Είμαι κάτι σαν επίρρημα…

7 Δεκεμβρίου 2014

Η επιβίωση χωρίς τους ρόλους είναι πολιτικός θάνατος. Όπως έχουμε καταδικαστεί σε επιβίωση, έτσι έχουμε καταδικαστεί και στο να ‘μαστε «αξιοπρεπείς» στο μη αυθεντικό. Η αρματωσιά εμποδίζει την ελευθερία των χειρονομιών και μετριάζει τα τραντάγματα. Κάτω απ’ το καβούκι, όλα είναι τρωτά. Το μόνο που απομένει, λοιπόν, είναι η παιχνδιιάρικη λύση του «να κάνεις πως…» · να παίζεις ύπουλα με τους ρόλους.

Ταιριάζει να υιοθετηθεί εδώ η πρόταση του Ροζάνοφ: «Εξωτερικά είμαι κλιτός. Υποκειμενικά, είμαι απόλυτα άκλιτος. Δεν κρεμιέμαι από πουθενά. Κάτι σαν επίρρημα«. […]

Το να πετάξω τους ρόλους σα δέμα παλιόρουχα θα σήμαινε πως αρνιέμαι τον διαχωρισμό και ρίχνομαι στον μυστικισμό ή τον σολιψισμό. Βρίσκομαι στα λημέρια του εχθρού κι ο εχθρός βρίσκεται στα λημέρια μου. Δεν πρέπει να με σκοτώσει, γι’ αυτό καταφεύγω στο καβούκι των ρόλων. Δουλεύω, καταναλώνω, ξέρω πώς να φαίνομαι πολιτισμένος, και δεν προσβάλλω τα ήθη. Παρ’ όλ’ αυτά, πρέπει να καταστρέψω αυτόν τον τόσο φκιαχτό κόσμο· να γιατί οι υποψιασμένοι παίζουν αναμεταξύ τους με τους ρόλους. Πέρνα για ανεύθυνος, να ποιος είν’ ο καλύτερος τρόπος για να ‘σαι υπεύθυνος για τον εαυτό σου. Όλα τα επαγγέλματα είναι βρώμικα, ας τα ασκούμε βρώμικα· όλοι οι ρόλοι είναι ψέμα, ας τους βάλουμε να αυτοδιαψευσθούν! […]

Όσο αποσπάσαι απ’ τον ρόλο, τόσο τον χειρίζεσαι σαν όπλο ενάντια στον αντίπαλο. Όσο φυλάγεσαι από το βάρος αντικειμένων, τόσο κερδίζεις σε ελαφρότητα κινήσεων. Οι φίλοι διόλου δεν εμποδίζονται από τύπους, καβγαδίζουν ανοιχτά, ξέροντας πως δεν μπορούν να πληγωθούν. Όπου η επικοινωνία πασχίζει να γίνει αληθινή, η παρεξήγηση δεν είναι έγκλημα.

Αν, όμως, με πλευρίσεις πατόκορφα οπλισμένος, επιβάλλοντάς μου τη μάχη για να βρεθεί με τη νίκη ο τρόπος συμφωνίας, τότε από μένα θα βρεις μονάχα μια προφασιστική πόζα, μια σιωπή που θα σου δίνει να καταλάβεις πως ο διάλογος τέλειωσε. Η αμφισβήτηση των ρόλων αφαιρεί πρώτα και κύρια κάθε ενδιαφέρον για συζήτηση. Μονάχα ο εχθρός αποζητάει τη συνάντηση στο πεδίο των ρόλων, στην κονίστρα του θεάματος. Δεν είναι άραγε αρκετός ο σεβασμός, ολημερίς, στα φαντάσματά του, χωρίς να χρειάζονται κι οι λυκοφιλίες αποπάνω; Ακόμα κι αν το δάγκωμα και το αλύχτισμα μπορούσαν να μας συνειδητοποιήσουν για το σκυυλολόι των ρόλων, να μας αφυπνίσουν ξαφνικά στη σημασία του εαυτού μας… […]

Δεν γίνεται να ανακαλυφθεί τίποτα, επειδή ο κόσμος είναι δοσμένος μια για πάντα, αλλά η αποκάλυψη περιμένει τον προσκυνητή, τον ιππότη, τον περιπλανώμενο, στο σταυροδρόμι. Στην πραγματικότητα, η αποκάλυψη βρίσκεται μες στον καθένα: διασχίζοντας τον κόσμο, την αναζητάει και μακριά, και ξάφνου τη βλέπει ν’ αναβρύζει, θαυματουργή πηγή που ξεπηδάει από την αγνότητα κάποιας χειρονομίας, στον τόπο μάλιστα όπου ο ατιμασμένος αναζητητής δεν είχε τίποτα προμαντέψει. Η πηγή κι ο πύργος κυριαρχούν στη δημιουργική φαντασία του Μεσαίωνα. Ο συμβολισμός τους είναι πεντακάθαρος: πίσω από την κίνηση, βρες το αμετακίνητο· πίσω απ’ το αμετακίνητο, βρες την κίνηση. […]

Αν ο ρόλος σου επιβάλλεται στους άλλους, γίνε αυτή η εξουσία που δεν είναι «εσύ», κι άσε, μετά, το φάντασμά σου να τριγυρνάει. Πάντα χάνει κανείς σε αγώνα γοήτρου, μην κουράζεσαι άδικα. Όχι μάταιους καβγάδες, όχι άχρηστες συζητήσεις, όχι ρητορείες, όχι συμπόσια, όχι βδομάδες μαρξιστικής σκέψης! Όταν χρειαστεί να χτυπήσεις για να ελευθερωθείς πραγματικά, χτύπα του σκοτωμού! Οι λέξεις δεν σκοτώνουν!

Σε τριγυρίζουν άνθρωποι, θέλουν να συζητήσετε. Σε θαυμάζουν; Φτύσε τους κατάμουτρα· σε κοροϊδεύουν; βόηθα τους να βρουν τον εαυτό τους στο γέλιο τους. Ο ρόλος κουβαλάει μέσα του το γελοίο. Γύρω σου υπάρχουν μονάχα ρόλοι; Πέτα τους την αφέλειά σου, το χιούμορ σου, την αποστασιοποίησή σου· μ’ αυτή τη μεταχείριση, κάποιος από τους διπλανούς σου μπορεί να αφυπνιστεί στον εαυτό του, να ανακαλύψει τις συνθήκες του διαλόγου. Εξίσου αλλοτριωτικοί, δεν είναι άλλωστε όλοι οι ρόλοι εξίσου αξιοπεριφρόνητοι. […]

Raoul Vaneigem,
Η Επανάσταση της Καθημερινής Ζωής,
μετ. Σεραφείμ Βελέντζας, εκδ. Άκμων, Αθήνα 1977,
σελ. 170-171, 178-179, 182
Οι υπογραμμίσεις δικές μου

Advertisements
  1. 7 Δεκεμβρίου 2014 στο 2:50 μμ

    «Ανέβηκε» για πρώτη φορά εδώ μέσα στις 29 Μαρτίου 2012.

    «Ξανανέβηκε» στις 13 Ιουνίου 2012.

    Ελπίζω -κι εύχομαι- η τρίτη να είναι και η τελευταία.

    Να περνάτε υπέροχα [μη σας πάρει και σας σηκώσει 😉 ]

    Μπεσίτος! :* ❤

  2. 3 Μαρτίου 2015 στο 7:13 μμ

    SPONTANEOUS AWAKENING EXPERIENCES: BEYOND RELIGION AND SPIRITUAL PRACTICE

    Steve Taylor, M. Sc., PGCE
    Leeds, United Kingdom

    ABSTRACT:

    ‘Awakening experiences’ have been misunderstood to some degree by their long
    association with religious and spiritual traditions and practices. The research reported here – 161
    reports of awakening experiences – suggests that most of them occurred outside the context of
    spiritual or religious traditions. Neither were they induced by spiritual practices such as meditation
    or prayer. Most occurred ‘spontaneously.’ As a result, they are termed here ‘spontaneous
    awakening experiences.’ Many activities and situations can be seen as having a certain degree of
    ‘awakening potential,’ capable of inducing – or at least being the context for – awakening
    experiences. Many are psychological in origin, although they may be interpreted in religious terms.
    Perhaps the term ‘spiritual experience’ should be applied only to awakening experiences related to –
    or triggered by – spiritual practices. I suggest a more neutral term (‘awakening experiences’) to
    describe them. A psychological/energetic view of awakening experiences is presented which
    provides a framework for understanding spontaneous awakening experiences.

    http://atpweb.org/jtparchive/trps-44-12-01-073.pdf

  3. 3 Μαρτίου 2015 στο 7:18 μμ

    Temporary and Permanent Awakening: The Primary and Secondary Shift

    Steve Taylor*
    Leeds Metropolitan University
    Leeds, UK

    Abstract
    This paper explores the distinction between temporary „awakening experiences‟ and permanent transformational experiences, leading to an ongoing and stable state of „awakening.‟ It is suggested that, in permanent transformational experiences, a new, stable and permanent „self-system‟ is established, whereas in temporary awakening experiences the normal „self-system‟ remains intact, even if temporarily disabled. Two types of transformational experiences are identified: a „secondary
    shift‟, in which a person‟s values and perspective are transformed, and a „primary shift‟, in which a person‟s whole „self-system‟ is replaced, leading to a sense of new identity (and which includes the characteristics of the „secondary shift‟ too, since the new identity brings new values and perspectives). The first is associated with temporary awakening experiences, the second with permanent awakening. This distinction may contribute to the debate on whether psychedelic
    drugs can contribute to spiritual awakening. It is suggested that they may produce a „secondary shift‟, although not a primary shift. The concept of a latent „higher –
    functioning self-system‟ may help to distinguish states of „spiritual crisis‟ from states of psychosis.

    http://www.transpersonaljournal.com/pdf/vol5-issue2/Steve%20Taylor.pdf

  4. 3 Μαρτίου 2015 στο 7:19 μμ
  5. 3 Μαρτίου 2015 στο 10:05 μμ

    Τα παρακάτω [και άλλα πολλά] τα περιγράφει δια μακρών στα βιβλία του ο «απατεώνας» Καστανέντα… Πού καταντούν οι άνθρωποι… 😉

    *

  6. 15 Μαρτίου 2015 στο 10:29 μμ

    […] Eisler proposes that we need new social categories that go beyond conventional ones such as religious vs. secular, right vs. left, capitalist vs. communist, Eastern vs. Western, and industrial vs. pre- or post- industrial, which she notes do not describe the whole of a society’s beliefs and institutions. She points out that societies in all these categories have been repressive and violent, and that a road map to a more equitable and less violent social structure requires a new frame of analysis that describes social features that are ignored or marginalized in conventional analyses, particularly the social construction of the foundational parent-child and gender relations.

    […] To support the idea that neither men nor women dominated one another, Eisler cites archeological evidence from southeast Europe, especially Crete, drawing much from the research of Marija Gimbutas, James Mellaart, Nikolaos Platon, and Vere Gordon Childe. Her hypothesis about prehistory also relies strongly on sources such as the Gnostic Gospels and on the history portrayed by the Ancient Greek poet Hesiod. To support her thesis for contemporary societies, she draws heavily from cross-cultural studies, such as Douglas P. Fry’s work on foraging cultures.[8] She and others using her partnership/domination conceptual framework have applied her analysis to fields ranging from politics and economics to religion, business, and education.

    Riane Eisler

  7. 24 Αυγούστου 2015 στο 9:26 μμ

    Double bind

    Bateson, Watts, Girard

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.