακίνηση του σημείου συναρμογής [στη θέση χωρίς αυτολύπηση (no pity, αγγλιστί)] συμβαίνει μετά από μια ασυνέχεια [στο περίπου: «λογικό αδιέξοδο»] στην καταγραφή του ατόμου. Και τα λογικά αδιέξοδα έχουν φτάσει σήμερα στον πλανήτη στο μη παρέκει. Το Σ.Σ. [αν υπάρχει…] μετακινείται «άνευ λόγου και αιτίας» σε πολλούς ανθρώπους γύρω μας. Το θέμα είναι αν έχουν τη δύναμη να το σταθεροποιήσουν εκεί. Ετσετερά, ετσετερά…

    [Φυσικά, όπως λέει ο Χουάντσο, μπορεί να μετακινηθεί και για ένα σωρό άλλους λόγους: πόλεμο, στρες, πείνα, θυμό κ.ο.κ.]

    ΥΓ. Ψώνιο δεν θα πει τίποτα. Γιατί νομίζετε τους αποκαλώ εδώ μέσα «Μεξικάνους χωρ[ι]ατατζήδες»; Όποιοι κι αν ήταν, πάντως, το διασκέδαζαν του καλού καιρού. Και δεν «αγοράζω» καθόλου την ιστορία ότι απαραίτητα ήταν Μεξικάνοι ή χωρικοί… Άλλα μ’ ενδιαφέρουν στο «καρλιτίστικο» opus…

  30. 7 Απριλίου 2013 στο 11:47 μμ

    @ Carlitos

    Όσον αφορά το θέμα της «ΒΙΑΣ», επειδή καταλαβαίνω τι θέλετε να πείτε, ιδού ένα παλιότερο σχόλιό μου [19-7-2012]:

    https://kourelarios.wordpress.com/2011/04/22/art-of-what/#comment-4958

    Κι ένα φιλοσοφικο-υπαρξιακό ερώτημα [το τελευταίο για σήμερα, έχουμε κι άλλες εργασίες στον Cosmos]:

    Αν το σπίτι που μένετε πιάσει φωτιά, κι ένα αγαπημένο σας πρόσωπο, που βρίσκεται μέσα, είτε αρνείται να παραδεχτεί ότι το σπίτι καίγεται είτε φοβάται να βγει έξω για να μην αρπάξει κανένα κρύωμα μες στη νύχτα, τι θα κάνατε;

    Θα ανοίγατε διάλογο μαζί του για να το πείσετε;

    Ρητορικόν…

  31. Carlitos
    8 Απριλίου 2013 στο 12:22 πμ

    Η αισθητηριακή απομόνωση, που εύκολα δημιούργησαν σε σκοτεινή πισίνα οι ερευνητές, έδειξε την αντιληπτικότητα ως κάτι που αλλάζει ή τουλάχιστον μεταβάλλεται από μία σειρά από παράγοντες.
    Οι νευροχειρούργοι και οι ψυχίατροι επιμένουν για μέρος του ανθρώπινου εγκεφάλου που έρχεται κατευθείαν από τα ερπετά και δεν θέλει πολλά για να ενώσει κάποιος τα κενά με λογικά άλματα.
    Ναι, αν μετακινήσεις την αντίληψη πέρα από τα ανθρώπινα όρια θα γίνεις ρινόκερος…

    Το άρθρο της Κάπλαν για Tonal and Nagual in Coastal Oaxaca, Mexico δημοσιεύθηκε το 1956 σε περιοδικό που ο φοιτητής ανθρωπολογίας Κάρλος είχε διαβάσει.
    Τις ζωώδεις μεταμορφώσεις του Nagual γιατί δεν τις συναντήσαμε στα βιβλία του τόσο συχνά όσο στις προφορικές παραδόσεις που κυκλοφορούν στις αγροτικές περιοχές της Οωξάκα δεν το γνωρίζω. Εσείς;
    Το σημείο της αντίληψης ή τέλος πάντων η ίδια η αντίληψη μπορεί με την επιφοίτηση ένα πράμα να διευρυνθεί. Άγιο πνεύμα, ωσαννά.
    Ο Άλντους Χάξλευ, λίγο πριν, λίγο μετά από το άγιο πνεύμα, έδωσε τις πύλες της συνείδησης για να την ακούσει ο Μόρισσον την πόρτα να σπάει. Αλληλούια.

    Μία ωρίτσα υπεράσπισης της Βίας είναι αρκετή. Με ομ και παντμε ουμ αλλάζουν τα πάντα.

    Να, μα την παναγία, είμαι έτοιμος να πιστέψω πως η σχέση του καθενός μας με τα μέσα παραγωγής και η θέση μας στην παραγωγική αλυσίδα, μας κάνει αυτό που είμαστε. Σόρρυ, αυτό είναι για αλλού!

    ΥΓ. Μαμά, μαμά η συνείδηση είναι όργανο ή λειτουργία;
    Ψυχή μου, σταμάτα να ρωτάς για να βρεις τις απαντήσεις.

  32. 8 Απριλίου 2013 στο 8:56 πμ

    @ Carlitos

    Τελικά, μία μας τα λέτε έτσι και μία γιουβέτσι. Όλα αυτά που λένε οι χωρ[ι]ατατζήδες να τα πάρουμε σοβαρά [και να τα κάνουμε πάνω μας απ’ τον τρόμο] ή να τα θεωρήσουμε απλά λογοπαίγνια και να σκάμε στα γέλια;

    Ωσαννά και αλληλούια! Το Πνεύμα ειν’ εδώ ενωμένο δυνατό! Κι αλλοίμονο σ’ αυτούς που τους βρήκε και τους άλλαξε τον αδόξαστο! Δόξα και σ’ αυτόν!

    ΥΓ. Ναι, η Βία. Εξαιρετικό επιχείρημα. Μερικά δισεκατομμύρια άνθρωποι που ζουν υπό τον φόβο της καθημερινής πείνας ή της αιώνιας μεταθανάτιας καταδίκης, δεν υφίστανται απολύτως καμία βία… Μες στην τρελή χαρά είναι… Κινδυνεύουν μόνον απ’ τα λογοπαίγνια… Τσ! Τσ! Τσ!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s