Αρχική > Βιβλία, Νίτσε, Φιλοσοφία > Φ. Νίτσε: Περί αρπακτικών και αμνών

Φ. Νίτσε: Περί αρπακτικών και αμνών

genea4


Φρίντριχ Νίτσε, Γενεαλογία της Ηθικής, σελ. 54-56, μετ. Ζήσης Σαρίκας, εκδ. Νησίδες.

via La force est l’action…(F. Nietzsche), απ’ όπου και η εικονογράφηση. Ο -παντελώς αυθαίρετος- τίτλος του ποστ δικός μου.

genea1 genea2 genea3  genea5

Advertisements
Κατηγορίες:Βιβλία, Νίτσε, Φιλοσοφία
  1. 19 Ιουνίου 2013 στο 11:28 πμ

    Σκεφτόμουνα εδώ και μέρες να γράψω ένα κειμενάκι για την «έννοια του αρπακτικού», όπως την επεξεργάζεται ο Ραούλ Βανεγκέμ στο τελευταίο του βιβλίο. Αλλά ας ξεκινήσουμε απ’ τα «βασικά». Ο Ραούλ, ούτως ή άλλως, είχε διαβάσει πολύ καλά τον Νίτσε απ’ τα μικράτα του…

  2. 19 Ιουνίου 2013 στο 11:48 πμ

    Κι απ’ τον Νίτσε και τον Βανεγκέμ, σιγά να μην έφτανα και στον Καστανέντα 😉 :

    Αυτό που μου είχε μείνει στην κανονική μου συνείδηση ήταν ότι ένα βουνίσιο λιοντάρι -μια και δεν μπορούσα να δεχτώ την ιδέα του τζάγκουαρ- μας είχε κυνηγήσει μέχρι το βουνό και ότι ο δον Χουάν με είχε ρωτήσει αν είχα προσβληθεί από την επίθεση της μεγάλης γάτας.

    Τον είχα βεβαιώσει ότι ήταν παράλογο να αισθανθώ προσβεβλημένος και μου είχε πει ότι έτσι έπρεπε να αισθάνομαι και για τις επιθέσεις των συνανθρώπων μου. Θα ‘πρεπε να αμύνομαι ή να βγαίνω απ’ το δρόμο τους, αλλά χωρίς να αισθάνομαι ηθικά αδικημένος.

    Η δύναμη της Σιωπής, σελ. 225

    Αυτό που μας προσβάλει δεν είναι οι πράξεις των άλλων [κανείς δεν μπορεί να μας κάνει τίποτα]. Αυτό που μας «προσβάλει» είναι ο εγωισμός μας, η μεγάλη ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας. Το ότι οι άλλοι έχουν μια κάπως διαφορετική άποψη για το image μας, απ’ αυτή που έχουμε εμείς…

    Και κάπως έτσι, επιστρέφουμε και στις «κοινωνικές σχέσεις μέσω των εικόνων» στο θέαμα του Ντεμπόρ.

    Εξημερωμένα αρπακτικά είμαστε… Μόνον που η εξημέρωση μάς έχει μετατρέψει σε αρπακτικά που κυνηγούν το συγκεκριμένο, το απτό, αντί για το αφηρημένο, αντί για ό,τι μπορεί να γίνει αντιληπτό απ’ τον άνθρωπο…

    Κι αυτά τα έχουμε πει, αλλά όχι με έναν συνεκτικό τρόπο ακόμα.

    Loop… 😉

  3. 26 Ιουνίου 2013 στο 3:57 μμ

    Καλησπέρα….

    Και ευχαριστώ για το παραπάνω σχόλιο….

    Ήταν βάλσαμο, θαρρείς παραγγελία, για τον πληγωμένο μου εγωϊσμό σήμερα,,,,

    (Όταν κάποιοι «κοντινοί» σου άνθρωποι σου φέρονται όπως σου φέρονται γιατί δεν «σου βγήκαν» τα οικονομικά …)

  4. 26 Ιουνίου 2013 στο 4:03 μμ

    Εξάλλου, για να θυμηθούμε παλιότερο σχόλιό μου, συγκέντρωση κανιβαλιστικών αμοιβάδων , είμαστε, όπου η λογική της ελάχιστης προσπάθειας μας επιβάλει να τρώμε τον διπλανό μας , αντί να κουραστούμε για να φτιάξουμε τις δικές μας τροφές…..

    Λένε-δεν έχω πάει ποτέ- ότι στην είσοδο του ζωολογικού κήπου της Νέας Υόρκης έχουν κρεμασμένο έναν καθρέφτη και από κάτω το κείμενο:» εδώ βλέπετε το πιο αδίστακτο και επικίνδυνο άγριο θηρίο που έζησε ποτέ στον πλανήτη»…….

    Καλησπέρα σας -και πάλι….

  5. 28 Ιουνίου 2013 στο 1:18 μμ

    Καλημέρα Χρήστο!

    Το μόνο βάλσαμο για τον «πληγωμένο» εγωισμό είναι να τον στείλεις στον αγύριστο. Σιγά σιγά… Ο ίδιος ακριβώς κόπος απαιτείται, είτε για να τον συντηρείς είτε για να τον αποβάλλεις…

    Στο Τσόο της Ν.Υ. δεν θα πάω ποτέ…

    Νοτίως του Ρίο Γκράντε, κι όπου να ‘ναι!

    Καλό Σ/Κ!

  6. 8 Σεπτεμβρίου 2013 στο 12:19 μμ

    Ο εγωισμός βλάπτει σοβαρά την υγεία μας [New York Times – Καθημερινή, 31-8-2013]

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s