Αρχική > Βιβλία > Raoul Vaneigem – Επιστολογραφία IV – «Μια αλλαγή πολιτισμού συντελείται μπροστά στα μάτια σας»

Raoul Vaneigem – Επιστολογραφία IV – «Μια αλλαγή πολιτισμού συντελείται μπροστά στα μάτια σας»

Μια αλλαγή πολιτισμού συντελείται μπροστά στα μάτια σας

Είχατε το προνόμιο να γεννηθείτε σε μια κρίσιμη στιγμή της ιστορίας. Μια εποχή όπου όλα αλλάζουν, όπου τίποτε πλέον δεν θα είναι όπως πριν.

Η τύχη είναι εξαιρετική, η περίσταση επίφοβη. Γιατί, όσο ευεργετική κι αν προαναγγέλλεται, κάθε αλλαγή υπόκειται σε αβεβαιότητες, δισταγμούς, αδεξιότητες. Ο εύθραυστος χαρακτήρας της την εκθέτει σε συγχύσεις που μπορεί να αλλοιώσουν την αξία της.

Τους ώμους σας βαραίνει ακόμα το φορτίο ενός απάνθρωπου παρελθόντος. Απ’ αυτό το παρελθόν, δεν πιστεύω ότι είμαι ο μόνος που θέλει να απαλλαγεί. Στον ανελέητο πόλεμο που μαίνεται ανάμεσα στο παλιό και το νέο, εσείς ξεπροβάλλετε καταμεσής του πεδίου της μάχης.

Ένας πολιτισμός καταρρέει, ένας άλλος γεννιέται. Στη δυστυχία της κληρονομιάς ενός ερειπωμένου πλανήτη προστίθεται μια ασύγκριτη ευτυχία: η παρακολούθηση της αργής ανάδυσης μιας κοινωνίας που όμοιά της δεν γνώρισε ποτέ η ιστορία – εκτός αν η ελπίδα, που τρέφουν χιλιάδες γενιές, να διαγάγουν μια μέρα μιαν ύπαρξη αντάξια ενός ανθρώπινου όντος, μιαν ύπαρξη που θα είναι επιτέλους απαλλαγμένη από την εξαθλίωση, τη βαρβαρότητα και το φόβο, είναι μια τρελή ελπίδα.

Απελπιζόμασταν περιμένοντας πάντοτε αυτό που συνήθως θεωρείτο χίμαιρα ή ουτοπία, και να που η πραγματικότητά της υλοποιείται στο εξής μπροστά στα μάτια μας.

Μια νέα κοινωνία αναφαίνεται σιγά σιγά μέσα από την ομίχλη. Ακόμη δεν είναι παρά ένα πρόπλασμα όπου οι καλύτερες προθέσεις συμβαδίζουν με τις χειρότερες. Δεν είναι μόνο ότι βρίσκεστε μπροστά σε μιαν άμορφη μάζα από την οποία μπορείτε να δημιουργήσετε ένα ζωντανό και αρμονικό γλυπτό· αποτελείτε τμήμα της.

Αντιμέτωποι με μια παράδοξα μοναχική και συγχρόνως αλληλέγγυα εμπειρία, θα είστε μόνοι σας όταν την αποτολμήσετε, μολονότι πολλοί άλλοι θα βρεθούν στο πλάι σας, απασχολημένοι κι αυτοί με το «σκάλισμα της δικής τους ύπαρξης».

Υπάρχει άραγε τίποτε περισσότερο συμβατό με την ιδιότητά μας ως ανθρώπινα όντα από το να συναντηθούμε για να οικοδομήσουμε την ευτυχία μας και την ευτυχία όλων; Απ’ αυτή τη συναρπαστική περιπέπετεια, δεν θα αργήσετε να αντλήσετε ένα τριπλό δίδασμα:

1) Η επιθυμία που πηγάζει από τα βάθη της καρδιάς έχει κάθε πιθανότητα να εκπληρωθεί.

2) Τίποτα δεν κατακτήθηκε ποτέ.

3) Προφυλαχθείτε λοιπόν από την αλαζονεία ή την έπαρση!

Raoul Vaneigem,
Γράμμα στα παιδιά μου και στα παιδιά του κόσμου που έρχεται,
σελ. 18-19, μετ. Εύη Παπακωνσταντίνου,
Εκδόσεις των Ξένων, 2013

Τι περισσότερο ή τι λιγότερο άραγε [… … …]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Διαβάστε επίσης:

Raoul Vaneigem – Επιστολογραφία Ι

Raoul Vaneigem – Επιστολογραφία ΙI

Raoul Vaneigem – Επιστολογραφία III

Advertisements
Κατηγορίες:Βιβλία Ετικέτες:
  1. 17 Μαΐου 2013 στο 9:26 μμ

    Κάτι μου θυμίζουν όλα αυτά που λέει ο Ραούλ…

    Αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ τι ακριβώς…

    Τίποτα πρόσφατες αμαρτίες μου μάλλον… 😉

  2. 18 Μαΐου 2013 στο 9:06 πμ

    εμένα μού θυμίζουν το τελευταίο κείμενο που έδωσα στα παιδιά που ξεκίνησαν πανελλήνιες και την πιο πρόσφατη συζήτησή μου μαζί τους…
    ασφαλώς και οι πρόσφατες αμαρτίες μας , μάς απασχολούν, οι παλαιότερες απλά μάς μετάλλαξαν αφού υπερβήκαμε, ξιδανικεύσαμε, ιεροποίησαμε το ένστικτο του αρπακτικού κλπ κλπ…αλλά αυτό δε χρειάζεται να το ομολογήσουμε στα παιδιά, το έχουν ήδη καταλάβει!
    🙂

    καλημεράκος!

  3. 18 Μαΐου 2013 στο 8:54 μμ

    @ katabran

    [Διευκρίνηση: με το «πρόσφατες αμαρτίες» εννοούσα κείμενα που έχω δημοσιεύσει εδώ μέσα και, «όλως περιέργως», «θυμίζουν» Βανεγκέμ (αν εξαιρέσουμε το διαφορετικό ίσως λεξιλόγιο και την ποιητικότητα που δεν διαθέτω). Συμπτώσεις…]

    Για τα «αρπακτικά» να πω πως, imho, κι ο Βανεγκέμ είναι κάπως διστακτικός.

    Υπάρχει το «εκ φύσεως» ανθρώπινο αρπακτικό [αυτό που αναζητά, ανακαλύπτει, εκπλήσσεται, αντιλαμβάνεται, συνειδητοποιεί, αυτό που αναζητά την ελευθερία – εν ολίγοις το «αρπακτικό της αντίληψης»], αυτό που είναι τα παιδιά δλδ [και που ήμασταν κι εμείς ως παιδιά], και απ’ την άλλη υπάρχει το κοινωνικοποιημένο ανθρώπινο αρπακτικό, το «αρπακτικό του συμφέροντος», [το «κοινωνικοποιημένο αρπακτικό» (και οι εξετάσεις στα σχολεία παίζουν κι αυτές πολύ σημαντικό ρόλο, προς αυτή την κατεύθυνση….)] και τα λοιπά και τα λοιπά.

    Και τα λοιπά… Και τα λοιπά…

    Καλοβραδάννος! 🙂

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s