Αρχική > Αυτοέκφραση > Ευτυχώς να λες…

Ευτυχώς να λες…

DSCN0745

Ευτυχώς…

Αυτούς που δεν είδαμε ποτέ στα όνειρά μας…

Δεν θα τους δούμε ποτέ στους εφιάλτες μας…

Ευτυχώς, να λες…

Advertisements
Κατηγορίες:Αυτοέκφραση
  1. 13 Νοεμβρίου 2015 στο 11:04 πμ

    Πολύ πολύ καλό!!! Καλημέρα.

  2. 14 Νοεμβρίου 2015 στο 12:28 μμ

    🙂 Γεια σου Γιάννη! Τι «καλημέρα» να πει κανείς σήμερα…

  3. 23 Νοεμβρίου 2015 στο 2:42 μμ

    Καλησπέρα σας αγαπητέ…..

    Κάτι άσχετο έψαχνα να στείλω σήμερα το πρωί και «έπεσα ¨πάνω στο πιο κάτω κείμενο -απάντηση δική μου σε δε ξέρω γω ποιά κυρία….ξεχασμένο σαν «πρόχειρο» σε κάποια γωνιά….. αυτό έγινε αφορμή να «θυμηθώ» ότι κάποτε ήμουνα καλός σχολιαστής….(έτσι θέλω να με θυμάμαι…)

    Πάντως αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι αεκείνο το σημείο που με «δηλώνει» ανώριμο παιδι που παριστάνω τον μεγάλο»….

    Να’ ταν αλήθεια και στο υλικό μέρος του……(ευχή)….

    «………..Περίεργη μέρα η χθεσινή…
    ίσως εγώ να ήμουν σε φάση που απρόσεχτα έκανα τον σπουδαίο…..ναι ναι βαράτε με να συνέλθω…ίσως ο Ράκος μετονομασμένος σήμερα, να μπορέι να δώσει απάντηση μέσω της κρυφής γοητείας του εγωισμού και άλλα ψυχολογικά φαινόμενα…. απλά ήθελα να σημειώσω ότι ξαφνικά χθες σε δύο περιπτώσεις εκεί που πήγα να κάνω τον σπουδαίο ,αναγκάστηκα να ανακαλύψω ότι δεν ήξερα τίποτε και μάλιστα εκεί που τα έλεγα απλά με κοιτούσαν ευγενικά και με συγκατάβαση μέχρι να τελειώσω …
    Φανταστήκατε φυσικά ότι δεν είχα ακούσει καν το τραγούδι…..
    Επίσης αυτό που μου «θυμίσατε» , δεν το είχα καν διαβάσει….
    Σαν μαθητής που αμέλησε νοιώθω…θα με συγχωρήσετε κυρία ;
    Φαντάζομαι ότι θα σας είναι συχνές οι περιπτώσεις από την δουλειά σας, ανώριμων παιδιών που παριστάνουν τους μεγάλους…….»

  4. 24 Νοεμβρίου 2015 στο 1:46 μμ

    Γειά σου Χρήστο!

    Εσύ θυμήθηκες αυτό, κι εμένα μού θύμισες ετούτο: Η παιδική ηλικία

  5. 27 Νοεμβρίου 2015 στο 12:52 πμ

    Καλησπέρα σας αγαπητέ……

    Εμένα ο προβληματισμός σας σ’αυτά που λέτε στην παραπομπή σας μου έφεραν στο μυαλό το εξής , που μάλλον είναι εικονοποιημένη η αποψή σας για την αλλαγή εγγραφής στο κοινωνικοποιημένο πια άτομο (δλδ σ’όλους τους ενήλικες)…….

    Είναι σαν να βάζεις στο κομπιούτερ που τρέχει με windows , την ώρα που σχολιάζεις , κείμενα που του λένε να αλλάξει προγραμματισμό….
    Σαν να τρέχεις το word office και να του δίνεις γραπτή εντολή να αλλάξει και να γίνει excel…..

    Άλλαξε βρε ρημάδι…..γιατί δεν αλλάζεις άτιμο;;;;;

    Εφτακόσιες χιλιάδες σελίδες word με τέτοιου είδους εντολές να γράψεις , δεν πρόκειται να γίνει τίποτε…..

    Ο σωστός τρόπος είναι να πας στο λειτουργικό του πρόγραμμα και να δώσεις νέες εντολές….

    Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να είσαι ειδικός , προγραμματισής , που ξέρει τι χρειάζεται να μεταβάλεις για να έχει και νόημα το αποτέλεσμα….να βγει ένα άλλο λειτουργικό πρόγραμμα το οποίο θα χρησιμέυει και σε κάτι….

    Αν βάλω εγώ το χεράκι μου εκεί , μην ξέροντας που και τι να αλλάξω, μπορεί να μην ξαναλειτορυγήσει το word αλλά δεν θα ξαναλειτουργήσει και το πισι……

    Τώρα ….μπορείτε να μου πείτε αν υπάρχει κάτι αντίχτοιχο για τον ανθρώπινο εγκέφαλο;
    ένας προγραμματισής ας πούμε;
    Κάποιος που μπορεί να αλλάξει το λειτουργικό;;;;

    Μια άλλη κοινωνία ίσως…..

    Αλλά η ήδη υπάρχουσα εγγραφή σβήνει; μάλλον δεν σβήνει…..μπορεί να επικαλυφθεί επιφανειακά αλλά μάλλον δεν μπορεί να σβήσει….
    Και το άτομο που θα δεχθεί την νέα κοινωνικοποίηση , θα την δεχθεί μόνο όταν αυτή δεν διαφέρει ριζικά από την αρχική…..όταν τα βασικά είναι ίδια ή παρόμοια….δεν θα δεχθεί για παράδειγμα ότι η πραγματική πραγματικότητα που ζει δεν είναι να είναι άνθρωπος αλλά ψάρι…..δεν θα μπορεί να αναπνέει νερό …….

    Αυτά …..και άλλα τινά που ξεφεύγουν όμως σε ποσότητα και για τα οποία επιφυλάσομαι για μια άλλη φορά….

    Καληνύχτες σας αγαπητε…..
    εύχομαι να’στε πάντα καλα΄…

  6. 28 Νοεμβρίου 2015 στο 1:26 πμ

    Χμμμ…

    Ες αύριον. Θέτεις ζητήματα, τα οποία [πολύ φοβάμαι] μόνον οι δυο μας συζητάμε εδώ μέσα για χρόνια… Θα επανέλθω… Ελπίζω, τουλάχιστον 🙂

  7. 28 Νοεμβρίου 2015 στο 10:35 μμ

    Δεν είναι κάτι που θα με πείραζε , το να είμαστε μόνο οι δυό μας……
    φτάνουν δύο για μια καλή κουβέντα…..

    Αλλά νομίζω ότι είναι κι άλλοι που δεν «μιλάνε»….απλά «ακούνε»….

    Εξ’ άλλου όπως είπα όχι μόνο δεν με πειράζει, αλλά νομίζω ότι είναι κι από τα πιο πολύτιμα πράγματα για έναν άνθρωπο , μια ανταλαγή απόψεων (συζήτηση) μεταξύ δύο (έστω) ανθρώπων…..

    Την καλησπέρα μου…..

  8. 30 Νοεμβρίου 2015 στο 12:31 μμ

    Μπονζουρνεμάν και καλή βδομάς!

    Οι δύο είναι πάντα υπεραρκετοί. Πάνω από δύο είναι οχλαγωγία…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: