Αρχική > Παραφύλαξη > Περί παραφύλαξης # 37

Περί παραφύλαξης # 37

12 Δεκεμβρίου 2014

4.2.3

Είδες, τελικά, που είχα δίκιο;

Πως, δηλαδή, την παραφύλαξη την έχουμε όλοι [άπαντες, που λένε] οι άνθρωποι μέσα μας… Λίγη επιμονή χρειάζεται, και λίγη προσωπική δύναμη για ν’ αρχίσει να αναδύεται σ’ όλη της τη… μεγαλοπρέπεια.

Διότι, αν έχεις παρατηρήσει κάπως τον εαυτό σου [και δεν «σου βγαίνει» απλώς – ασυναίσθητα], στην παραφύλαξη δεν υποκρίνεσαι, δεν παίζεις κάποιον ρόλο, δεν προσπαθείς να ξεγελάσεις τους άλλους.

Στην παραφύλαξη, απλά παίζεις τον εαυτό σου – το «πώς θα ήταν» αν πραγματικά «ήταν». Το πώς, για παράδειγμα, «θα ήταν τσαντισμένος» αν, πραγματικά, «ήταν τσαντισμένος».

Εύγε πάντως!

ΥΓ. Ο λόγος για τον οποίο πάντως το κάνεις, είναι παντελώς ανόητος. Αναλώνεσαι σε μπούρδες. Είμαι ήδη αρκετά τρελός από μόνος μου, για να περιμένω τέτοιες… χάρες από σένα. 😉

Advertisements
Κατηγορίες:Παραφύλαξη Ετικέτες:
  1. 12 Δεκεμβρίου 2014 στο 9:04 μμ

    Φυσικά, δεν πρέπει να ξεχνάς και το άλλο:

    [Ο δον Χουάν] είπε ότι οι μάντεις, στην προσπάθειά τους να προστατευτούν από την επίδραση της σιωπηλής γνώσης, ανέπτυξαν την τέχνη της παραφύλαξης. Η παραφύλαξη μετακινεί το σημείο συναρμογής πολύ λίγο κάθε φορά αλλά σταθερά, κι έτσι δίνει χρόνο κι επομένως και τη δυνατότητα να προστατευθούν οι μάντεις. [«Η Δύναμη της Σιωπής», 250-1]

    Καταλαβαίνεις… Όταν σταματά ο εσωτερικός διάλογος, κι επέρχεται η εσωτερική σιωπή, αρχίζει το… πάρτυ. Αν κάποιος βρεθεί… ακάλεστος σ’ αυτό το πάρτυ, γίνεται της κολάσεως. Γι’ αυτό χρειάζεται κάθε είδους προετοιμασία…

  2. 12 Δεκεμβρίου 2014 στο 9:09 μμ

    Μιας και το ‘φερε η κουβέντα, διάβασε κι αυτό:

    Περί «παρατήρησης» και «εντατικής προσοχής»

    Έχω γράψει μπόλικα εδώ για την παραφύλαξη. Έχεις φτάσει στο «μποζόνιο Χιγκς» ή ακόμα;

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.