Αρχική > Κάρλος Καστανέντα, ναγουαλισμός > Αυτολύπηση, εγωισμός και image

Αυτολύπηση, εγωισμός και image

eagle

Τοιχογραφία στο Βαλπαραΐσο της Χιλής

Αν υπάρχει ένα σημείο στα βιβλία του Κάρλος Καστανέντα που να περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο τη βασική αρχή του ναγουαλισμού, αυτό, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι το απόσπασμα που ακολουθεί, έκτασης μιάμισης σελίδας, στο βιβλίο Η Δύναμη της Σιωπής [σελ. 160-162].

Άφησα τη μετάφραση ως είχε, προσθέτοντας μόνον κάποιους αγγλικούς όρους, για να είναι σαφέστερο το τι εννοεί ο συγγραφέας. Οι υπογραμμίσεις, οι σημειώσεις και η παραγραφοποίηση δικές μου.

Ο δον Χουάν είπε τότε ότι είχε φτάσει η στιγμή να μιλήσουμε κι άλλο για το αδυσώπητο* [ruthlessness]- την πιο βασική αρχή της μαντείας**. Εξήγησε ότι οι μάντεις είχαν ανακαλύψει ότι κάθε κίνηση του σημείου συναρμογής*** σήμαινε απομάκρυνση από την υπερβολική απασχόληση με την ατομικότητα [individual self] που ήταν το στίγμα του σύγχρονου ανθρώπου.

Συνέχισε λέγοντας ότι οι μάντεις πίστευαν ότι ήταν η θέση του σημείου συναρμογής που έκανε το σύγχρονο άνθρωπο έναν καταστροφικό εγωιστή [egotist], μια ύπαρξη με μόνο ενδιαφέρον για την εικόνα [self-image] της.

Έχοντας χάσει κάθε ελπίδα επιστροφής στην πηγή των πάντων, ο άνθρωπος αναζητούσε ανακούφιση στην ατομικότητά του [selfness]. Και σ’ αυτή του την προσπάθεια, κατάφερε να σταθεροποιήσει το σημείο συναρμογής του στη θέση διαιώνισης της εικόνας του [self-image]. Ήταν αρκετά ασφαλές, λοιπόν, να πούμε ότι κάθε απομάκρυνση από τη συνηθισμένη του θέση, συνεπάγεται και μια μετατόπιση από τον αυτο-κατοπτρισμό [self-reflection] του ανθρώπου και τη σημασία του εγώ του [self-importance].

Ο δον Χουάν περιέγραψε τη σημασία του εγώ [self-importance] σαν τη δύναμη που γεννιόταν από την εικόνα του ανθρώπου για τον εαυτό του [self-image]. Επανέλαβε ότι ήταν αυτή η δύναμη που κρατούσε το σημείο συναρμογής καρφωμένο εκεί που ήταν, για την ώρα. Για το λόγο αυτό η κατεύθυνση του μονοπατιού του πολεμιστή ήταν προς την εκθρόνιση της σημασίας του εγώ [self-importance]. Και όλα όσα έκαναν οι μάντεις γίνονταν προς αυτή την κατεύθυνση.

Εξήγησε ότι οι μάντεις είχαν ξεμασκαρέψει τη σημασία του εγώ [self-importance] και βρήκαν ότι ήταν η αυτολύπηση [self-pity] μασκαρεμένη σε κάτι άλλο.

«Δεν ακούγεται πιθανό, αλλά αυτό είναι», είπε. «Η αυτολύπηση [self-pity] είναι ο πραγματικός εχθρός και η πηγή της δυστυχίας του ανθρώπου. Αν δεν λυπόταν ο άνθρωπος τον εαυτό του [pity for himself], δεν θα μπορούσε να τον θεωρεί σπουδαίο [self-important], έτσι όπως είναι. Μόλις όμως αποκαλυφθεί η δύναμη της σημασίας του εγώ [self-importance], αναπτύσσει τη δική της ορμή. Και είναι αυτή η φαινομενικά ανεξάρτητη φύση της σημασίας του εγώ [self-importance] που δίνει την ψευδή αίσθηση της αξίας [worth]». […]

Συνέχισε την εξήγησή του, λέγοντας ότι οι μάντεις ήταν απόλυτα πεισμένοι ότι μετακινώντας τα σημεία συναρμογής μας μακριά από τις συνηθισμένες τους θέσεις, θα καταφέρναμε να φτάσουμε σε μια κατάσταση ύπαρξης που θα μπορούσε μόνο να ονομαστεί αδυσώπητη [ruthlessness]. Οι μάντεις ήξεραν μέσω των πράξεών τους ότι αμέσως μόλις μετακινούνται τα σημεία συναρμογής τους, η σημασία του εγώ τους [self-importance] εκμηδενιζόταν.

Μακριά από τη συνηθισμένη θέση των σημείων συναρμογής τους, δεν υπήρχε εικόνα του εγώ [self-image]. Και χωρίς το βάρος στη σημασία της εικόνας του εγώ [self-image], έχαναν την αυτολύπησή τους [self-compassion] και τη σημασία του εγώ τους [self-importance].

Οι μάντεις, επομένως, είχαν δίκιο να λένε ότι η αυτολύπηση [self-pity] ήταν μεταμφιεσμένη αυτοσημασία [self-importance].

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Σημειώσεις

* αδυσώπητο: βασική έννοια του ναγουαλισμού. Όπως γίνεται φανερό και στη συνέχεια του κειμένου [αλλά και σε πολλά ακόμα σημεία του καστανεδικού opus – ακόμα κι όταν ο όρος δεν αναφέρεται ρητά], η έλλειψη οίκτου δεν είναι έλλειψη οίκτου προς τους άλλους, είναι η έλλειψη οίκτου κάποιου προς τον ίδιο του τον εαυτό, η έλλειψη αυτολύπησης. Για παράδειγμα:

«Για ένα μάντη το να είναι αδυσώπητος δεν σημαίνει να είναι σκληρός. Το αδυσώπητο είναι το αντίθετο της αυτολύπησης ή του εγωκεντρισμού. Το να είσαι αδυσώπητος σημαίνει να είσαι νηφάλιος» [στο ίδιο βιβλίο, σελ. 164].

Η νηφαλιότητα είναι επίσης βασική έννοια του ναγουαλισμού… Ες αύριον…

* μαντεία, μάντεις: σχεδόν παντελώς γελοίοι όροι, κατάλοιπο της παράδοσης των μεξικάνων χωρ[ι]ατατζήδων. Αυτό το αναγνωρίζει και ο δον Χουάν. Οι άνθρωποι απλά προσπαθούσαν να διευρύνουν την αντίληψή τους.

*** σημείο συναρμογής: Το σημείο όπου «συναρμόζεται» η αντίληψη του ανθρώπου. Είναι ένα σημείο [στο μέγεθος μπάλας του τένις] που βρίσκεται πάνω στην επιφάνεια του «ενεργειακού πεδίου» που περικλείει κάθε ανθρώπινο ον. Στο ύψος περίπου της δεξιάς ωμοπλάτης. Πολλοί άνθρωποι [ιδιαίτερα μεσήλικες – εκεί γύρω στα 50 και πάνω] το «νιώθουν» πάνω στο σώμα τους. Ως «πιάσιμο-ψύξη», ως φαγούρα, ως κάψιμο, ως μπουρμπουλήθρες, ως ό,τι… Έχω συναντήσει πάμπολους ανθρώπους που παραπονιούνται για «κάτι» «εκεί πίσω». Η λύση στο… πρόβλημα είναι απλή: αρκεί να μειώσουν την αυτολύπησή τους [δλδ. τον εγωισμό τους]. Κάτι για το οποίο είναι εξαιρετικά δύσκολο να πειστούν.

Το «ενεργειακό πεδίο» του ανθρώπου αποκαλείται στα έργα του Καστανένα «φωτεινό αυγό» [συνήθως] ή, σπανιότερα «φωτεινή σφαίρα». Ο όρος «φωτεινό αυγό» είναι κι αυτός κατάλοιπο της παράδοσης. Το «φωτεινό αυγό» του «σύγχρονου ανθρώπου» είναι σφαιρικό. Ήδη οι νεοπλατωνικοί μιλούσαν για το «σφαιρικό όχημα της ψυχής» που είναι «αυγοειδές» [δλδ. φωτεινό, εκ του «αυγή»]. Το πιάσατε το υπονοούμενο για την ψυχή; 😉 Αν και οι νεοπλατωνικοί κάνουν εδώ ένα μικρό -τόσο δα- λαθάκι… Ες αύριον…

Advertisements
  1. 17 Νοεμβρίου 2013 στο 7:30 μμ

    Παράλειψή μου. Το βιβλίο είναι των εκδόσεων Κάκτος, η μετάφραση της Στέλλας Κωνσταντινέα και εκδόθηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά το 1988. Στα αγγλικά είχε εκδοθεί έναν χρόνο νωρίτερα.

  2. 18 Νοεμβρίου 2013 στο 11:20 μμ

    Δεν ξέρω πόσο πρωτόγονος θα σας φανώ…

    αλλά αν ο άνθρωπος δεν είχε εγωιστικά κίνητρα…αν δεν πάλευε δλδ για τον εαυτό του …για ποιόν θα πάλευε;
    Στον κόσμο αυτόν που ζούμε, ο άνθρωπος δεν είναι παρά αποικία τρισεκατομμυρίων αμοιβάδων που ενώθηκαν σε έναν κοινό συνεταιρισμό για να έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης…όπερ και εγένετο…η βασική ορμή όμως του ανθρώπου , όπως και κάθε ζώου ( ζώντος οργανισμού δλδ) είναι η επιβίωση..και αυτήν δεν πετυχάινεται με τον αλτρουισμό ….ο οποίος αλτρουισμός παρουσιάζεται πάλι , μόνο σε περιπτώσεις που αφορούν άτομα που έχουν στενή σχέση με την επιβίωση του «κλάδου» της γενιάς του ατόμου που επιδεικνύει αλτρουισμό….και αυτήν είναι η φυσική ροή του αλτρουισμού….περισσότερος αλτρουισμός σε θρησκείες και άλλες τέτοιες γειτονιές….

    Για να μην μακρυγορώ….ο εγωισμός του ανθρώπου δεν είναι αφύσικη κατάσταση…

    Δεν είναι δλδ σαν την απληστία και άλλες παραπλήσιες ασθένειες….

    Δεν ξέρω…νυστάζω κιόλας…
    τα φιλοσοφικά σχόλια με μάραναν ,τρομάρα μου…
    Καληνύχτα σας αγαπητέ…

  3. Νικολέτα
    19 Νοεμβρίου 2013 στο 3:19 πμ

    Ενδιαφέρον ανάγνωσμα.
    Αν και λίγο βαρύ που έπιασα να το διαβάσω στις 3 το ξημέρωμα,καθώς νωρίτερα μόνο την αρχή πρόλαβα να διαβάσω.
    Επίσης αν μου επιτρέπει ο χρήχας διαφωνώ λίγο,γιατί αυτός ο εγωισμός μας έχει κοστίσει,προφανώς θα κοιτάξεις τον εαυτό σου,γιατί το αίσθημα της επιβίωσης είναι που κυριαρχεί,αλλά αν μπορούσαμε να τον αγνοήσουμε και να βοηθήσουμε στο βαθμό και με τον τρόπο που μπορεί ο κάθένας ανθρώπους που το έχουν ανάγκη,πιστεύω θα ζούσαμε σε έναν ομορφότερο κόσμο.Θα μου πεις αυτά είναι στη σφαίρα της φαντασίας μου και όλοι νοιάζονται για το τομάρι τους,αλλά αν κοιτάξεις προσεκτικά θα βρεις κι εκείνους που ακόμα και αν στερούνται βρίσκουν τον τρόπο να προσφέρουν,να μοιραστούν,κι εμένα αυτοί με συγκινούν.
    κατά τα άλλα θα κλείσω ακριβώς όπως κι εσύ αγαπητέ Χρήχα,
    «Δεν ξέρω…νυστάζω κιόλας…
    τα φιλοσοφικά σχόλια με μάραναν ,τρομάρα μου…»
    καλό μας βράδυ.:)

  4. 20 Νοεμβρίου 2013 στο 8:25 μμ

    το νηφάλιο άπειρό σας έχει πολλές ενεργές αδυσώπητες πλευρές…

  5. 21 Νοεμβρίου 2013 στο 12:17 πμ

    @ katabran

    το νηφάλιο πεπερασμένο μου έχει πολλές ενεργές αδυσώπητες πλευρές…

    το νηφάλιο πεπερασμένο μου έχει πολλές ενεργές γλυκές πλευρές…

    το νηφάλιο πεπερασμένο μου έχει πολλές ενεργές πολυμήχανες πλευρές…

    το νηφάλιο πεπερασμένο μου έχει πολλές ενεργές υπομονετικές πλευρές…

  6. 23 Νοεμβρίου 2013 στο 7:32 μμ
  7. 24 Νοεμβρίου 2013 στο 7:08 πμ

    Τσαούσα η γιαγιά σας, που θα λέγανε και στο χωριό μου. Συγκλονιστική ιστορία…

    Καλημεράννος! 🙂

    ΥΓ. Όσα είναι συμμαζέψιμα έχουν συμμαζευτεί. Τα ασυμμάζευτα ας φροντίσουν μόνα τους τον εαυτό τους… 🙂 [Σε τι ακριβώς αναφέρεστε;]

  8. 24 Νοεμβρίου 2013 στο 11:26 πμ

    στο λινκ αναφερόμουν, δε μού αρέσει αυτό το μακρινάρι με τα γαλάζια ποσοστά…

  9. 24 Νοεμβρίου 2013 στο 5:14 μμ

    Έγινε!

  10. 24 Νοεμβρίου 2013 στο 7:33 μμ

    Ουτόπιος Ματριξιανός :
    Έγινε!

    🙂 πόσο σας φχαριστώ! 🙂

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s