Αρχική > Αυτοέκφραση > ……. κόκκος …….

……. κόκκος …….

25 Αυγούστου 2013

Ένας κόκκος άμμου στην απέραντη αμμουδιά του σύμπαντος…

Ναι… Αυτό θα ‘θελα να γίνω όταν μεγαλώσω 🙂

Ένας κόκκος άμμου στην απέραντη αμμουδιά του σύμπαντος…

Ένα τίποτα, δηλαδή…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Μέχρι τότε, θα ‘θελα ένα καλυβάκι σ’ ένα βουνό. Να μπορώ να απομονώνομαι όταν θέλω.

Ν’ ακούω τον άνεμο να σφυρίζει στα κλαδιά των δέντρων, ν’ ακούω τα πουλιά, να χαζεύω με τις ώρες το δάσος, τις βουνοκορφές, τα σύννεφα… Να σιωπώ. Κυρίως αυτό. Εντός και εκτός 😉

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Έχει πλάκα, πάντως, το πώς «εκσυγχρονίζονται» μερικές παραδόσεις…

Όταν «χωριζόταν» το Ένα απ’ το Άλλο [«εκτελούνται μεταφορές και παρομοιώσεις» 😆 ], οι χωρ[ι]ατατζήδες άκουγαν κωδωνοκρουσία ή τον ήχο που κάνει σπάζοντας ένα ξερόκλαδο… Σήμερα, μπορεί και ν’ ακούσεις το κουδούνι του σπιτιού σου. Μόνο που δεν το χτυπάει κανείς…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Δεν γράφω για να σας πω τι να κάνετε. Αρκετά πια με το εμπόριο συμπεριφορών. Η «κοινωνική συμφωνία» καταρρέει ήδη. Παντού σ’ αυτόν τον πλανήτη. Όταν σωριαστεί σε ερείπια θα έχει καταρρεύσει όλος ο «Κόσμος» [όπως μας τον μάθανε]. Τα υπερδιογκωμένα εγώ εκρήγνυνται παντού γύρω μας… Η κυρίαρχη Περιγραφή [ή η κυρίαρχη Αφήγηση – για όσους ρέπουν προς τον μεταμοντερνισμό 🙂 ] καταρρέει. Τα θεμέλιά της ήταν πάντα σαθρά…

Γράφω για να σας πω πώς έχουν τα πράγματα…

Έστω, το πώς έχουν για μένα [και για κάποιους άλλους].

Ψάχνω και ψάχνομαι.

Εξερευνώ, ανακαλύπτω, εκπλήσσομαι.

Χαίρομαι και δέομαι.

Με καταλαμβάνει δέος, εννοώ, δηλαδή θαυμασμός.

Γιατί χωρίς δέος, χωρίς θαυμασμό, χωρίς ταπεινότητα, τι άλλο απομένει; Το εμπόριο και τα απτά κέρδη;

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Κάπως έτσι πορεύομαι… Πάω το δρόμο μου… Δρόμο που ‘χει καρδιά, ασφαλώς. Πώς αλλιώς;

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Μην το ξεχάσω:

Δεν πρέπει να μπερδεύεις τη μοναξιά με την απομόνωση. Η μοναξιά είναι ψυχολογική, του νου. Η απομόνωση είναι καθαρά φυσική, του σώματος. Η μεν είναι εξουθενωτική, η δε ανακουφιστική.

ηΕΠτΑ, 360

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Καλό μας αποκαλόκαιρο!

Κι ας μην έκανα ούτε μια βουτιά (ακόμα). Από αντίδραση. Στη μετατροπή των φυσικών φαινομένων [ζέστη – καλοκαίρι] σε κοινωνικά φαινόμενα [διακοπές – θαλάσσια λουτρά].

Φανταστείτε μόνον πόσο σιχαίνομαι το αντίστροφο: τη μετατροπή κοινωνικών φαινομένων σε «φυσικά»…

Όου για!

Πάρα πολύ! 😆

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

ΥΓ. Να περνάτε πάντα υπέροχα. Μην σας πάρει και σας… βουτήξει! 🙂

Advertisements
Κατηγορίες:Αυτοέκφραση
  1. 25 Αυγούστου 2013 στο 12:39 μμ
  2. 27 Αυγούστου 2013 στο 6:38 μμ

    Αρκάς: Σκέπτομαι κι ας μην υπάρχω

    Αρκάς: Σκέφτομαι κι ας μην υπάρχω

  3. 28 Αυγούστου 2013 στο 9:38 μμ

  4. 8 Σεπτεμβρίου 2013 στο 10:40 πμ

    Τι θα ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω… Αναδημοσίευση -μετά ενός σχολίου- στους Σχολιαστές χωρίς Σύνορα.

    Το σχόλιο:

    … Αλλά και τα πάντα, μιας και ο κάθε κόκκος είναι ένα σύμπαν, από μόνος του…

    Εύστοχος ο Παύλος…

    Ερώτημα περί εξουσίας…..

    Ποιός κόκκος ηγείται της άμμου;

    Κωνσταντίνος Σοφιανός

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.