Cebolleras…

Λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’90, την χρυσή περίοδο του [ελληνικού] καπιταλισμού [να ζήσουμε να τον θυμόμαστε!], είχα «κατέβει» για δεύτερη φορά στη Λατινική Αμερική.

Εκεί και τότε, στη Χιλή συγκεκριμένα, έμαθα ότι κάποια τραγούδια τα αποκαλούσαν «cebolleras«.

Δεν ξέρετε καστιγιάνικα; Κανένα πρόβλημα!

Cebolla είναι το κρεμμύδι…

Ωπς! Ωπς! Ωπς!

Μην φτάσετε ως τον Καρυωτάκη [«νοικοκυρές που αγαπούσανε καθώς να καθαρίζανε κρεμμύδια«].

Περιοριστείτε στον απλό καθημερινό άνθρωπο του μόχθου…

Καψουροτράγουδα, τα λέμε εμείς οι μη εγγράμματοι απλοί άνθρωποι του λαού μας…

Καψουροτράγουδα!

Τότε, λοιπόν, στη Χιλή, την έχω γράψει κάπου την ιστορία, ένας καψούρης οδηγός λεωφορείου με ξύπνησε με ένα ηλίθιο καψουροτάγουδο, που το είχε βάλει στη διαπασών, με το που είχα κοιμηθεί, κατακουρασμένος…

Ε, τότε, το δαιμόνιο του καπιταλισμού, μπήκε μέσα μου, και «μου είπε» πως στην έσχατη ανάγκη θα κατέβαινα στη Λατινική Αμερική και θα έγραφα στίχους για cebolleras. Αυτά που συγκινούν τους λατινοαμερικάνους είναι πταίσματα σε σχέση με αυτά που ακούμε, εμείς, οι απόγονοι ενός Μακρυγιάννη ή ενός Βαμβακάρη… Με εννοείτε υποθέτω…

[Με το που επέστρεψα, το ίδιο δαιμόνιο, είχε καλύτερη ιδέα: να ανοίξω ουζερί στη Λατινική Αμερική. Που είναι η πιο σοβαρή απάντηση που έχω βρει στην παγκόσμια οικονομική κρίση… Νομίζω, δηλαδήςςςς…]

Δηλαδή, ποιος, εκτός ημών, των αναδέλφων, θα έγραφε ποτέ και θα τραγουδούσε αυτούς «τους στίχοι»:

Ρητορικόν;;;

Καλό ξημέρωμα!

Τίτλος άλμπουμ: Τα καλύτερα μου τραγούδια (Σειρά Α)
Δημιουργός: Κ. Βίρβος

Κλάψε, κλάψε
Να ξεθυμάνεις
μες την φτωχή μου την αγκαλιά.
Κι αν έτυχε να με πικράνεις,
τα χω ξεχάσει τα παλιά
και σ έχω συγχωρήσει πια.

Κανένας αναμάρτητος,
δεν είναι στη ζωή,
όλοι πέφτουμε σε λάθη.
Αρκεί που το μετάνιωσες,
αγάπη μου χρυσή
και κλαις και κλαις,
απ της καρδιάς τα βάθη.

Κλάψε, κλάψε
Να ξεθυμάνεις
μες την φτωχή μου την αγκαλιά.
Κι αν έτυχε να με πικράνεις,
τα χω ξεχάσει τα παλιά
και σ έχω συγχωρήσει πια.

Θα ήμουνα αχάριστος
και άπονος πολύ
άμα δεν σε συγχωρούσα.
Αφού κι εγώ σε πίκρανα,
με δίχως αφορμή,
πολλές φορές
γλυκιά μου σε πονούσα.

Advertisements
  1. 15 Απριλίου 2013 στο 1:18 πμ

    «Εγωκεντρικός», ε;

    «τρελαίνομαι από μόνος μου», ε;

    «με πιάνουν παράνοιες», ε;

    Γιατί;

    Εσένα δεν σε πιάνουν τύψεις; Μόνον παράπονα σε πιάνουν; 😆

  2. 15 Απριλίου 2013 στο 9:38 πμ

    Ρε, να σε στείλω να μου πάρεις ένα χαρτί απ’ την ευφορία να σου περάσουν όλα – που μου θες κ τύψεις πρωί, πρωί?!

  3. 15 Απριλίου 2013 στο 11:50 πμ

    @ Αμπχάζιο

    Στείλε με, ρε παραπονιάρη! Πού το βρίσκεις τόσο παράπονο πρωί πρωί;;;!!! Εγωμανιακός είσαι και του λόγου σου, μου φαίνεται…

    Ζουρ! Μπον Ζουρ!

  4. zahari
    16 Απριλίου 2013 στο 11:27 μμ

    Ασχετο…και εγω εχω παραπονο….Ρακε γιατι με εξεδιωξες απο τα λινκ σου;

  5. 17 Απριλίου 2013 στο 9:19 πμ

    @ zahari

    Δεν εξεδίωξα μόνον εσάς. Εξεδίωξα τους πάντες κατά λάθος. Κάτι ανακάτευα, προσπαθώντας να οργανώσω τα feeds καλύτερα, μπερδεύτηκα με τις καρτέλες και πάπαλα. Ευτυχώς έχω σώσει κάπου τη σελίδα και θα επανορθώσω. Σόρρυ.

    Καλημέρα! 🙂

  6. zahari
    17 Απριλίου 2013 στο 11:15 πμ

    Καλημερα!
    Αλωστε τα λινκ δεν εχουν καμμια σημασια
    οι καλημερες ομως εχουν 🙂

  7. 17 Απριλίου 2013 στο 2:20 μμ

    Καλημεροκαλησπέρα σας! 🙂

    Όπως βλέπετε, μετά τις καλημέρες, αποκαταστάθηκε και η τάξη στη δεξιά στήλη!

    [Κι ο άγιος φοβέρα θέλει, λένε στο χωριό μου 🙂 ]

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s