Αρχική > Uncategorized > Για τον καπιταλισμό και άλλες περίεργες θρησκείες

Για τον καπιταλισμό και άλλες περίεργες θρησκείες

Το κειμενάκι «Για τον καπιταλισμό και άλλες περίεργες θρησκείες» είχε γραφεί στις αρχές Σεπτεμβρίου του -μακρινού- 2010. Τότε που κάποιες ψυχές -όπως θα ανακάλυπταν μήνες αργότερα- ανακεφαλαίωναν την αντικαπιταλιστική πλευρά της εαυτάρας τους, για να την αφήσουν πίσω τους… Φιλάκια απ’ το υπερπέραν… 🙂


Α! Αφιερωμένο σ’ όλους τους κάργα ντούπερ-σούπερ-χύνω επαναστάτες κι επαναστάτριες [μάι μπιγκ φατ ας!] στην Ελλάδα που στέλνουν τα παιδάκια τους στα σούπερ-ντούπερ-πρωσικά-στρατόπεδα-σχολεία κι αγωνίζονται να τ’ απαλλάξουν απ’ το μάθημα των θρησκευτικών, αλλά «αγνοούν» τα όσα προσπαθεί να επιτύχει με τον μοναχικό -σχεδόν- αγώνα της η Χριστιάνα Σοφία [αναζητήστε την στο facebook – και όχι μόνον], για το home schooling…

Αγωνισταράδες κι αγωνισταρούδες μου… Όλα έχουν ειπωθεί… Εσείς τι τα κάνατε τα ειπωμένα;;; 😛


«Τίποτα δεν έχει πλάκα. Βαριέμαι.»…

… δήλωσε μια μέρα στη μητέρα του ένας πιτσιρικάς μόλις τεσσάρων ετών. Κι όταν η μητέρα του τού θύμισε το επικείμενο ταξίδι τους στην Ντίσνεϋλαντ, ο μικρός απάντησε: «Ο Μίκυ (Μάους) λέει ψέματα, τα όνειρα δεν γίνονται πραγματικότητα».

Τι πρόβλημα είχε ο τετράχρονος; Έπασχε από κατάθλιψη! Όλα αυτά, «βέβαια», στις ΗΠΑ. Οι πληροφορίες από σχετικό άρθρο στο περιοδικό των New York Times[1] της Πάμελα Πολ, συγγραφέως του βιβλίου Parenting, Inc., που αναφέρεται στη βιομηχανία της ανατροφής παιδιών.

Ναι, σήμερα, σύμφωνα με αρκετούς παιδοψυχολόγους, η κατάθλιψη μπορεί να εμφανιστεί και σε νήπια δύο ή τριών ετών. Μέχρι τη δεκαετία του ’80 έφηβοι και παιδιά κάτω των 12 ετών θεωρούνταν ψυχικά ανώριμα για να είναι καταθλιπτικά. Τα τελευταία 20 χρόνια, ωστόσο, η σημαντικότερη ανακάλυψη στον τομέα είναι ότι οι χρόνιες ψυχικές ασθένειες εκδηλώνονται σε νέους ανθρώπους.

Φυσικά, «παίζει» και το ενδεχόμενο όλα αυτά να είναι και «παιχνιδάκια» των μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών, όπως επισημαίνει η Π. Πολ στο άρθρο της. Άραγε, με τον ίδιο τρόπο που ο… «εμπορευματικός» καπιταλισμός δημιουργεί πλασματικές ανάγκες και σπεύδει να τις «ικανοποιήσει», με τον ίδιο ακριβώς τρόπο ο… «φαρμακοϊατρικός» καπιταλισμός δημιουργεί πλασματικές ασθένειες και σπεύδει να τις «θεραπεύσει»; Ίσως. Ίσως η αλήθεια να βρίσκεται κάπου στη μέση. Αλλά πού ακριβώς βρίσκεται αυτή η «μέση» για τον σύγχρονο άνθρωπο;

[Άνω τελεία. Ένα από τα αγαπημένα μου «αναγνωστικά σπορ» τα τελευταία χρόνια είναι η ανάγνωση βιβλίων γραμμένων από διανοούμενους που ζουν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Κι αυτό οφείλεται σε έναν πολύ απλό λόγο. Όπως λέει κι η παροιμία στο χωριό μου, «εδώ που είσαι ήμουνα, κι εδώ που είμαι θα ’ρθεις!». Στον ολοένα και περισσότερο ομογενοποιούμενο (υπό την αιγίδα του Κεφαλαίου) κόσμο μας, αυτά που σήμερα συμβαίνουν στις ΗΠΑ θα συμβούν και σε μας, με τις απαραίτητες προσαρμογές και με μια μικρή… χρονοκαθυστέρηση, που παλιότερα μπορεί να ήταν της τάξης κάποιων δεκαετιών, όμως αυτό το διάστημα συνεχώς μικραίνει.

lasch_christopher

Κρίστοφερ Λας (1932-1994). Ένας από τους σημαντικότερους αμερικανούς διανοούμενους του 20ου αιώνα. Σχεδόν αγνοημένος. Οι «συντηρητικοί» τον θεωρούν «προοδευτικό» και οι «προοδευτικοί» «συντηρητικό». Συμβαίνουν αυτά ακόμα και στις καλύτερες… οικογένειες. Όπως αυτή του Κεφαλαίου…

Κάπως έτσι, ένας από τους αγαπημένους μου αμερικανούς διανοητές είναι και ο αείμνηστος Κρίστοφερ Λας[2] (1932-1994). Σοσιαλίζων ο Κ. Λας (όχι με την έννοια του «αριστερού», του… «υπαρκτιακού σοσιαλιστή» ή του μαρξιστή, αλλά με την έννοια των πρώτων σοσιαλιστών που εμφανίστηκαν «από τα κάτω» τον 19ο αιώνα) έχει γράψει και το βιβλίο Λιμάνι σ’ έναν Άκαρδο Κόσμο – Η Οικογένεια υπό Πολιορκίαν (πρώτη έκδοση: 1977). Το «λιμάνι» είναι η οικογένεια. Ο «άκαρδος κόσμος» είναι ο κόσμος της αγοράς («ελεύθερης» ή μη). Στο βιβλίο του ο Λας, αφού πρώτα επισημαίνει ότι η οικογένεια μεταβλήθηκε σε «λιμάνι» μετά τα μέσα του 19ου αιώνα όταν η Αγορά άρχισε να αφαιρεί από τον κόσμο ό,τι είχε «καρδιά», στη συνέχεια εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο στο πρώτο ήμισυ του 20ου αιώνα, η οικογένεια παραδόθηκε βορά στις ορέξεις των «ειδικών επιστημόνων». Ο Λας επέκρινε δριμύτατα την «πεφωτισμένη/προοδευτική» άποψη που προωθούσε την υποκατάσταση της αυθεντίας των γονέων, των ιερέων και των νομοθετών από εκείνη των γιατρών, των ψυχιάτρων και των υπόλοιπων «ειδικών κοινωνικών τεχνικών». Τα «υπόλοιπα» είναι η –σύγχρονη- ιστορία του κόσμου μας. Τελεία.]

Το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: πώς γίνεται «ένας ριζοσπάστης στοχαστής, σφοδρός επικριτής του αμερικάνικου καπιταλισμού όπως ο Λας, να υπερασπίζεται παραδοσιακές αξίες»[3];

Πολύ καλό ερώτημα και σας ευχαριστώ που μου το θέσατε!

Θα σας απαντήσω με ένα άλλο: πώς γίνεται και ένα κόμμα, όπως καλή ώρα ο ΛΑΟΣ, που τάσσεται ανεπιφύλακτα και κατηγορηματικά και σε-όλους-τους-τόνους κατά της πολιτισμικής παγκοσμιοποίησης, υπερασπιζόμενο τις παραδοσιακές θρησκευτικές και ηθικές και κοινωνικές και πολιτισμικές και ιστορικές και ταυτοτικές αξίες του Ελληνικού Έθνους, να συνυπογράφει το Μνημόνιο της τρόικας, αυτό το «μνημείο» της οικονομικής παγκοσμιοποίησης;

Πολύ καλό ερώτημα και με ευχαριστώ που σας το έθεσα.

Φυσικά, το παραπάνω ερώτημα έχει και μια άλλη όψη: πώς γίνεται και ένας κομματικός σχηματισμός, όπως καλή ώρα ο ΣΥΡΙΖΑ, που τάσσεται ανεπιφύλακτα και κατηγορηματικά και σε-όλους-τους-τόνους κατά του Μνημονίου, αυτού του «μνημείου» της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, να προσυπογράφει κάθε είδους πολιτισμική και κοινωνική και «φιλελεύθερη» και «προοδευτική» πρόταση της πολιτισμικής/πολιτικής παγκοσμιοποίησης;

Πολύ καλό ερώτημα και με ευχαριστώ που το έθεσα και αυτό.

[Άνω τελεία. Για τον υπογράφοντα –και μη… συνυπογράψαντα και προσυπογράψαντα- όροι όπως «παγκοσμιοποίηση» ή «νέα τάξη», που χρησιμοποιούνται ευρύτατα στη γλυκιά μας πατρίδα για να περιγράψουν (;) την κατάσταση στον πλανήτη και στη χώρα μας, δεν σημαίνουν και πολλά πράγματα. Για την ακρίβεια δεν σημαίνουν απολύτως τίποτε.

Καπιταλισμός ονομάζεται το σύστημα που επικράτησε και επικρατεί παγκοσμίως. Ένας καπιταλισμός κάπως διαφορετικός σήμερα από εκείνον του πρώτου ημίσεως του 20ου αιώνα ή από εκείνον του 19ου αιώνα, αλλά πάντως καπιταλισμός. Το ότι κάποιοι αποφεύγουν τη χρησιμοποίηση αυτού του όρου λέει πολλά για τις πολιτικές τους απόψεις. Και στο κάτω κάτω θα πρέπει οι ίδιοι να ορίσουν τι ακριβώς σημαίνουν οι όροι που χρησιμοποιούν και πότε ακριβώς εμφανίστηκαν οι καταστάσεις που αυτοί «περιγράφουν»… Αλλά όταν στη γλυκιά μας πατρίδα επανεμφανίζεται ο αντικομμουνισμός ως μια πιο εκμοντερνισμένη έκφραση του χυδαίου αντικομμουνισμού της εμφυλιακής και μετεμφυλιακής περιόδου, τι άλλο να περιμένει κανείς; Κι όταν μάλιστα όλοι αυτοί αγνοούν το πολύ απλό γεγονός ότι σε ένα μόνον σημείο διέφεραν τα «κομμουνιστικά» καθεστώτα της Ανατολής από τα «δημοκρατικά» της Δύσης. Εκεί είχαν κρατικό καπιταλισμό, εδώ είχαμε –και έχουμε- ιδιωτικό (ή περίπου) καπιταλισμό. Τελεία.]

Φυσικά και υπάρχει απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα. Μόνον που αυτή δεν βρίσκεται στις δεξιολογίες, τις αερολογίες, τις αριστερολογίες και τις αοριστολογίες των διαφόρων τμημάτων του υπαρκτού πολιτικού φάσματος. Όλοι τους –μα όλοι!,- από την άκρα δεξιά ως την άκρα αριστερά, δεν αποτελούν παρά συμπληρωματικές όψεις του πολιτικού συστήματος που ως τα σήμερα διαχειρίζεται τα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής στον πλανήτη. Όλοι τους αποτελούν απαραίτητα στοιχεία της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας. Κανείς τους δεν μπορεί να υπάρξει εκτός αυτής –και ούτε θα επιβιώσει όταν με το καλό…- γιατί, πολύ απλά, αποτελούν όλοι τους γεννήματα θρέμματα αυτού του συστήματος και αυτής της κοινωνίας. Και δεν χρειάζεται να μελετήσει κάποιος επισταμένως την παγκόσμια ιστορία των δύο τελευταίων αιώνων για να καταλήξει σε μερικά χρήσιμα συμπεράσματα. Αρκεί να δώσει τη δέουσα προσοχή σε ειδήσεις όπως αυτή που σχολίασα στην αρχή αυτού του σημειώματος: κατάθλιψη σε παιδιά προσχολικής ηλικίας!

Ένα πολύ ανησυχητικό ερώτημα είχε θέσει παλιότερα και ο πρόσφατα αποθανών Jaime Semprun (1947 – 3 Αυγούστου 2010):

«Όταν ο οικολόγος πολίτης ισχυρίζεται ότι θέτει το πιο ενοχλητικό ερώτημα: ποιον κόσμο θα αφήσουμε στα παιδιά μας, αποφεύγει να θέσει ένα άλλο πραγματικά ανησυχητικό ερώτημα: Σε τι είδους παιδιά θα αφήσουμε τον κόσμο;»[4]

(Ε, ναι. Τέτοιου είδους ερωτήματα, οικολογικού τε και ανθρωπολογικού τύπου, θα πρέπει να τίθενται πλέον μαζί.)

Σε τι είδους παιδιά θα αφήσουμε τον κόσμο;

parenting2

Το εξώφυλλο του βιβλίου της Πάμελα Πολ. Προσέξτε ότι το πιτσιρίκι φοράει ένα babylino φτιαγμένο από δολάρια. Το διασκεδαστικό είναι πως τους εξεγερμένους νέους της δεκαετίας του 1960 τούς αποκαλούσαν «red diapers» («κόκκινα babylino» – τα παιδιά των κομμουνιστών του Μεσοπολέμου). Τι απέγιναν τα red diapers των ΗΠΑ; Ό,τι απέγιναν και οι εξεγερμένοι νέοι της δεκαετίας του 1970 στην Ελλάδα… «Εδώ που είσαι ήμουνα, κι εδώ που είμαι θα ’ρθεις!»

Η Π. Πολ, στο προαναφερθέν βιβλίο της για τη βιομηχανία ανατροφής παιδιών, αναφέρει πως στην «ωθούμενη από την κατανάλωση χώρα μας» (τις ΗΠΑ), η ανατροφή ενός παιδιού μπορεί να κοστίσει ακόμα και ένα εκατομμύριο δολάρια, ειδικά αν κάποιοι γονείς «αγοράσουν τη θεωρία ότι το παιδί θα πρέπει να έχει όλα όσα υπάρχουν στην αγορά». Η συγγραφέας τονίζει πως τα μόνα που χρειάζονται τα παιδιά είναι «αγκαλιά, τραγούδι, χορό, κουβεντούλα και παιχνίδι στο ύπαιθρο».

Θα μου πείτε: και ποιος ευκαιρεί να προσφέρει «όλα αυτά» στα παιδιά του;

Σωστό κι αυτό. «Φαγωμένα» (φυσικά!) και «αλλαγμένα» (βεβαίως!) και «μορφωμένα» (αργότερα και οπωσδήποτε!) τα εγκαταλείπουμε μπροστά στην τηλεόραση. Και αυτά χαζεύουν το –και από το- θέαμα πιπιλώντας το δάχτυλο ή ένα κομμάτι μαλακό πλαστικό, που τους θυμίζει το μητρικό στήθος. (Τα λέγαμε και στο άρθρο για το «tittytainment».)

Και γιατί δεν έχουμε χρόνο να αφιερώσουμε στα παιδιά μας; Για τον πολύ απλό λόγο ότι είμαστε πολύ απασχολημένοι με την παραγωγή εμπορευμάτων και υπηρεσιών – για τα οποία δεν μας πέφτει κανένας απολύτως λόγος. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι η –όποια- εργασία, που θα μας επιτρέψει να εισπράξουμε στο τέλος του μήνα το μισθό μας. Τον οποίο θα χρησιμοποιήσουμε για να αγοράσουμε εμπορεύματα και υπηρεσίες, που κάποιοι άλλοι θα έχουν παράξει – δίχως, κι αυτοί με τη σειρά τους, να έχουν τον παραμικρό λόγο για το τι και πώς και πότε και πού και γιατί τα παρήγαγαν.

Αυτή είναι εν ολίγοις, και σε λιγότερο από 100 λέξεις, η ουσία του καπιταλισμού. Όταν δεν σου πέφτει λόγος για το τι (πώς και τα λοιπά) παράγεις, λογικό δεν είναι να μην σου πέφτει λόγος και για το τι καταναλώνεις; Το μόνο που μετράει είναι η μισθωτή εργασία. Η παραγωγή και η κατανάλωση εμπορευμάτων και υπηρεσιών άνευ ουσίας. Οι όποιες κοινωνικές σχέσεις μεταξύ ανθρώπων μετατρέπονται σε σχέσεις μεταξύ εμπορευμάτων. Αυτό που ένας γέροντας αποκαλούσε φετιχισμό του εμπορεύματος.

Το Κεφάλαιο είναι από τη φύση του επαναστατικό. Για να εξασφαλίσει τον μοναδικό λόγο ύπαρξής του (το κέρδος) είναι υποχρεωμένο να επαναστατικοποιεί τα πάντα. Από τον τρόπο παραγωγής (διαρκείς τεχνολογικές βελτιώσεις που επιτρέπουν τη μεγιστοποίηση των κερδών) μέχρι τις κοινωνικές σχέσεις (όπου προϊόντα και υπηρεσίες παρέχονται αφειδώς για να καλύψουν ψεύτικες, δηλαδή πλασματικές, ανάγκες). Και τότε πια δεν μιλάμε για κοινωνία, αλλά για μη-κοινωνία. Όποιος νομίζει ότι ανοίγοντας διάπλατα τα πόρτα και τα παράθυρα της οικίας του στις «αξίες» (ανταλλαγής, χρήσης, απόλυτες…) του κεφαλαίου, θα έχει και τη δυνατότητα να «κρατήσει» τις παραδοσιακές του «αξίες», ας το νομίζει. Η σύγχρονη ιστορία δείχνει ότι αυτό δεν είναι εφικτό. Όχι ότι δεν συμβαίνει. Σε κάποιους τομείς της κοινωνίας. Σε κάποια άτομα. Αλλά για πόσο θα καταφέρνει ακόμα η κοινωνία να αντιστέκεται σ’ αυτή τη διαρκή επαναστατικοποίηση;

marx

Ο σοφός γέροντας. Δεν είχαν ανακαλυφθεί ακόμα τα «κόκκινα ξυραφάκια». Και τα «κόκκινα babylino» ανακαλύφθηκαν πολύ αργότερα… Πραγματικές και πλασματικές ανάγκες…

Όμως… Όμως μόνον η ανθρώπινη εργασία παράγει πλούτο (ή «αξία», όπως το είχε θέσει και ο σοφός γέροντας). Ο εξορθολογισμός όμως και η διαρκής τεχνολογικοποίηση της παραγωγής, με την ολοένα και μικρότερη ανθρώπινη συμμετοχή και την ολοένα και μεγαλύτερη συμμετοχή των μηχανών, σημαίνει πως ολοένα και περισσότεροι τομείς της «πραγματικής οικονομίας» αποφέρουν ολοένα και λιγότερα κέρδη.

Και πού θα επενδυθούν τότε τα κεφάλαια; (Που μοναδικό λόγο ύπαρξης έχουν την εξασφάλιση κερδών;) Τότε μετατρέπονται σε «πλασματικό κεφάλαιο» (ο όρος ανήκει κι αυτός στον σοφό γέροντα). Που αντί να επενδυθεί στην πραγματική οικονομία κυκλοφορεί ελεύθερο «προς δανεισμό» στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές. Και κάπως έτσι εκτινάσσονται στα ύψη το δημόσιο (δηλαδή το κρατικό) χρέος και το ιδιωτικό χρέος.

Σας θυμίζει κάτι;

Ω, ναι! Είναι η ιστορία του κόσμου τις τελευταίες τρεις-τέσσερις δεκαετίες. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε γύρω μας. Όταν, όπως συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του 1960, δεν συμφέρει να επενδύσεις τα πραγματικά σου κεφάλαια στην πραγματική οικονομία, τότε τα μετατρέπεις σε «πλασματικά κεφάλαια» και τα δανείζεις ή τα «παίζεις» στις αγορές του κόσμου. Όμως, όπως είπαμε, μόνον η ανθρώπινη εργασία δημιουργεί πλούτο – δηλαδή, αποφέρει και κέρδη. Τότε, πώς αποφέρει κέρδος το «πλασματικό κεφάλαιο»; Με τους τόκους. Τους οποίους ο δανειζόμενος εξασφαλίζει καταφεύγοντας και πάλι στις «αγορές»…

Μόνον που κάποια στιγμή η «φούσκα» θα σκάσει. Όπως και έσκασε… Και τα κέρδη «τους» θα πρέπει να τα πληρώσουμε με τη ζωή «μας». Με την απότομη μείωση του βιοτικού επιπέδου μας, με περισσότερα χρόνια εργασίας, με την εμπορευματοποίηση των πάντων, με το ξεπούλημα του κοινού μας πλούτου, με φόρους.

Το ότι ο καπιταλισμός δεν «τελείωσε» στη δεκαετία του 1970 το οφείλει στη φούσκα του πλασματικού κεφαλαίου (όλα τα υπόλοιπα [θατσερισμοί, ρηγκανισμοί, νεοσυντηρητισμοί κ.ο.κ.] είναι αποτελέσματα και όχι αιτίες της φούσκας – και μην ακούτε…). Μπορεί να την γλιτώσει κι αυτή τη φορά. Κανείς δεν το ξέρει. Και πολύ περισσότερο όλοι αυτοί οι «Απόστολοι» της οικονομίας. «Ανθρωποθυσίες σε περίεργες θρησκείες», ήταν ο τίτλος πρόσφατου άρθρου του νομπελίστα Πωλ Κρούγκμαν[5]. Μόνον που αν ξαναφουσκώσει η σημερινή φούσκα, η επόμενη, όταν θα σκάσει, θα φέρει ακόμη πιο τρομακτικά αποτελέσματα…

Ξέρω, ξέρω! Η «οικονομία της αγοράς» είναι ο καλύτερος τρόπος παραγωγής και κατανάλωσης, και η «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» ο καλύτερος τρόπος διαχείρισης των κοινών…

Πιστεύετε κι εσείς σε κάτι περίεργες θρησκείες…


[2] Μεταφρασμένα στα ελληνικά κυκλοφορούν αρκετά βιβλία του, και το «Λιμάνι», όλα από τις εκδόσεις Νησίδες.

[4] Αναφέρεται στο βιβλίο του, επηρεασμένου από τον Κ. Λας, γάλλου φιλόσοφου Ζαν-Κλωντ Μισεά, Η Εκπαίδευση της Αμάθειας, σελ. 59, μετ. Ά. Ελεφάντη, εκδ. Βιβλιόραμα, 2002.

[5] Καθημερινή, 22-8-2010. Αναδημοσίευση από τους New York Times.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Το κειμενάκι «Για τον καπιταλισμό και άλλες περίεργες θρησκείες» είχε γραφεί στις αρχές Σεπτεμβρίου του -μακρινού- 2010. Τότε που κάποιες ψυχές -όπως θα ανακάλυπταν μήνες αργότερα- ανακεφαλαίωναν την αντικαπιταλιστική πλευρά της εαυτάρας τους, για να την αφήσουν πίσω τους… Φιλάκια απ’ το υπερπέραν… 🙂

Advertisements
Κατηγορίες:Uncategorized
  1. 11 Οκτωβρίου 2015 στο 12:04 πμ

    Δημοσιευμένο για πρώτη φορά εδώ μέσα στις 13 Μαρτίου 2013.

    Για τον καπιταλισμό και άλλες περίεργες θρησκείες

  2. 16 Οκτωβρίου 2015 στο 10:24 μμ

    Έχετε καιρό που ανοίξατε τα σχολια;
    Σήμερα σας πήρα χαμπάρι….
    ξανακαλησπέρα σας…
    δεύτερη φορά σε μια μέρα μετά από μήνες…..λέτε να μας πειράξει;

  3. 16 Οκτωβρίου 2015 στο 10:30 μμ

    Συγνώμη που δεν ασχολούμαι με τα κείμενά σας ευθέως…..είμαι πολύ ζαλισμένος με το να είμαι συνέχεια και αποκλείστικά απασχολημένος με το να παράξω πλούτο για να επιβιώσω κι αυτόν τον χειμώνα…..έχω πάθει και κάτι καταστροφές λόγω πλυμηρών τέτοιες που σχεδόν δεν έχω παραγωγή…βλέπετε εκτός των άλλων τα έβαλε και ο καιρός μαζί μου…..

    Και το αποτέλεσμα είναι να υποταχτώ εντελώς στον μόχθο της καθημερινότητας….
    ένας ακόμη δεν είναι και τίποτε …..που θα φανεί άλωστε;
    στις ειδήσεις πάντως δεν θα το πει….

  4. 17 Οκτωβρίου 2015 στο 1:33 πμ

    Καλημέρα φίλτατε!

    Δεν απαντώ πια σε ερωτήσεις «αν είμαι καλά» γιατί οι απαντήσεις μου στρέφονται -κατά έναν περίεργο τρόπο- ενάντια στον ερωτώντα [ό,τι κι αν απαντήσω]. 😀

    Ευχαριστώ για τις υπέροχες μουσικές και ναι [!] τα σχόλια [έστω και με τον πέλεκυ της «εγκρίσεως» είναι ανοιχτά εδώ και κάποιες -πολλές- εβδομάδες…

    Εύχομαι ο χειμώνας να μην είναι τελικά τόσο σκληρός όσο το φθινόπωρο. Εύχομαι -πάντα!- τα καλυτερότερα. Κι ας ακούγεται αυτό τόσο ψεύτικα. Μόνον ψεύτικο δεν είναι. Εκ βάθους καρδίας ❤

  5. 17 Οκτωβρίου 2015 στο 5:04 μμ

    Δεν ξέρω πόσο ψεύτικο μπορεί να φανεί αυτό….αλλά εκείνο το τελείωμα της απάντησής σας με το κόκκινο με συγκίνησε βαθύτατα…..έχω καιρό να δω και να ακούσω ευχάριστα πράγματα……δυστυχώς ο χειμωνας διαφαίνεται σκληρότερος του φθινοπώρου…..όσο και να ευχόμαστε για καλύτερα το προσωπικό μου μερίδιο αυτού του χειμώνα θα είναι βαρύτατο….όπως προείπα και χθες……

    Καλησπέρα είπα;

    Καλησπέρα αγαπητέ…..

    Και παρ’όλα αυτά , έχομαι τα καλύτερα για όλους μας….

    Υ.Γ.: Τα σχόλια δεν με νοιάζει αν φαίνονται….αρκεί εσείς να τα διαβάζεται και να απαντάτε…

  6. 18 Οκτωβρίου 2015 στο 12:10 πμ

    Χρήστο, είσαι αρκετά ευφυής για να μιζεριάζεις έτσι. Αγωνιστής υπήρξες όλη σου τη ζωή. Μην προκαλείς «τη μοίρα» σου. The Force -εξ όσων μπορώ να κρίνω… εξ αποστάσεως- is with You.

    Τα καλυτερότερα είναι πάντα μπροστά μας. Αν τα θέλουμε.

    Καλό βράδυ!

  7. 16 Νοεμβρίου 2015 στο 9:13 πμ

    Εξαιρετικό κείμενο και κακώς μου είχε διαφύγει.

    (πολύ καλά δεμένο και στα συστατικά του, λιτό και περιεκτικό)

    θα το έλεγα «μάθε σε 10 λεπτά γιατί είσαι βλάκας αν πιστεύεις ακόμη στον καπιταλισμό».
    🙂

  8. 17 Νοεμβρίου 2015 στο 1:00 πμ

    Ευχαριστώ, Γεώργιε! 🙂 Περσινά ξινά σταφύλια θα έλεγα… 😀

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: