Αρχική > Βιβλία > Κοινωνικοποίηση και πραγμοποίηση

Κοινωνικοποίηση και πραγμοποίηση

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Όσο περισσσότερο αντικείμενο γίνεται ο άνθρωπος,
τόσο είναι κοινωνικότερος σήμερα

Ο κοινός νους της καταναλωτικής κοινωνίας οδήγησε την παλιά έκφραση «βλέπε τα πράματα κατά πρόσωπο» στη λογική της κατάληξη: να μη βλέπεις μπροστά σου παρά μονάχα πράγματα. Γίνε αναίσθητος και τόσο ευκολομεταχείριστος όσο κι ένα τούβλο: σ’ αυτό προσκαλεί τον καθένα η εύνοια της κοινωνικής οργάνωσης. […]

Μπρος στο τωρινό μου φυλάκισμα, το μέλλον δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για μένα.

Το αίσθημα ταπείνωσης δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά το αίσθημα πως είσαι αντικείμενο. Θεμελιώνει, μ’ αυτή την έννοια, μια μαχητική διαύγεια όπου η κριτική της οργάνωσης της ζωής δεν ξεχωρίζεται απ’ την άμεση ενεργοποίηση ενός σχεδίου για ζωή αλλιώτικη. Ναι, τίποτα δεν μπορεί να χτιστεί αν δεν έχει βάση του την ατομική απελπισία και το ξεπέρασμά της: οι προσπάθειες να μπογιατιστεί η απελπισία αυτή, και να χρησιμοποιηθεί μ’ άλλο περιτύλιγμα θα ‘φταναν να τ’ αποδείξουν.

Ποια είν’ αυτή η αυταπάτη που μαγεύει το βλέμμα ως το σημείο να του κρύβει το γκρέμισμα των αξιών, το ρήμαγμα του κόσμου, το μη αυθεντικό, το μη ολικό; Μήπως είν, η πίστη στην ευτυχία μου; Πολύ αμφίβολο! Η πίστη αυτή ούτε στην ανάλυση ούτε στο φούντωμα άγχους αντέχει. Μού φανερώνει μάλλον την πίστη στην ευτυχία των αλλονών, – ανεξάντλητη πηγή φθόνου και ζήλειας, η οποία και εκφράζει αρνητικά το αίσθημα ύπαρξης. Φθονώ, άρα υπάρχω. Το να ξεκινάς απ’ τους άλλους, σημαίνει να γίνεσαι άλλος. Κι ο άλλος, πάντα, είναι το αντικείμενο. Τόσο, που η ζωή μετριέται στο βαθμό βιωμένης ταπείνωσης. Όσο διαλέγει κανείς την ταπείνωσή του, τόσο «ζει» – ζει την ταχτοποιημένη ζωή των πραγμάτων. Να η πανουργία της πραγμοποίησης, να πώς καταφέρνει και κρύβεται όπως το αρσενικό στην καραμέλα. […]

Ωστόσο, το παρελθόν μού είναι αδιάφορο όταν δεν το διαλέγω. […]

Αντί να θεμελιώνει κανείς τη ζωή του στην κυριαρχία του, δοκιμάζει σήμερα να θεμελιώσει την κυριαρχία του στη ζωή των αλλονών. Ήθη δούλων.

Raoul Vaneigem,
Η Επανάσταση της Καθημερινής Ζωής,
μετ. Σεραφείμ Βελέντζα, Άκμων, χ.χ. [πρώτη έκδοση 1967]

Τα αποσπάσματα είναι απ’ το κεφάλαιο «ΙΙ. Η Ταπείνωση», σελ. 25-37

Οι υπογραμμίσεις δικές μου

Για την κοινωνικοποίηση τα είχαμε πει τις προάλλες [και πολλές ακόμα φορές]. Για τον εσωτερικό διάλογο έχουμε πει διάφορα κατά καιρούς και θα τα ξαναπούμε. Για την πραγμοποίηση δεν έχουμε πει και πολλά. Αλλά δεν χρειάζεται κιόλας. Όποιος έχει «μάτια» παρατηρεί και «βλέπει». Τα υπόλοιπα είναι για να… βρισκόμαστε σε διάλογο…

Ζουρ! Μπον Ζουρ!

 

Advertisements
Κατηγορίες:Βιβλία Ετικέτες:
  1. 21 Ιουνίου 2013 στο 12:30 μμ

    Όσο περισσσότερο αντικείμενο γίνεται ο άνθρωπος, τόσο είναι κοινωνικότερος σήμερα

    Ισχύει και το αντίστροφο, φυσικά 😉

  2. 21 Ιουνίου 2013 στο 12:35 μμ

    Όσοι, εξαιτίας της εντονότατης κοινωνικοποίησής τους, δεν έχουν χώρο μέσα τους, δεν έχουν χρόνο μέσα τους για το καινούργιο, σκάβουν απλώς τον λάκο τους.

    Ράκος

  1. 14 Σεπτεμβρίου 2016 στο 12:46 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s