Αρχική > Ρηχοί Στοχασμοί > Ο γρύλος [και άλλοι ρηχοί στοχασμοί]

Ο γρύλος [και άλλοι ρηχοί στοχασμοί]

grylos

Ένας άνθρωπος καθώς προχωρούσε με το αυτοκίνητό του σε μια ερημική περιοχή ξαφνικά παθαίνει λάστιχο. Βλέπει ότι δεν έχει γρύλο και θυμάται ότι πριν ένα χιλιόμετρο είχε περάσει ένα σπίτι.
Αποφασίζει να πάει να ζητήσει ένα γρύλο. Στο δρόμο καθώς πήγαινε αναρωτιέται:
– Και αν δε μου δώσει γρύλο;
Θα του πω κύριε έχω μείνει εδώ πιο κάτω και το χρειάζομαι.
– Και αν επιμένει να μην μου το δώσει;
Θα του πω κύριε σας παρακαλώ είναι ανάγκη, δεν ξέρω που να μείνω.
– Και αν συνεχίσει να επιμένει να μην μου το δώσει;
Θα του πω ή θα το δώσεις ή και γω δεν ξέρω τι θα γίνει!
Νευριασμένος από τις σκέψεις που είχε κάνει, φτάνει έξω από τη πόρτα του σπιτιού και τη χτυπάει. Μόλις την ανοίγει ο ιδιοκτήτης του λέει:
– Αϊ γα….υ κι εσύ κι ο γρύλος σου!

Πηγή ανεκδότου

Πηγή φωτογραφίας [εξώφυλλο βιβλίου]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

«Προς τι όλα αυτά;», θα με ρωτήσετε…

Εεεε… Χμμμ… Ααα… Λοιπόν…

Ε, να! Το ανεκδοτάκι θέτει κατά την ταπεινή μου γνώμη [imho, που ‘λεγε κι ο μακαρίτης ο παππούς μου] δύο σημαντικά ζητηματάκια. Το πρώτο αφορά τη λογική [μας] και το δεύτερο την ελευθερία της βούλησης [μας, επίσης].

stop_sign_page

Πού πάτε ωρέ;! Μη φεύγετε ακόμα. Δεν πρόκειται να γράψω καμιά πραγματεία… Το ξέρετε ότι απεχθάνομαι τα σοβαρά κι ακόμα περισσότερο τα σοβαροφανή… Δυο λεπτάκια μόνον… Δυο παρατηρησούλες [ίσως και τρεις, μπορεί να προκύψει και καμία στην πορεία…]

Παρατηρώ διάφορα…

Μ’ αυτό το «παρατηρώ» δεν εννοώ κάτι «αφ’ υψηλού», δεν παριστάνω δηλαδή τον εξωτερικό παρατηρητή, ή εκείνον που ‘χει βρει απαντήσεις ακόμα και σ’ ερωτήματα τα οποία δεν έχουν τεθεί ακόμα. Εννοώ, απλά, ότι προσπαθώ να είμαι όσο πιο αντικειμενικός παρατηρητής του εαυτού μου μπορώ. Κάτι που, αυτόματα, σημαίνει ότι προσπαθώ να είμαι όσο πιο αντικειμενικός παρατηρητής των άλλων μπορώ. Που, με τη σειρά του, σημαίνει πως όσο μπορώ αποφεύγω να χρησιμοποιώ άλλα κριτήρια για μένα κι άλλα για τους άλλους, αποφεύγω δηλαδή [στα πλαίσια του δυνατού, πάντα] να χρησιμοποιώ διπλά μέτρα και σταθμά.

Το θέμα με την προβληματική λογική του πρωταγωνιστή του ανεκδοτακίου όλοι μας το έχουμε ζήσει. Με τη μία ή την άλλη μορφή. Όταν είναι να ζητήσουμε κάτι. Αύξηση απ’ το αφεντικό μας, για παράδειγμα [αυτό κι αν είναι ανέκδοτο, στους καιρούς που ζούμε…]

Αρχίζουμε όλο αυτό το γαϊτανάκι λογικών -κατά τα άλλα- σκέψεων για το τι θα μπορούσε να συμβεί. Θα μου πει αυτό, θα του πω εκείνο. Θα μου πει το άλλο θα του πω το παράλλο κ.ο.κ.

Σωστή και λογική διεργασία το να εξετάζεις όλα τα ενδεχόμενα.

Πού είναι το πρόβλημα;

Στο ότι συνεχίζουμε αυτό το γαϊτανάκι, ξεχνώντας κάποια στιγμή να κάνουμε επανεκκίνηση.

Το πολύ απλό δηλαδή. Όταν βρεθούμε μπροστά στον άλλο να αρχίσουμε με το, «Θα μπορούσατε να μου δανείσετε τον γρύλο σας;»

Και, στη συνέχεια, να αφήσουμε τα λογικά ενδεχόμενα να πάρουν το δρόμο τους, ανάλογα με την απάντηση.

Και πάει λέγοντας…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

«Και πού κολλάει η ελευθερία της βούλησης, σ’ όλα αυτά;», θα με ρωτήσετε [και με το δίκιο σας].

Ξέρω κι εγώ;…  Εεεε… Χμμμ… Ααα… Λοιπόν…

Πολλές φορές «θέλουμε» κάτι [υπάρχουν κι άνθρωποι που μόνον «θέλουν» ή μόνον «έχουν ανάγκες» – ας περιοριστούμε σε κάποιους «φυσιολογικούς» (λέμε τώρα) ανθρώπους, σαν την αφεντιά μας, που θέλουν «μερικές φορές»].

Αυτό το «θέλω» δεν είναι απαραίτητο να απευθύνεται άμεσα σε κάποιον άλλο [«θέλω το γρύλο σου», «θέλω αύξηση»], μπορεί να αφορά κάλλιστα κάτι το οποίο μπορούμε να αποκτήσουμε στο κοινωνικό πεδίο. Δόξα, χρήμα, αναγνώριση, ή ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς…

Τσουπ… Τσουπ…

Το προβληματάκι της «επανεκκίνησης», που λέγαμε πιο πάνω, το συναντάμε κι εδώ. Να μην πολυλογούμε.

Το ερώτημα που θέτω είναι το εξής: «πώς ξέρουμε τι θέλουμε;»

[Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία, ότι οι φιλόσοφοι κι οι φιλοφιλόσοφοι έχουν μελετήσει το ζήτημα επισταμένα… Τεμπελάκος ων, αγνοώ αυτή την κληρονομιά… Παραιτούμαι των δικαιωμάτων μου, που λένε 😉 ]

Τι είναι η βούληση; Προϊόν λογικής επεξεργασίας;

Χμ! Μπορεί… Αλλά ποιος άνθρωπος μπορεί να είναι τόσο λογικός ώστε να δρα πάντα τόσο «συνειδητά»;

Έως κανείς;

Μπορούμε να πούμε, δηλαδή, πως η βούληση είναι «μπλα μπλα μπλα μια διεργασία εν πολλοίς του ασυνειδήτου»;

Καλά… Άμα μπλέξαμε μ’ αυτά, μπλέξαμε και με τους ορισμούς περί «συνειδητού» και «ασυνειδήτου» – και δεν… Συγνώμην, δηλαδή, αλλά δεν…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

«Πού θες να καταλήξεις άνθρωπέ μου;», θα με ρωτήσετε με όλη την αγανάκτηση, που θα έπρεπε ήδη να νιώθετε…

Πουθενά. Κατέληξα. Ήδη.

Πού;

Στο ότι μερικές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου στα πράσα [κι έχω πιάσει κι άλλους φυσικά] να αντιδρώ με το κλασικό πλέον…

Άει στο διάολο κι εσύ κι ο γρύλος σου!

… χωρίς να έχει προηγηθεί καμία απολύτως λογική διεργασία.

Γιατί απλά «μου ‘ρθε» να αντιδράσω έτσι.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

«Δεν είσαι καλά!», θα μου πείτε…

Εμ, είμαι;

Διότι αν κάποιες αντιδράσεις μας είναι προϊόν «έμπνευσης» -και όχι λογικών διεργασιών-, τότε ποια στο διάολο είναι η πηγή των εμπνεύσεων και τι στο διάολο «παίζει» σ’ αυτόν τον κόσμο;

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Το λέω για σας, για να μην κουράζεστε:

Άει στο διάολο Ράκο κι εσύ και τα ποστάκια σου!

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Να έχετε ένα υπεροχότατο απομεσημεροαπόγευμα! Φιλιά! 🙂

Advertisements
Κατηγορίες:Ρηχοί Στοχασμοί
  1. 10 Απριλίου 2013 στο 4:25 μμ

  2. 10 Απριλίου 2013 στο 7:33 μμ

    @ Παραλληλογήινος

    ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΣΚΟ «ΚΡΑΤΑ ΤΟ ΣΩΟΥ ΜΑΪΜΟΥ» 1994

    Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας
    Μουσική: Μπάμπης Παπαδόπουλος

    Τρέμουν τα πόδια μου το σώμα μου δειλιάζει
    κάθε φορά που πλησιάζεις προς τα `δω
    Με ξεσηκώνεις με χαλάς και μ’ αναγκάζεις
    να μπω γυμνός στο ηλεκτρικό σου μακελειό

    Μυρίζεις θάνατο μα εγώ σε γυροφέρνω
    δεν έχω δύναμη μακριά να κρατηθώ
    Βάζω στην άκρη το μυαλό μου νικημένο
    μέσα στις στάχτες σου διψάω να βρεθώ

    Σαν τότε που μας τρόμαζε το ήσυχο φεγγάρι
    σαν τότε που ματώναμε μαζί
    Μόνοι σε έναν άγνωστο νεκρό πλανήτη
    ερωτευμένοι σχιζοφρενείς

    Τρέχω συνέχεια να κρυφτώ μακριά από σένα
    και όλο νομίζω πως μπορώ να γιατρευτώ
    Πάνω σου πέφτω ξαφνικά και απεγνωσμένα
    στα ηλεκτροσόκ σου προσπαθώ να αντισταθώ

    Μυρίζεις θάνατο μα εγώ σε γυροφέρνω
    δεν έχω δύναμη μακριά να κρατηθώ
    Βάζω στην άκρη το μυαλό μου νικημένο
    μέσα στις στάχτες σου διψάω να βρεθώ

    Σαν τότε που μας τρόμαζε το ήσυχο φεγγάρι
    σαν τότε που ματώναμε μαζί
    Μόνοι σε έναν άγνωστο νεκρό πλανήτη
    ερωτευμένοι σχιζοφρενείς

  3. 10 Απριλίου 2013 στο 7:42 μμ

    μού αρέσει που είστε παρατηρητής, θα μπορούσα να σας δω και ως φαροφύλακα!
    δεν ξέρω πώς μού ήρθε αυτό τώρα…
    αλλά, νιώθω πως θα σας άρεσε η θέση αυτή με τα συμπαρομαρτούντα!
    μού αρέσει λοιπόν που είστε παρατηρητής και όχι κριτής…
    και μένα μού αρέσει να είμα παρατηρητής, όχι τόσο του εαυτού μου δηλαδή των άλλων, προτιμώ τα τοπία που σαλεύουν με ιδιαίτερο τρόπο. δηλαδή από τη συνεχή και προς μία κατεύθυνση κίνηση των ποταμών, προτιμώ την απρόβλεπτη κίνηση της θάλασσας, με τις αυξομειώσεις, τα τερτίπια και κυρίως τον ήχο της…
    να γιατί σκέφτηκα το φάρο!
    τώρα αν αντικαταστήσω τα ποτάμια με τους ανθρώπους θα νιώσω λίγο σαν αννάπηρη αρχειοθέτις…θα ταξινομώ, θα κατατάσσω, κι αν τα καταφέρω ίσως να χάσω …την ενσωμάτωση νομίζω…αφήστε που μπορεί να πέσω και στην παγίδα της έπαρσης…
    προσπαθήστε να μη με «παρατηρήσετε» πάλι και απλά να με κατανοήσετε…
    θα αντικαταστήσω τη θάλασσα με τον εαυτό τώρα, με τους άλλους. με…
    εσείς όμως θα παραμείνετε φαροφύλακας…

  4. 10 Απριλίου 2013 στο 7:50 μμ

    @ katabran

    Δεν σας παρατηρώ.
    Δεν σας κρίνω.
    Δεν σας κατανοώ.

    Είμαι λέφτερος [φαροφύλαξ]!

  5. 10 Απριλίου 2013 στο 7:57 μμ

    Το ανεκδοτάκι [δεν] θέτει κι ένα άλλο ζήτημα. Το έθεσα μ’ εκείνη την «επανεκκίνηση».

    Το ζήτημα του αυθορμητισμού.

    Τι στο καλό είναι ο αυθορμητισμός; Πράξη δίχως προηγηθείσα σκέψη; Δε λέει…

    Κάπου είχα διαβάσει πως αυθορμητισμός είναι το εξής: αφού εξετάσεις όλα τα ενδεχόμενα, και απορρίψεις τις ελπίδες επιτυχίας και τους φόβους αποτυχίας, εγκαταλείπεσαι [αφήνεσαι, που λένε] στη δράση.

    Γκντούπατις! [Χτύπησα σε τοίχο 😆 ]

  6. 10 Απριλίου 2013 στο 8:48 μμ

    …αφού βιάζεσαι, το «κακό» αργεί κ αυτό να γίνει!
    [ώπα, ώπα μπαμπάκο]

  7. 10 Απριλίου 2013 στο 9:05 μμ

    Ράκος “Lumpen” Κουρελάριος :
    @ katabran
    Δεν σας παρατηρώ.
    Δεν σας κρίνω.
    Δεν σας κατανοώ.
    Είμαι λέφτερος [φαροφύλαξ]!

    🙂

    υγ δε θα ξανακάνω αυθόρμητο εποικοδομητικό σχόλιο!

  8. 10 Απριλίου 2013 στο 9:11 μμ

    @ Πρωτομάστορας

    Δε βιάζομαι. Απλά αργοπορώ ταχέως…

  9. 10 Απριλίου 2013 στο 9:12 μμ

    @ katabran

    Α, καλά τώρα. Μας πείσατε… «Να τάζεις και να μην δίνεις, το σπίτι δε χαλάει», λένε στο χωριό μου 🙂

  10. Αρχειοφύλακς
    10 Απριλίου 2013 στο 11:01 μμ

    Η πηγή του ανεκδότου (παραλλαγής για να ακριβολογούμε) δίνεται στα σχόλια εδώ
    http://www.slang.gr/lemma/show/ai_sixtir_ki_esu_ki_o_grulos_sou_3909

    Και η Αγγλική version (μετάφραση)
    http://www.thinkoholic.com/2006/10/08/the-story-of-the-hammer/

  11. 10 Απριλίου 2013 στο 11:11 μμ

    @ Αρχειοφύλακς

    Ω! Έκτακτα! Σας ευχαριστούμε θερμότατα! 🙂

    Το λήμμα στο slang.gr τα λέει όλα. Αν το ‘χα ψάξει δεν θα φλυαρούσα τόσο πολύ:

    άι σιχτίρ κι εσύ κι ο γρύλος σου

    Ατάκα παλιού και πασίγνωστου ανεκδότου, η οποία πλέον αυτονομήθηκε σύμφωνα με το πνεύμα των καιρών και υφίσταται ως ξεχωριστή και επίσημα αναγνωρισμένη οντότητα, χρησιμοποιούμενη για να περιγράψει μία κατάσταση όπου το υποκείμενο κουρντίζεται και φτιάχνεται μόνο του για κάτι χωρίς να υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις ότι αυτό που τον καίει θα στραβώσει.

    Και η παραλλαγή του ανεκδότου είναι πιο in εκεί.

    Ευχαριστούμεεεε!

    Καλό σας βράδυ!

  12. 11 Απριλίου 2013 στο 12:11 πμ

    δε βαριέσαι αδερφέ…

  13. 11 Απριλίου 2013 στο 10:32 πμ

    @ Δεν σε βάρεσε ακόμα…

    Δεν βαριέμαι επειδή ακριβώς είμαι μουσαφίρης, που λέει κι η Φωτεινή… Δεν έχω χρόνο για ξόδεμα σε μλκς…

    You made my day με το άσμα!

    Καλημέρααα!!! 🙂

  14. 11 Απριλίου 2013 στο 1:48 μμ

    Σήμερα πήγα εφορία…κ έπαθα μια ευφορία!
    «THIS IS SPASTA». Λεπτομέρειες εκ του σύνεγγυς…

  15. 11 Απριλίου 2013 στο 2:51 μμ

    @ Never-Never-Land

    Παλιά μάς καλούσαν στο αστυνομικό τμήμα «δι’ υπόθεσίν μας». Τώρα μάς καλούν στις ΔΟΥ…

    ΥΓ. Ευτυχώς που είμαστε οι ηλιθιότεροι των ηλιθίων, και δεν αντιλαμβανόμαστε την ηλιθιότητα που εξαπλώνεται ολοένα και περισσότερο, σε ολοένα και περισσότερους. Επιδημία…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s