Αρχική > Βιβλία > Raoul Vaneigem – Επιστολογραφία Ι

Raoul Vaneigem – Επιστολογραφία Ι

raul

Οτιδήποτε μας συμβαίνει, προέρχεται από το φυσικό και συναισθηματικό σώμα μας. Όχι ότι οι ανεξάρτητες από τη θέλησή μας συγκυρίες δεν μπορούν να μας επηρεάσουν εκ των έξω, αλλά, όπως η οσμή του φόβου προκαλεί τα αρπακτικά, έτσι προκαλούμε εκ των έσω πολλά γεγονότα τα οποία στη συνέχεια μας φαίνονται να έρχονται έξωθεν.

Το τυχαίο, έλεγε ο Νίτσε, είσαι εσύ ο ίδιος που συμβαίνεις σε σένα τον ίδιο. Η δημιουργικότητα του ανθρώπινου όντος διαθέτει ένα εκπληκτικό προνόμιο: τη συνείδηση αυτού που εκτυλίσσεται εντός μας, το φως που διαχέεται στο φυσιολογικό και ψυχολογικό μάγμα, στο συναισθηματικό χάος που μας καταστρέφει ή μας αναπτύσσει, ανάλογα με το αν το εγκαταλείπουμε στην κτηνωδία ή το αφιερώνουμε στην ανεξάντλητη γενναιοδωρία της ζωής.

Είμαστε ολοενα και περισσότεροι εμείς που συνειδητοποιούμε όχι μόνο ότι ο κόσμος μέσα στον οποίο είμαστε βρίσκεται επίσης εντός μας, αλλά κυρίως ότι η ατομική απόφαση να ευνοήσουμε τη ζωή αντί της επιβίωσης έχει την ποιητική δύναμη να εμποδίσει τους μηχανισμούς του παλαιού κόσμου και να προκαλέσει τη δρομολόγηση του νέου.

Raoul Vaneigem,
Γράμμα στα παιδιά μου και στα παιδιά του κόσμου που έρχεται,
σελ. 74-75, μετ. Εύη Παπακωνσταντίνου,
Εκδόσεις των Ξένων, 2013

Advertisements
Κατηγορίες:Βιβλία Ετικέτες:
  1. zahari
    27 Απριλίου 2013 στο 10:33 πμ

    Mια και μιλατε για ‘οσμη του φοβου’ τι θα λεγατε για την αναμνηση του φοβου;

    Ενα κομματι για πιο μετα…(ωραιο και το δικο σας)

    Καλο Σ/Κ

  2. 27 Απριλίου 2013 στο 11:23 πμ

    @ zahari

    Καλημέρα σας αγαπητή.

    Δεν ξέρω στην ανάμνηση ποιανού φόβου αναφέρεστε.

    Αν αναφέρεστε στην ανάμνηση του φόβου που προσέλκυσε στο παρελθόν κάποια αρπακτικά πάνω μας, η απάντηση δίνεται απ’ τον Βανεγκέμ αμέσως μετά:

    «έτσι προκαλούμε εκ των έσω πολλά γεγονότα τα οποία στη συνέχεια μας φαίνονται να έρχονται έξωθεν».

    Θεωρώ πως το μόνο που θα έπρεπε να φοβόμαστε [ως «κοινωνικά όντα»] είναι τα ατέλειωτα αποθέματα ανοησίας που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Όχι η ανοησία που κρύβουν οι άλλοι μέσα τους και εκδηλώνουν έξω τους, αλλά η ανοησία που κρύβει καθείς έκαστος εξ ημών μέσα του.

    Ως «ανθρώπινα όντα» εν γένει, που ζούμε σ’ ένα αρπακτικό -ίσως- σύμπαν, δεν είναι καθόλου «κακό» να φοβόμαστε, αλλά είναι «κακό» να τρομοκρατούμαστε μπροστά στο άγνωστο…

    Καλό σας Σ/Κ επίσης!

    ΥΓ. Εξαιρετική η μουσική σας επιλογή. Ευχαριστούμε! 🙂

  3. 27 Απριλίου 2013 στο 12:00 μμ

    41-42 και λίγο από 43
    και το επόμενο…
    κι επειδή έχεται πάσχα 92 κλπ

    ποια είναι η χώρα των λόφων; αν είναι να ανακαλύψουμε τη βαθειά χαρά της ζωής και να αφυπνίσουμε την ποιητική δύναμή της και όλα να τα ‘χουμε περίσσεια, πρέπει να τη βρούμε…
    το βιβλιαράκι το ‘χω πάντα σε απόσταση απλωμένου χεριού!
    🙂

    καλημεράκος!

  4. 27 Απριλίου 2013 στο 12:17 μμ

    @ katabran

    41-42: Χμμμ! Στερείται της αναγκαίας «δύναμης» που καθιστά ένα κείμενο αναδημοσιεύσιμο εδώ μέσα [μα ποιος είμαι πια; γιατί είμαι; από πού έρχομαι; και ποιοι είστε εσείς που με διαβάζετε; 😆 ]

    92: Συμφωνώ μαζί σας 100%! Υπέροχο!

    Δεν ξέρω ποια είναι η χώρα των λόφων… Κι εγώ έχω την απορία… Κι άμα ανακαλύψουμε τη βαθειά χαρά, δεν χρειαζόμαστε να ‘χουμε τίποτα σε περίσσεια. Τα αναγκαία θέλουμε. Τα υπόλοιπα «πηγαίνοντας το δρόμο μας, θα τα βρούμε όταν έρθει η ώρα τους».

    Ο «καλός» Βανεγκέμ έτσι προσεγγίζεται: σε απόσταση απλωμένου χεριού! Ο «κακός» μένει στο ράφι. Κι είχα πολλά χρόνια και πολλά βιβλία να τον διαβάσω…

    Καλημεράννος και καλοσαββατοκυριακάννος!

    ΥΓ. Δεν απαντώ μουσικά. Υπέροχος ο Νικ! 🙂

  5. 27 Απριλίου 2013 στο 1:19 μμ

    Καλημέρα σας! Ευχαριστούμε και πάλι. Συν τονιζόμαστε 🙂

  6. 27 Απριλίου 2013 στο 1:43 μμ

    «Αν αναφέρεστε στην ανάμνηση του φόβου που προσέλκυσε στο παρελθόν κάποια αρπακτικά πάνω μας»
    Ναι σε αυτο αναφερθηκα κυριως…

    σβηστε παρακαλω το λαθος προηγουμενο σχολιο 🙂

  7. 27 Απριλίου 2013 στο 8:45 μμ

    @ Fou a Graf

    Καλησπέρα σας! Διαπασών κι εσείς; 🙂

  8. 27 Απριλίου 2013 στο 8:47 μμ

    @ zahari

    🙂

  9. 28 Απριλίου 2013 στο 10:33 πμ

    Δις εις τον αυτόν ποταμόν ουκ αν εμβαίης.

    Άραγε μπορείς να βγεις δυο φορές απ’ το ίδιο ποτάμι; 😉

  10. 28 Απριλίου 2013 στο 2:47 μμ

    Διαπασών, κατά τα φαινόμενα! 🙂 Καλημέρα!
    (μια και είχα πρόσφατα μια πολύ συγκινητική εμπειρία στον Άραχθο, θα πω ότι τα πάντα κυλάνε και τίποτα δε μένει, κι όσες φορές κι αν μπεις και βγεις, είναι πάντα σαν την πρώτη φορά! :D)

  11. Αρχειοφύλακς
    28 Απριλίου 2013 στο 7:34 μμ

    Οχι δεν μπορείς, ούτε να μπεις ούτε να βγεις.
    Δεν αλλάζει μόνο το ποτάμι, αλλάζεις κι εσύ 🙂

    BTW, η δυνητική ευκτική -γενικά- μου έλυσε πολλά προβλήματα 🙂

  12. 28 Απριλίου 2013 στο 8:03 μμ

    @ Fou a Graf

    Καλησπέρα! 🙂

    Πολύ με άρεσε εκείνο το «όσες φορές κι αν μπεις και βγεις, είναι πάντα σαν την πρώτη φορά»! 🙂

  13. 28 Απριλίου 2013 στο 8:06 μμ

    @ Αρχειοφύλακς

    Ακριβώς! Όπως το διατύπωσε και η Fou a Graf.

    ΥΓ. Γιατί με παιδεύετε και με βάζετε να ψάχνω Κυριακοβαγιάτικα τι είναι η δυνητική ευκτική;

    Ευχαριστώ, πάντως. Κάτι έμαθα. Καλό σας βράδυ! 🙂

  14. 28 Απριλίου 2013 στο 9:40 μμ

    [μα ποιος είμαι πια; γιατί είμαι; από πού έρχομαι; και ποιοι είστε εσείς που με διαβάζετε; ]
    οι αντιδικίες για την αισθητική αξία δεν είχαν ποτέ νόημα, ή κανείς ήταν γόνιμος στην επενέργειά της ή όχι…

  15. 28 Απριλίου 2013 στο 10:22 μμ

    @ katabran

    Λέτε, ε;

    [Εγώ πάντως αυτοχλευαζόμουνα στο συγκεκριμένο απόσπασμα… Τώρα, αν με χλευάζετε κι εσείς, πολύ με πληγώνετε… 🙂 ]

    Καληνυχτάννος!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s