Χρόνος;

aiolou1

Και το αυτοκόλλητο:

aiolou2

Κάπου στην Αιόλου…

Αλητεύοντας με τον Νικόλα…

Advertisements
Κατηγορίες:Τοιχογραφίες
  1. 11 Απριλίου 2013 στο 3:02 μμ

  2. 11 Απριλίου 2013 στο 3:08 μμ

    Και ολόκληρος ο δίσκος:

  3. Νικολας Περιστερης
    11 Απριλίου 2013 στο 4:02 μμ

    εκει διπλα στο εκκλησακι στα αριστερα ανεβαινοντας , περιπου στο υψος του εκδοτικου οικου «πολις»

  4. zahari
    11 Απριλίου 2013 στο 6:54 μμ

    Και μια και καλοπερνατε ακουστε και ενα αλλο moanin

  5. 11 Απριλίου 2013 στο 7:33 μμ

    @ Νικολας Περιστερης

    Στο περίπου… Καλησπέρααα!

  6. 11 Απριλίου 2013 στο 7:36 μμ

    @ zahari

    Εξαίρετον! Ευχαριστούμε!

  7. Αρχειοφύλακς
    11 Απριλίου 2013 στο 10:16 μμ

    Η συνεισφορά μου(δεν θυμάμαι πού το βρήκα)
    http://imgur.com/iOxCVJG

    και ένα άρθρο
    http://topontiki.gr/article/50420/Otan-den-exeis-xrimata-briskeis-xrono

  8. 11 Απριλίου 2013 στο 10:42 μμ

    @ Αρχειοφύλακς [στ’ αλήθεια γιατί το γράφετε με κάπα+σίγμα (δεν έχω πρόβλημα, απλά ρωτάω…)]

    Ευχαριστούμε!

    Κι ότι θυμήθηκα σήμερα μια φράση που είχα διαβάσει πιτσιρικάς [στο πανεπιστήμιο, δλδ] σ’ ένα βιβλίο [δεν θυμάμαι ποιο].

    Συζητάει ένας με έναν γιόγκι και κάποια στιγμή αναφέρει κάτι για τον χρόνο.

    «Χρόνος;», του κάνει ο γιόγκι με ένα κάπως περιπαιχτικό χαμόγελο. «Είσαι σίγουρος ότι υπάρχει αυτό το πράγμα;»

    Ήταν το αγαπημένο μας αστείο εκείνα τα χρόνια. Σοβαρό αστείο 🙂

    Καλά, το άλλο που έλεγε ένα ξαδερφάκι μου [«μόνο οι χαζοί και τα ρολόγια δουλεύουν»] δεν το σχολιάζω καν…

    Θυμόμουνα σήμερα κάτι σκανταλιές που έκανα όταν ήμουν νιάνιαρο [μέχρι τα 11, δλδ, μετά «σοβάρεψα» – φαίνεται, δεν είμαι και σίγουρος], κι ανάμεσα σ’ αυτές ήταν και διάφορα για τη μισθωτή εργασία [από νωρίς στα βάσανα…] και τα ρολόγια.

    _ _ _ _ _ _ _ _

    Οι τράπεζες χρόνου είναι ένα ενδιαφέρον πείραμα. Ανάμεσα στα πολλά που πρέπει να δοκιμάσουμε για να πάμε στον cosmo-meta…

    _ _ _ _ _ _ _ _

    Νύχτα! Καλή Νύχτα! 🙂

  9. Αρχειοφύλακς
    11 Απριλίου 2013 στο 11:17 μμ

    Αγαπητέ, ιδιάζουσα περίπτωση. Το αρχείο μου για τον χρόνο είναι από τα ογκωδέστερα – αν και θεωρώ πως ο χρόνος είναι ψευδαίσθηση και σαν τέτοια απαιτεί χειρισμό, δεν παύω να το εμπλουτίζω διαρκώς.

    Αν και εφόσον χρειαζόμαστε «εργατο-ΩΡΕΣ» για να αγοράζουμε αγαθά και υπηρεσίες, ακολουθώντας ένα εναλλακτικό τρόπο σκέψης οδηγούμαστε στις Τράπεζες Χρόνου … (χωρίς τα by-products :))

    (και μιας που μιλάμε για χρόνο: ο φύλαξ=ο φύλαΚΣ, του φύλαΚοΣ κτλ – έτσι γράφανε ΚΑΠΟΤΕ) 🙂

  10. 12 Απριλίου 2013 στο 1:24 πμ

    Συντομεύεται πάντως διότι πλησιάζει η Ωρα που θα πάμε όλοι μαζί για σκάψιμο στους αστεροειδείς, κ έχω να παραδώσω κ κάτι φορτία εγκεφαλικών μαζών στα μπορντέλα του Ωρίωνα για τους λάτρεις της τεχνητής πραγματικότητας, ν’ αφήσω κ τους γαριδάνθρωπους στο χωριό τους, κ τα σαμιαμίδια στον πλανήτη τους. Ξυπνάτε γαμόσταυροι!

  11. 12 Απριλίου 2013 στο 11:35 πμ

    Ο χρόνος, περίεργο πράγμα … λένε πως είναι σχετικός. Για μένα και η σχετικότητα βέβαια έχει κάποια α’ όρια. Καλή σας μέρα αγαπητέ!

  12. Αρχειοφύλακς
    12 Απριλίου 2013 στο 11:41 πμ

    Γιατί και πώς χάθηκε το τέταρτο ποδάρι του Εψιλον στους αρχέγονους
    http://www.aboriginalartstore.com.au/aboriginal-art-culture/possum.php

    Πότε και από ποιούς ανακαλύφθηκε η κόλαση

  13. 12 Απριλίου 2013 στο 2:36 μμ

    @ Αρχειοφύλακς

    Καλημέρα σας! Χμ… Δεν ξέρω τι είναι ο χρόνος. Ίσως να είναι και ψευδαίσθηση. Πάντως ό,τι κι αν είναι θα συμφωνήσω μαζί σας ότι έχουμε τη δυνατότητα να τον χειριστούμε. Πώς; Άγνωστον. Ελπίζω να το μάθω κάποτε. Είναι απ’ τις βασικές μου απορίες…

    Το μέλλον άδηλον… Θα τα δοκιμάσουμε όλα κι ό,τι προκύψει. Ακόμα και τις εργατο-ώρες.

    Ενδιαφέρον αυτό για το τέταρτο ποδάρι του Έψιλον. Φυσικά δεν το ήξερα. Το μόνο που ήξερα για τα πόσσουμ [και το ‘μαθα σχετικά τελευταία] ήταν αυτό: Το τέλος του κόσμου [η άποψη δύο πόσσουμ] 😆

    Τελικά κι οι Σπαρτιάτες είχαν κάνει τις ανακαλύψεις τους. 🙂

  14. 12 Απριλίου 2013 στο 2:40 μμ

    @ Ιχ σπρέχε κάιν Ντόιτς

    Άσε ρε που θα πάμε στους αστεροειδείς για σκάψιμο. Γέροι άνθρωποι. Θα στείλουμε τους νέους, που παραπονιούνται που ‘ναι άνεργοι, κι εμείς θα απολαμβάνουμε τη συνταξούλα μας δίπλα στη φωτιά ή δίπλα στην παραλία…

    Και για τον Ωρίωνα ξέχασέ με… Έχω ακούσει τα χειρότερα για τα μπορντέλα του…

  15. 12 Απριλίου 2013 στο 2:48 μμ

    @ ♔DƦάɱα QuƎeи ♔

    Καλημέρα σας αγαπητή!

    Το λένε αυτό για τη σχετικότητα [τουλάχιστον οι φυσικοί].

    Τώρα, απ’ την άλλη, για να πω και την αμαρτία μου, σχετικός πρέπει να είναι και στην καθημερινότητά μας. Αλλά κάνουμε μια μικρή λογική παρασπονδία εμείς οι άνθρωποι. Ενώ ξέρουμε ότι είμαστε θνητά όντα, κινούμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο λες και είμαστε αθάνατοι. Κι έτσι, ενώ απ’ τη μια πλευρά τρέχουμε συνέχεια να προλάβουμε [τι;], απ’ την άλλη πλευρά νομίζουμε ότι έχουμε απεριόριστο χρόνο στη διάθεσή μας και περιμένουμεεεεε [τι;].

    Και κάπως έτσι καταφέρνουμε το απίθανο: να βιαζόμαστε υπερβολικά και ταυτόχρονα να αργοπορούμε υπερβολικά. Και ο «χρονισμός» [να είμαστε στην ώρα μας, δλδ] μας διαφεύγει πάντα.

    Πώς γίνεται αυτό; Καλή ερώτηση… Απλή απάντηση: αναλαμβάνοντας την ευθύνη για ό,τι λέμε και, κυρίως, για ό,τι κάνουμε… Απλό ακούγεται ε; 🙂

    Καλό σας Π/Σ/Κ!

  16. Νικολας Περιστερης
    13 Απριλίου 2013 στο 3:07 μμ

    When the time ran into
    fields of lonely spirits
    I was there you were there
    but I let you down
    so, I’ ll never breathe

    Like the moon you painted
    and the stars you counted
    Love my heart, love my soul
    and I’ ll make you proud
    like I never will

    Like the windy hours
    and the days all melted
    I was there, you were there
    we might lose a cry
    If I never feel

    When the cherry blosson
    grabs the ego nightskies
    Love my heart, love my soul
    and I’ ll make you mine
    like I’ ve never dreamed

  17. Νικολας Περιστερης
    13 Απριλίου 2013 στο 3:57 μμ

    Monika – Moonlight, EP «Primal» 2013

    You’re calling me at starlight
    You’re calling me at night
    You’re looking for a moment
    But you know there isn’t time

    I’m calling you at starlight
    I’m falling for you
    But when there is a moment
    We’re both turning our heads to the moon

    Talk to me slide over here
    When you, walk with me
    Tell me who you are

    Talk to me slide over here
    When you, come to me
    Slide over here we’ll go crazy

    The moonlight…

    Open your heart to the moonlight
    The moonlight…

  18. Νικολας Περιστερης
    13 Απριλίου 2013 στο 4:05 μμ

    Αυτή η γη κι ο ουρανός
    μου τάξανε δεκάδες καλοκαίρια.
    Τους πίστεψα και γύρισα
    τον κόσμο όλο ψάχνοντας για σένα.

    Ο άνεμος χρωματιστός
    φυσούσε προς τα λόγια που μου είπες.
    Στο μαύρο φως, το κρύο φως
    της νύχτας που δεν γνώρισες ποτέ σου.

    Σε ποιον έρωτα ζω,
    σε ποιον έρωτα ζω,
    σε ποιον έρωτα ζω…

    Γονάτισα και έκλαψα,
    τα χείλη μου στερήθηκαν το θάρρος.
    Με ρώτησαν αν έσβησε
    το πάθος που με έστελνε κοντά σου.

    Δεν ήξερα, ταράχτηκα,
    μετάνιωσα σαν να ‘ταν όλα ψέμα.
    Μα πείσμωσα κι απάντησα
    πως όπου κι αν κοιτάξω βλέπω εσένα.

    Σε ποιον έρωτα ζω,
    σε ποιον έρωτα ζω,
    σε ποιον έρωτα ζω…

    Κι είναι η μοίρα μου,
    χορεύω και γλεντώ με το κρασί σου.
    Χαμογέλα μου, έλα και μίλα μου
    το πεπρωμένο, το ονειρεμένο.

    Μικρη Επιδαυρος , καλοκαιρι 2012

    μετα συγχωρησεως δια την εμμονη μου , καλος μεσημερος 🙂

  19. 13 Απριλίου 2013 στο 8:40 μμ

    Σε σχωρνάμε, δεν τίθεται ζήτημα… Εμμονές είναι αυτές… Αλίμονο… 🙂

    Αλλά τι έγινε; Χτες το βράδυ μια χαρά ήσουν. Υποτροπίασες ξαφνικά ή σ’ έπιασε απλώς η άνοιξη;

    Επειδή τα νιάτα μου λιώνουν στο powerpoint [με ακτινογραφίες – αν υπάρχει θεός!], ιδού, εκ του προχείρου, και μια συλλογή εξαίσιων ασμάτων, ως καληνυχτιάτικο ρεγάλο. Πολυακουσμένη αλλά εξαίσια:

  20. Νικολας Περιστερης
    13 Απριλίου 2013 στο 8:58 μμ

    χα χα , υποτροπιαζω διαρκως αλλα για λογους ασχετους απο το προσφατο παρελθον και την Πεμπτη Σικελικος Εσπερινος !!!

  21. 13 Απριλίου 2013 στο 9:01 μμ

    🙂 Κάτω τα χέρια απ’ τους Ανζού, όμως. Είναι οι αγαπημένοι μου…

  22. Αρχειοφύλακς
    15 Απριλίου 2013 στο 4:53 μμ

    Αγαπητέ, γράφοντας εργατο-ΩΡΕΣ εννοούσα αυτό
    (για παράδειγμα – περιλαμβάνονται και τα «by-products»)
    http://squirrelers.com/2011/02/15/time-is-moneyhow-many-hours-did-you-work-to-buy-that/

    Οσο για τον χαρακτηρισμό του χρόνου ως «φευδαίσθηση» έλαβα υπ’ όψιν μου
    (i) την δεύτερη φωτογραφία της ανάρτησης
    (όπου προφανώς ο χρόνος περνά βασανιστικά)
    (ii) το αντίθετο ακριβώς, δηλαδή το «πόσο γρήγορα κυλάει»
    ο χρόνος όταν περνάμε καλά
    (iii) την υψηλή αντίθεση μεταξύ Αγγλοσαξονικής ακρίβειας και ανατολίτικων ρυθμών- για παράδειγμα-
    αν και οι μονάδες μέτρησης του χρόνου είναι ίδιες
    (iv) κλπ κλπ

    Βέβαια όλα τα παραπάνω ανήκουν σε ένα μικρό (ανθυπο)κεφάλαιο που θα μπορούσε να ονομαστεί «αντίληψη του χρόνου» (perception of time). Που παίρνει πολύ «καιρό» για να μελετηθεί 🙂 πόσο μάλλον τα υπόλοιπα.

  23. 16 Απριλίου 2013 στο 10:14 πμ

    Καλημέρα!

    Πείτε το να καταλάβουμε… Κανείς μας δεν είναι στο μυαλό του άλλου 🙂

    (i) μπορεί να έχει κολλήσει και τελείως.

    (ii) Να πήξει ο χρόνος και να ‘ναι το τραύμα του μια αόρατη ουλή, μια λεπτή γραμμή πάνω στο δέρμα του κόσμου…

    (iii) κοινωνική σχετικότητα

    (iv) και άλλα πολλά…

    Ε, ναι. Όλα τα καλά πράγματα χρειάζονται χρόνο [τι άλλο!] για να μελετηθούν. Ειδικά όταν είμαστε υποχρεωμένοι καθείς έκαστος εξ ημών να το κάνει μόνος του.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s