Αρχική > Uncategorized > 1968: Ολίγα τινά για τα 45χρονα του Μάη [προπέρσινο αυτό]. Όπου πτύωμεν τα μαοϊκά καθάρματα…

1968: Ολίγα τινά για τα 45χρονα του Μάη [προπέρσινο αυτό]. Όπου πτύωμεν τα μαοϊκά καθάρματα…

Τελειώνει ο Μάης σήμερα και «ξεχάστηκα»… Κατιτίς για τα 45χρονα του Μάη του ’68… Να ‘χουμε να θυμόμαστε… Στα 20χρονα είχα γράψει ένα κειμενάκι, όλο και κάπου θα βρίσκεται στο ιντερνέτι… Στα 30χρονα είχα γράψει κάμποσα κειμενάκια [τέσσερα, αν θυμάμαι καλά, που είχαν συμπεριληφθεί σε μια ανθολογία για τα σίξτις]… Αν είστε καλά παιδιά, και είστε ακόμα εδώ [εγώ δεν το νομίζω… 🙂 ] στα 50χρονα του Μάη, θα τα μαζέψω όλα αυτά και θα τα κάνω ένα pdf-άκι… Στο μεταξύ, θα περιοριστώ σε ένα απ’ τα καλύτερα σχόλια που έχουν γραφεί ποτέ [που έχω διαβάσει δλδς] για τον Μάη. Μισέλ Ονφρέ [και οι… ψυχές στα κάγκελα!]:

Μένει να γραφεί η ιστορία του πεπρωμένου αυτής της θεωρίας ως Βουλγάτα του μεταμοντέρνου καιρού μας: πώς η ψυχανάλυση ως βιεννέζικη διδασκαλία γέννησε μια ιδεολογία για να υποκαταστήσει την απογοήτευση μετά τον Μάη του ’68 – θα μπορούσε να είναι το θέμα ενός πραγματικά ογκώδους βιβλίου.

Η εξέγερση πράγματι θεωρήθηκε ως μια επαναστατική στιγμή που θα έδινε συνέχεια στον Μαρξ, τον Μάο, τον Λένιν, τον Τρότσκυ… Όπως ο καθένας γνωρίζει, δεν συνέβη κάτι τέτοιο.

Έτσι, έχουμε στη δεκαετία του ’70 την ανακύκλωση ενός μεγάλου μέρους αριστεριστών, αν όχι κομμουνιστών, στην ψυχανάλυση, που έγινε εναλλακτική θρησκεία με τη μορφή της υποταγής σε έναν καινούργιο δάσκαλο ονόματι Ζακ Λακάν – έναν αγύρτη επηρεασμένο κατά πολύ από… το σουρεαλισμό!

Η επιτυχία της ψυχανάλυσης ήταν τότε η επιτυχία μιας ιδιαίτερης μορφής ύπνωσης – αν όχι μια νέα παραλλαγή του παλιού θέματος της συλλογικής ψευδαίσθησης…

Η ψυχανάλυση συνόδευσε την πολιτική αδιαφορία και την εκ νέου επένδυση στο εγώ, τον θεό των περιόδων παρακμής. Το τέλος της πολιτικής επανάστασης ως εξέχουσα επικαιρότητα, η παραίτηση από μαρξιστικούς-λενινιστικούς παραδείσους ή μαοϊκούς παραδείσους, ο θρίαμβος του κινήματος του Πομπιντού, η κυριαρχία του εμπορεύματος, ο φιλελευθερισμός χωρίς καμιά αντιπολίτευση άξια αυτού του ονόματος που επιβλήθηκε ως κυρίαρχη ιδεολογία, η αναδίπλωση στον εαυτό έγινε νόμος.

Γεννήθηκε λοιπόν το τέρας του φιλελεύθερου ατομικισμού που ταυτίζεται με τον εγωισμό, αν όχι τον εγωτισμό.

Αφού δεν κατάφερε να αλλάξει τον κόσμο, το μεταμοντέρνο υποκείμενο ξεκινά προς αναζήτηση των μέσων για να ζήσει εντούτοις με άνεση.

Το ντιβάνι προσφέρθηκε να βοηθήσει τον ασθενή να βρει τη θέση του σ’ έναν κόσμο που έμπαζε απ’ όλες τις μεριές…

Το Λυκόφως ενός Ειδώλου – Η Φροϋδική Μυθοπλασία [σελ. 439]

Το «εγώ». Το $^#!#&* «εγώ»… Η νέμεση της ανθρωπότητας… Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…

Διαβάστε επίσης:

Μισέλ Ονφρέ: “Το Λυκόφως ενός Ειδώλου – Η Φροϋδική Μυθοπλασία”

Ε, όχι και αγύρτης ο Ζακ Λακάν!

Advertisements
Κατηγορίες:Uncategorized