Αρχική > Uncategorized > Tο καλοκαίρι του 2005, αυτά έγραφα για όσα… Και με το συμπάθειο, δηλαδής… Μόλις δέκα χρόνια περάσαν… Μόλις…

Tο καλοκαίρι του 2005, αυτά έγραφα για όσα… Και με το συμπάθειο, δηλαδής… Μόλις δέκα χρόνια περάσαν… Μόλις…

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης είχε γράψει κάποτε ότι «το εξαιρετικό και μοναδικό φαινόμενο που παρατηρείται στην αρχαία Ελλάδα, προϋπόθεση και αποτέλεσμα μιας άλλης θεώρησης του κόσμου είναι η αμφισβήτηση της παράδοσης». Αν εξαιρέσουμε την αρχαία Ελλάδα, συνεχίζει ο Κ. Καστοριάδης, «σε όλες τις άλλες γνωστές κοινωνίες θεωρήθηκε αυτονόητη η συνέχιση της ζωής όπως βρέθηκε και η διατήρηση του καθενός στην θέση του. Το αυτονόητο για τους κλασικούς εβραίους δεν ήταν η αναζήτηση της ελευθερίας ή της ισότητας ή της δικαιοσύνης, αλλά η συμμόρφωση προς τις εντολές του Ιεχωβά. Για έναν χριστιανό, αν πράγματι είναι χριστιανός, αυτό που έχει σημασία δεν είναι η τύχη της κοινωνίας αλλά η σωτηρία της ψυχής του και η κατάκτηση της αιώνιας ζωής» (Η Αρχαία Ελληνική Δημοκρατία και η Σημασία της για μας Σήμερα, σελ. 12-13, εκδ. Ύψιλον, Αθήνα, 1986).

Με κάθε σεβασμό στον εκλιπόντα φιλόσοφο (που «χρειάστηκε» να πεθάνει για να πληροφορηθούμε ότι εκτός από επαναστάτης και επαγγελματίας ψυχαναλυτής υπήρξε και υπάλληλος του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης [ΟΟΣΑ]), θα προσέθετα ότι, τηρουμένων των αναλογιών, αυτό που επίσης έχει κατακτήσει ο δυτικός πολιτισμός τα τελευταία διακόσια χρόνια είναι και το δικαίωμα του οποιουδήποτε να αμφισβητεί την παράδοση. Να αμφισβητεί τα πάντα. Να επικρίνει τα πάντα. Να εκφράζεται ελεύθερα.

Ή να αυτολογοκρίνεται «ελεύθερα»…

Ως Έλληνας πολίτης, ως πολίτης μετέχων αυτού που ονομάζουμε δυτικός πολιτισμός, έχω το δικαίωμα και το έχω ασκήσει επανειλημμένα να ασκώ κριτική σε οποιονδήποτε και σε οτιδήποτε. Ως πολίτης αυτής της –χριστιανικής– χώρας έχω ασκήσει δριμύτατη κριτική, και ενίοτε έχω ακόμα χλευάσει, απόψεις εκπροσώπων της κυρίαρχης θρησκείας. Είναι, επίσης, γνωστή η θέση μου ότι ο χριστιανισμός αποτελεί κατασκεύασμα του «μεγαλύτερου κοπρώνα διαφθοράς της ιστορίας», της Ρώμης, που κάποιοι, όπως ο Τζούλιους Έβολα, θαυμάζουν απεριόριστα.

Όλα αυτά τα χρόνια στην –κατά συντριπτική πλειοψηφία χριστιανική– χώρα μας δεν είχα το παραμικρό πρόβλημα (με την πιθανή εξαίρεση της ματαίωσης μιας επαγγελματικής συνεργασίας, όταν είχα χαρακτηρίσει στη στήλη μου «Θεαμαπάτες & Δικτυώματα» τον Αβραάμ «προαγωγό», για τη γνωστή ιστορία με τον Φαραώ) να εκφράζομαι ελεύθερα.

Τα πράγματα όμως αλλάζουν. Και όχι από εκεί που θα το περίμενε κανείς.

Στο πλαίσιο της χριστιανικής Ελλάδας μπορώ να αμφισβητώ την κυρίαρχη θρησκεία, χωρίς να αντιμετωπίζω προβλήματα.

Στο πλαίσιο της πολυπολιτισμικής Ελλάδας προφανώς μπορώ, ίσως και να «επιβάλλεται», να αμφισβητώ την κυρίαρχη θρησκεία.

Μπορώ, όμως, πάντα στα πλαίσια της πολυπολιτισμικής Ελλάδας, να ασκήσω κριτική ή ακόμα και να χλευάσω απόψεις που υπάρχουν σε «ιερά βιβλία» άλλων θρησκειών, όπως το Κοράνι ή το Ταλμούδ;

Και αν κριτικάρω θέσεις που υπάρχουν στο Κοράνι, κινδυνεύω να χαρακτηριστώ ρατσιστής και τότε μπορεί οποιοσδήποτε –ανά τον πλανήτη– μουφτής να εκδώσει έναν «φετφά» εις βάρος μου;

Ή αν ασκήσω κριτική στο Ταλμούδ κινδυνεύω να χαρακτηριστώ ρατσιστής και «αντισημίτης» και να καταστώ έτσι αποδιοπομπαίος τράγος;

Όχι! Προς το παρόν δεν υπάρχει τέτοιο πρόβλημα στη –χριστιανική τους– Ελλάδα.

Αλλά υποψιάζομαι ότι, σύντομα, θα υπάρξει τέτοιο πρόβλημα στην –πολυπολιτισμική τους– Ελλάδα.

Όπως υπάρχει στην –πολυπολιτισμική τους– Γαλλία, Ελβετία, Γερμανία και μια σειρά άλλων χωρών της Δύσης.

Πρόσφατα, στη Γαλλία ο γαλλοεβραίος –παρακαλώ!– διανοούμενος Εντγκάρ Μορέν κρίθηκε ένοχος για «φυλετική δυσφήμιση» γιατί αποκάλεσε σε κείμενό του στον Μοντ τους εβραίους «λαός κυριαρχικό και σίγουρο για τον εαυτό του» και «λαό περιφρονητικό ο οποίος βρίσκει ικανοποίηση στο να ταπεινώνει»…

Στη Γαλλία επίσης διώκεται ο εκδότης του βιβλίου Η Βιομηχανία του Ολοκαυτώματος (του αμερικανοεβραίου συγγραφέα Νόρμαν Φινκελστάιν), που κυκλοφορεί ακόμα ελεύθερα στην Ελλάδα –εκεί φτάσαμε!–, γιατί, λέει, το βιβλίο είναι… αντισημιτικό. Ο Ν. Φινκελστάιν αντιμετωπίζει προβλήματα και με την έκδοση του νέου του βιβλίου στις ΗΠΑ, αφού ο εκδοτικός οίκος του Πανεπιστημίου (!) της Καλιφόρνιας φαίνεται πως ενδίδει στις πιέσεις αμερικανοεβραίων διανοούμενων (κυρίως του Alan Dershowitz, καθηγητή στο Χάρβαρντ).

[…]

Όσο και αν δεν μου αρέσει, είμαι τέκνο της –χριστιανικής τους– Δύσης και όχι του οποιουδήποτε πολυπολιτισμικού αμαλγάματος των Επικυρίαρχων. Δηλαδή, φορέας των χειρότερων και των καλύτερων παραδόσεων της Δύσης. Αλλά διατηρώ το δικαίωμά μου να αμφισβητώ τις χειρότερες –και θρησκευτικές– παραδόσεις της και να υπερασπίζομαι τις καλύτερές της.

Επιφυλάσσομαι…

Advertisements
Κατηγορίες:Uncategorized
  1. 18 Νοεμβρίου 2015 στο 2:30 μμ

    […] Η μόνη θρησκεία που μπορείς να κατακρίνεις, να λοιδορήσεις ή και να χλευάσεις στην πολυπολιτισμική Ευρώπη είναι ο χριστιανισμός. Μπορείς να λες με όλη σου την άνεση πως ο χριστιανισμός δεν συμβιβάζεται με τις αξίες της σύγχρονης δημοκρατίας. Δεν κινδυνεύεις να σου προσάψουν μισαλλοδοξία, να σε κατηγορήσουν για αρτηριοσκληρωτικό συντηρητισμό. Το αντίθετο μάλιστα. Θα πάρεις δίπλωμα φιλελευθερισμού, περγαμηνές ανοχής, και τα αγήματα των προοδευτικών θα σου απονείμουν τις δέουσες τιμές. Αν όμως τολμήσεις και κατακρίνεις, ή έστω αμφιβάλλεις, για τη δυνατότητα του Ισλάμ να συνυπάρξει με τις αξίες που ο δυτικός πολιτισμός κατέκτησε ύστερα από αιώνες Ιστορίας, αμέσως θα σε κατατάξουν στο χοιροστάσιο του μισαλλόδοξου φυλετισμού, κάπου στο τελευταίο υπόγειο της κόλασης. Κοινώς, θα σου απαγορεύσουν να μιλάς. […]

    ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ Και οι ευθύνες του Ισλάμ;

  2. 18 Νοεμβρίου 2015 στο 2:32 μμ

    […] Tις πταίει

    Οι Aραβες καταγγέλλουν συνεχώς ότι για όλα τα κακά που τους ταλαιπωρούν ­εξαθλίωση, έλλειψη δημοκρατίας, διακοπή της εξέλιξης του πολιτισμού τους κ.λπ.­ ευθύνεται η αποικιοκρατία την οποία υπέστησαν από τους Eυρωπαίους. Ωστόσο, η αποικιοκρατία σε αρκετές αραβικές χώρες διήρκεσε στη χειρότερη περίπτωση εκατόν τριάντα χρόνια (έτσι συνέβη στην Aλγερία, 1830-1962). Ομως οι ίδιοι αυτοί Aραβες, πριν από την αποικιοκρατία των Eυρωπαίων, είχαν υποστεί για πέντε αιώνες το ζυγό των Tούρκων. H τουρκική κυριαρχία στην εγγύς και τη Mέση Aνατολή αρχίζει τον 15ο αιώνα και τελειώνει το 1918. Aλλά οι Aραβες, καθώς οι Tούρκοι κατακτητές τους ήταν ομόθρησκοί τους μουσουλμάνοι, δεν μιλούν για την κυριαρχία αυτή.

    Πάντως, η εξέλιξη της αραβικής κουλτούρας σταμάτησε το 11ο με 12ο αιώνα, δηλαδή οκτώ αιώνες πριν καν να μπορεί να γίνει λόγος για την κατακτητική επέκταση της Δύσης. Eξάλλου και αυτή η ίδια η αραβική κουλτούρα βασίστηκε στις κατακτήσεις, την εξόντωση και τη λίγο έως πολύ βίαια επιβολή της ισλαμικής θρησκείας στους κατακτημένους πληθυσμούς. Στην Aίγυπτο το 550 μ.X. δεν υπήρχαν Aραβες, όπως δεν υπήρχαν Aραβες, τότε, ούτε στη Λιβύη ούτε στην Aλγερία ούτε στο Mαρόκο ούτε στο Iράκ. Οι Aραβες που βρίσκονται τώρα εκεί είναι απόγονοι των κατακτητών που κυρίευσαν αυτές τις χώρες και που επέβαλαν, με ή χωρίς βία, στους τοπικούς πληθυσμούς τη δική τους θρησκεία. Δεν βλέπω όμως να γίνεται καμία κριτική αυτών των γεγονότων μέσα στο χώρο του αραβικού κόσμου. Kατά τον αυτό τρόπο, μιλάμε βεβαίως για το δουλεμπόριο των Mαύρων απο τους Eυρωπαίους (16ος αιώνας και εντεύθεν), αλλά δεν μιλάμε ποτέ για το γεγονός ότι το δουλεμπόριο και η συστηματική υποδούλωση των Mαύρων στην Aφρική τα εγκαινίασαν Aραβες έμποροι (11ος – 12ος αιώνας και εντεύθεν, με τη συνενοχή – συμμετοχή, όπως πάντα, βασιλιάδων και φυλάρχων). Eπίσης, δεν μιλάμε για το γεγονός ότι η δουλεία δεν καταργήθηκε αυθόρμητα σε καμία ισλαμική χώρα και ότι σε κάποιες από αυτές η δουλεία ισχύει ακόμη και σήμερα.

    Δεν θέλω να πω με κανέναν τρόπο ότι όλα αυτά απαλείφουν τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Δυτικοί. Λέω μόνον ότι η ιδιαιτερότητα του δυτικού πολιτισμού έγκειται ακριβώς στην ικανότητά του της αυτοαμφισβήτησης και της αυτοκριτικής. Στην ιστορία της Δύσης, όπως και σε όλες τις άλλες ιστορίες, υπάρχουν θηριωδίες και φρικαλεότητες.

    Aλλά όμως μόνον η Δύση δημιούργησε την ικανότητα για εσωτερική αμφισβήτηση ­αμφισβήτηση των ίδιων των θεσμών και των ιδεών της εν ονόματι της λογικής συζήτησης μεταξύ των ανθρώπων, η οποία παραμένει ανοιχτή στο διηνεκές και δεν αναγνωρίζει έσχατο δόγμα. […]

    Κορνήλιος Καστοριάδης – Tο βαρύ προνόμιο της Δύσης

  3. 18 Νοεμβρίου 2015 στο 2:43 μμ

    Και με το που ανέβασα το προηγούμενο σχόλιο είδα το τελευταίο ποστάκι του «Δύτη των Νιπτήρων» σχετικά μ’ αυτό το «περίεργο κείμενο» του Καστοριάδη – που ήταν απόσπασμα από συνέντευξη και δίχως -φυσικά- τίτλο.

    Ο Δύτης ασκεί την κριτική του στα λεγόμενα του Καστοριάδη, ήρεμα και συγκροτημένα, όπως πάντα.

    Προνόμιο βαρύ σαν ιστορία

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: