Το Δώρο του Αετού

24 Σεπτεμβρίου 2014

IMG_2739

 

Πριν από τριάντα ακριβώς χρόνια. Σεπτέμβρης του ’84.

Εκείνα τα χρόνια ζούσα για μεγάλα χρονικά διαστήματα στο χωριό μου.

Κάποιο βράδυ, βλέπω ένα όνειρο.

Ήμουνα, λέει, στο πανηγύρι [ετήσια εμποροπανήγυρις] στη διπλανή πρωτεύουσα του νομού, και σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο, πλάι σε μια συγκεκριμένη γέφυρα του ποταμού, που διασχίζει την πόλη, υπήρχε ένας πάγκος με βιβλία, κι εκεί υπήρχε και το βιβλίο του Κάρλος Καστανέντα «Το Δώρο του Αετού».

Είχα ζήσει στην πρωτεύουσα του νομού, ήξερα τον χώρο στον οποίο γινόταν το πανηγύρι, μόνον που στο όνειρο το πανηγύρι γινόταν σε έναν τελείως διαφορετικό χώρο.

Με το που ξύπνησα, πήρα το λεωφορείο.

Πάω στη συγκεκριμένη γέφυρα, στον συγκεκριμένο πάγκο, που είχα δει στο όνειρό μου, και βλέπω ένα και μοναδικό βιβλίο του Καστανέντα, ένα και μοναδικό αντίτυπο του «Δώρου του Αετού».

Μέχρι το επόμενο πρωινό το είχα διαβάσει. Τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο… 😉

Άνισο βιβλίο. Θα έλεγα πως είναι δύο βιβλία στη συσκευασία του ενός. Το πρώτο μέρος άχρωμο και άοσμο [ενδιαφέρον, σήμερα, αλλά τότε καθόλου].

Στο δεύτερο μέρος «κόλλησα» με την παραφύλαξη. Ήξερα και πολύ καλά τα περί «καθημερινής ζωής» των Καταστασιακών και του Ραούλ Βανεγκέμ, δεν ήθελα περισσότερα…

Σας λέω: Τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο…

Στις αρχές εκείνου του μήνα είχα διαβάσει το «Ιστορίες Δύναμης», το πρώτο βιβλίο του Καστανέντα που διάβασα ποτέ [είχα ξεφυλλίσει απλώς το πρώτο βιβλίο του, ενάμιση χρόνο πριν, στο σπίτι μιας φίλης και είχα ψιλοφρίξει. Το πρώτο βιβλίο του Καρλίτος, «Οι Διδασκαλίες του Δον Χουάν», είναι -ακόμα!- το μοναδικό βιβλίο του που δεν έχω διαβάσει…]. Τις -τότε- εντυπώσεις μου [ποιες;] για το «Ιστορίες Δύναμης», τις είχα γράψει εδώ [στο Facebook, εννοώ] προ ημερών.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Η φωτό είναι από γκράφιτι στο Βαλπαραΐσο της Χιλής. Υπήρξαν και καλές εποχές… 😉

Τώρα είναι καλύτερες, από τελείως διαφορετική άποψη, ωστόσο… 😉

Advertisements