Αρχική > Στα χρόνια του ΔΝΤ > Μια Κασσάνδρα στη χώρα των λωτοφάγων

Μια Κασσάνδρα στη χώρα των λωτοφάγων

Κειμενάκι γραμμένο στις 10 Νοεμβρίου 2008… Τότε, που τίποτα -απολύτως τίποτα!- δεν αναστάτωνε τη μακαριότητα στη χώρα των Ελ-λωτοφάγων…

«Κασσάνδρα». Πίνακας της Έβελυν ντε Μόργκαν. (Πηγή: wikipedia)

Ακολουθούν στίχοι:

«Φυλάξου, Ισπανία, απ’ την ίδια την Ισπανία σου! […]
Φυλάξου απ’ το θύμα ενάντια στη θέλησή του,
από το δήμιο παρά τη θέλησή του
κι απ’ τον αδιάφορο παρά τη θέλησή του! […]
Φυλάξου απ’ τους καινούργιους δυνατούς!
Φυλάξου από κείνον που τρώει τους νεκρούς σου,
από κείνον που τρώει νεκρούς τους ζωντανούς σου! […]
Φυλάξου απ’ αυτούς που σ’ αγαπάνε!
Φυλάξου απ’ τους ήρωές σου!
Φυλάξου απ’ τους νεκρούς σου!
Φυλάξου απ’ τη Δημοκρατία!
Φυλάξου απ’ το μέλλον!…»

Και παρακολουθούμε “ενεοί” την “πολιτεία” του πατρός Εφραίμ

και τη Μεγάλη Πορεία [προς τα πίσω και προς την εξουσία] του ΓΑΜΑΠ

και τους θλιβερούς που ζητούν [κρατικό] έλεγχο των τραπεζών

και την ανικανότητα [;] των κυβερνώντων

και την “κοινωνική ευαισθησία” των τραπεζιτών

που μειώνουν τα επιτόκια

χορηγώντας ως φάρμακο το δηλητήριο που προκάλεσε την “κρίση”

εκστασιαζόμεθα με τας “ρηξικελεύθους” αναλύσεις του Τατούλη

ενθουσιαζόμεθα δια την εκλογήν “Μαυρούλη”

και… [ακολουθούν ξανά στίχοι]

«…σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει, μας πατεί:
δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα!
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!»

Στρουθοκαμηλίζουμε αδιαφορούντες

λες και το μεγαλύτερο των αιώνων πλιάτσικο

εμάς δεν θα μας αγγίξει

αν παραστήσουμε πως δεν το βλέπουμε

Κι…

«…όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.
»

αγανακτισμένοι ανακράζουμε:

«A δεν μ’ αρέσει το τετράστιχον αυτό.
Εκφράσεις τοιούτου είδους μοιάζουν κάπως σαν λιποψυχίες.
»

Κι οι Λωτοφάγοι, που τρέφονταν με δάνεια κι υποσχέσεις, εν μακαριότητι και διαρκή λήθη ζώντες, θ’ αγριοξυπνήσουν…

«Και πάντα μελαγχολικά τελείων’ η γιορτή τους.»

…όταν οι Κασσάνδρες θα δικαιωθούν χωρίς κανείς να τις πιστέψει.

Όσο για μένα…

Οι σοβαροί ας με λέγουν ελαφρόν.
Στα ελαφρά πράγματα ήμουν πάντοτε
επιμελέστατος. Και θα επιμείνω…

ΥΓ. “Ακούστηκαν” οι ποιηταί: Καίσαρ Βαλιέχο, Κώστας Βάρναλης και Κωνσταντίνος Καβάφης, στον οποίο ανήκει και το τελευταίο μετεστραμμένο τρίστιχο.

Advertisements
Κατηγορίες:Στα χρόνια του ΔΝΤ
  1. 8 Νοεμβρίου 2013 στο 12:10 μμ

    Καταλαβαίνετε τώρα γιατί είχα πέσει σε κατάθλιψη τον Ιούνιο του 2010, κι έκλεισα το παλιό μου μπλόγκι…

    Ευτυχώς, συνήλθα γρήγορα από δαύτη με τη βοήθεια των συντρόφων Kurz, Postone κ.ά., και έβαλα πλώρη γι’ αλλού.

    Κι ωραία είναι.

    Και καλημέρες και καλό σας Σ/Κ!

  2. 8 Νοεμβρίου 2013 στο 2:58 μμ

    Κανενα προβλημα
    παλι με χρονια με καιρους, παλι θα καταναλωσουμε…

    καλο Σ/Κ

  3. 8 Νοεμβρίου 2013 στο 3:16 μμ

    Χλωμό το βλέπω, αλλά λίγη αισιοδοξία δεν έβλαψε ποτέ κανέναν…

    Καλό σας αγαπητή και καλό Σ/Κ!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: