Nomina Nuda

Ο Τίτλος ως Ονοματεπώνυμο

Δ. Δημητράκου, Μέγα Λεξικόν όλης της Ελληνικής Γλώσσης


Δ. Δημητράκου, Μέγα Λεξικόν όλης της Ελληνικής Γλώσσης

_____________________________________________________________

Τα Ράκη ως Ρυτίδες και ως Υπότιτλος

ει δ’ εκπλυνείται τούτο το ψιμύθιον,
όφει κατάδηλα του προσώπου τα ράκη

Αριστοφάνης, Πλούτος

μα αν της ξεπλύνει κανείς τούτο το φτιασίδι,
θα δεις ζωηρότατες τις ζάρες του προσώπου

Ο Πλούτος είναι η τελευταία σωζόμενη κωμωδία του Αριστοφάνη. Γράφτηκε το 388 π.Χ., σηματοδοτώντας το πέρασμα από την Αρχαία στη Νεότερη Αττική Κωμωδία. Στην κωμωδία αυτή ο Αριστοφάνης διακωμωδεί τη κακή διανομή του Πλούτου, που, επειδή είναι τυφλός, πηγαίνει στους κακούς. Αλλά ένας χρηστός πολίτης, ο Χρεμύλος, μαζί με τον τετραπέρατο δούλο του Καρίωνα, περιθάλπουν τον τυφλό, τιμωρημένο από το Δία, θεό Πλούτο, και τον γιατρεύουν. Εκείνος δίνει τα πλούτη του στους αγαθούς και τους κακούς τους κάνει φτωχούς. Στην κωμωδία αυτή ο ποιητής δε διακωμωδεί ορισμένα πρόσωπα, αλλά και καταστάσεις και άτομα, όπως στις «Εκκλησιάζουσες». Γι’ αυτό με τις δύο αυτές κωμωδίες ο Αριστοφάνης περνά από την αρχαία στη μέση κωμωδία.

Έτσι, με την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων, στήνεται ένα γαϊτανάκι, το οποίο αποτυπώνει στη σκηνή ένα μωσαϊκό της κοινωνίας της εποχής του Αριστοφάνη, που στη δίψα της για πλούτο μοιάζει τόσο με τη δική μας. Η βασική αντίθεση, στην οποία στηρίζεται το έργο, προβάλλεται από τον αγώνα λόγου ανάμεσα στον Χρεμύλο και την Πενία, με την τελευταία να ενσαρκώνει την ανάγκη που οδηγεί τον άνθρωπο στην καθημερινή δουλειά για την επιβίωση. [Πηγή]

_____________________________________________________________

Ο Πλούτος σε Μετάφραση

_____________________________________________________________

Το Όνομα της Σελίδας

The Name of the Rose

The novel, The Name of The Rose by Umberto Eco ends with the phrase: «stat rosa pristina nomine, nomina nuda tenemus.» Eco explains this himself in Postcript to The Name of the Rose.

Since the publication of The Name of the Rose I have received a number of letters from readers who want to know the meaning of the final Latin hexameter, and why this hexameter inspired the book’s title. I answer that the verse is from De contemptu mundi [*] by Bernard of Morlay, a twelfth-century Benedictine, whose poem is a variation on the «ubi sunt» theme (most familiar in Villon’s later «Mais ou sont les neiges d’antan»). But to the usual topos (the great of yesteryear, the once-famous cities, the lovely princesses: everything disappears into the void), Bernard adds that all these departed things leave (only, or at least) pure names behind them. I remember that Abelard used the example of the sentence «Nulla rosa est» to demonstrate how language can speak of both the nonexistent and the destroyed. And having said this, I leave the reader to arrive at his own conclusions.

Πηγή

[*] Bernard’s major work, De contemptu mundi (“On Condemning the World”), was written about 1140 and was dedicated to Abbot Peter the Venerable. A poem of about 3,000 lines in dactylic hexameter, De contemptu mundi expresses the disdain for the material world characteristic of Neoplatonism…

Πηγή


  1. 31 Δεκεμβρίου 2011 στο 6:49 μμ

    Εξαιρετκή δουλειά! Σε βρήκα τυχαία. Μπράβο

  2. 31 Δεκεμβρίου 2011 στο 9:44 μμ

    Καλησπέρα σας κύριε Καββαθά. Και καλή σας χρονιά!

    Σας ευχαριστώ θερμά για τα καλά σας λόγια.

    ΥΓ. Είμαστε παλιοί γνώριμοι. Επαγγελματικά, εννοώ. Στα τέλη της δεκαετίας του ΄80 είχα γράψει για κάποια απ’ τα περιοδικά σας. Δεν θα με θυμάστε ασφαλώς, αλλά έχω να το λέω ότι ήσασταν, μακράν, ο καλύτερος εργοδότης που είχα ποτέ. Ωραίες εποχές εκείνες…

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.