Doors of Perception

Αν οι πόρτες της αντίληψης καθαρίζονταν, το καθετί θα παρουσιαζόταν στον άνθρωπο όπως πραγματικά είναι: άπειρο.

William Blake [1757-1827]


There are things known and there are things unknown, and in between are the doors of perception.

Aldous Huxley [1894-1963]


Aldous Huxley took the name of one of his most famous works, The Doors of Perception, from this work, which in turn also inspired the name of the American rock band The Doors. Huxley’s contemporary C. S. Lewis wrote The Great Divorce about the divorce of Heaven and Hell, in response to Blake’s Marriage.

Πηγή: The Marriage of Heaven and Hell


carlosquote

[…] Γύρισα να κοιτάξω τον κύριο Αμπελάρ. Ένοιωθα τους μύες της πλάτης μου τεντωμένους, έτσι όπως συνήθιζαν να είναι όποτε ήμουν νευρική. «Ποιες είναι τελικά οι προθέσεις σας;», ρώτησα.

Ο κύριος Αμπελάρ έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου. Με κοίταξε με ένα ιδιαίτερα ψυχρό βλέμμα. «Το μόνο πράγμα που θέλω, από την πρώτη στιγμή που σε συνάντησα, είναι το ίδιο με αυτό που σου έκανα εκείνη τη νύχτα», αποκρίθηκε με σοβαρό ύφος. «Θέλω να ανοίξω την πόρτα της καθημερινής πραγματικότητας και να σε σπρώξω προς την ελευθερία».

Οι λέξεις του και η συμπεριφορά του εξαπέλυσαν έναν πλούτο συναισθημάτων. Από τότε που μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, πάντα κοιτούσα έξω από τα παράθυρα, πάντα μού άρεσαν οι δρόμοι. Ένοιωθα ότι υπήρχε κάποιος ή κάτι στη γωνία που με περίμενε. Πάντα είχα προμηνύματα και τάσεις φυγής, αν και δεν ήξερα από τι ήθελα να ξεφύγω. Το ίδιο συναίσθημα με υποχρέωσε να ακολουθήσω την Κλάρα προς άγνωστη κατεύθυνση. Αυτό με εμπόδισε να φύγω, παρ’ όλο το βαρύ φορτίο των καθηκόντων μου. Ενώ ατένιζα το βλέμμα του κυρίου Αμπελάρ, ένα κύμα ευδαιμονίας με συνεπήρε. Τουλάχιστον ήξερα ότι είχα βρει εκείνο που ζητούσα. Εντελώς παρορμητικά, αισθάνθηκα αγνή στοργή για τον κύριο Αμπελάρ και του φίλησα το χέρι. Από τα βάθη της καρδιάς μου, ψιθύρισα κάτι που δεν θα μπορούσε να έχει λογική αλλά μόνο συναισθηματική αξία. «Είσαι και για μένα το ναγουάλ», είπα.

Τα μάτια του έλαμπαν από χαρά που τελικά φτάσαμε να κατανοήσουμε ο ένας τον άλλον. Μου χάιδεψε τα μαλλιά με στοργικό τρόπο και όλοι οι καταπιεσμένοι φόβοι μου βρήκαν εκρηκτική διέξοδο σε ένα χείμαρρο σπαρακτικών δακρύων.

Η Κλάρα σηκώθηκε και μου έδωσε ένα χαρτομάντηλο. «Ο μόνος τρόπος για να σε κάνουμε να ξεφύγεις από αυτή την αξιοθρήνητη κατάσταση είναι να σε κάνουμε να θυμώσεις ή να σκεφτείς», είπε. «Θα κάνω και τα δύο λέγοντάς σου αυτό και μόνο. Όχι μόνο ήξερα πού ακριβώς θα σε έβρισκα στην έρημο, αλλά…», είπε, «θυμάσαι εκείνο το αποπνικτικό διαμέρισμα που έμενες; Λοιπόν, το διαμέρισμά σου και ολόκληρο το κτήριο ανήκει στην ξαδέλφη μου».

Την κοίταξα χωρίς να μπορώ να αρθρώσω λέξη. Τα γέλια του κυρίου Αμπελάρ και της Κλάρας αντήχησαν σαν τεράστια έκρηξη μέσα στο κεφάλι μου. Τίποτε άλλο δεν θα μπορούσε να μου δημιουργήσει μεγαλύτερη έκπληξη. Καθώς το αρχικό μου μούδιασμα καταλάγιασε, αντί να θυμώσω, ένοιωσα δέος με την εκπληκτική ακρίβεια των κινήσεών τους και με το μεγαλείο του ελέγχου τους.

Τελικά, συνειδητοποίησα ότι στην πραγματικότητα δεν έλεγχαν εμένα, αλλά τους ίδιους τούς εαυτούς τους.

Taisha Abelar, Το Πέρασμα των Μάγων, σ. 174-175.

 

  • Ο «κύριος Αμπελάρ» είναι ο δον Χουάν Μάτους. Η Κλάρα ήταν μέλος της δικής του ομάδας «ταξιδευτών». Η Taisha Abelar ήταν μέλος της [δεύτερης] ομάδας «ταξιδευτών» του Κάρλος Καστανέντα. Το γιατί η Taisha υιοθέτησε ως επώνυμο το ψευδώνυμο του δον Χουάν είναι μια άλλη ιστορία…

 

William Blake: “On Perception” [1-10-2012]

 

 

 

 

Advertisements