Αρχείο

Archive for the ‘Κάρλος Καστανέντα’ Category

Ένα καπουτσινάκι για τον Κάρλος Καστανέντα

«Αργία, μήτηρ πάσης κακίας», «η πενία τέχνας κατεργάζεται», «mejor tarde que nunca», και πάει λέγοντας.

Όταν καίγεται η μητρική του υπολογιστή σου και μετατρέπεσαι σε δρ. Φρανκεστάιν, προσπαθώνας να στήσεις ένα καινούργιο σύστημα με παλιά ανταλλακτικά, μπορεί και να πετύχεις και καμιά ξεχασμένη μονάδα floppy disk [όσοι δεν γνωρίζετε τον όρο γκουγκλίστε τον 🙂 ]

Και κάπως έτσι, μετά από χρόνια, μπορείς να διαβάσεις τα περιεχόμενα μιας δισκέτας, στην ετικέτα της οποίας γράφει: «Castaneda – Μετάφραση». Η δισκέτα είχε γραφεί τον μακρινό Μάιο του 1996 [!!!] και περιέχει τη μετάφραση στα ελληνικά του βιβλίου της Καρμίνα Φορτ Συνομιλίες με τον Κάρλος Καστανέντα, που είχε εκδοθεί για πρώτη φορά στην Ισπανία το 1991. Είχα πετύχει το βιβλίο σ’ ένα ξενόγλωσσο βιβλιοπωλείο κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό της Φρανκφούρτης, ένα-δυο χρόνια μετά.

Επειδή τώρα δουλεύω από ένα αργό λάπτοπ [θα γίνουμε και τα δυο μας πέντε χρόνων 😀 στα μέσα Απρίλη], δεν μπορώ να μετατρέψω όλο το βιβλίο σε pdf, οπότε θα περιοριστείτε στο τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου [και επιφυλάσσομαι…].

Δεν ξέρω αν είναι καλή η μετάφραση, αλλά στο διαδίκτυο κυκλοφορεί και στα ισπανικά και μεταφρασμένο στα αγγλικά. Έρρωσθε!

carmina fort

Καρμίνα Φορτ – Συνομιλίες με τον Κάρλος Καστανέντα – Κεφάλαιο 3 [pdf]

 

 

Το Δώρο του Αετού

IMG_2739

 

Πριν από τριάντα ακριβώς χρόνια. Σεπτέμβρης του ’84.

Εκείνα τα χρόνια ζούσα για μεγάλα χρονικά διαστήματα στο χωριό μου.

Κάποιο βράδυ, βλέπω ένα όνειρο.

Ήμουνα, λέει, στο πανηγύρι [ετήσια εμποροπανήγυρις] στη διπλανή πρωτεύουσα του νομού, και σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο, πλάι σε μια συγκεκριμένη γέφυρα του ποταμού, που διασχίζει την πόλη, υπήρχε ένας πάγκος με βιβλία, κι εκεί υπήρχε και το βιβλίο του Κάρλος Καστανέντα «Το Δώρο του Αετού».

Είχα ζήσει στην πρωτεύουσα του νομού, ήξερα τον χώρο στον οποίο γινόταν το πανηγύρι, μόνον που στο όνειρο το πανηγύρι γινόταν σε έναν τελείως διαφορετικό χώρο.

Με το που ξύπνησα, πήρα το λεωφορείο.

Πάω στη συγκεκριμένη γέφυρα, στον συγκεκριμένο πάγκο, που είχα δει στο όνειρό μου, και βλέπω ένα και μοναδικό βιβλίο του Καστανέντα, ένα και μοναδικό αντίτυπο του «Δώρου του Αετού».

Μέχρι το επόμενο πρωινό το είχα διαβάσει. Τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο… 😉

Άνισο βιβλίο. Θα έλεγα πως είναι δύο βιβλία στη συσκευασία του ενός. Το πρώτο μέρος άχρωμο και άοσμο [ενδιαφέρον, σήμερα, αλλά τότε καθόλου].

Στο δεύτερο μέρος «κόλλησα» με την παραφύλαξη. Ήξερα και πολύ καλά τα περί «καθημερινής ζωής» των Καταστασιακών και του Ραούλ Βανεγκέμ, δεν ήθελα περισσότερα…

Σας λέω: Τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο…

Στις αρχές εκείνου του μήνα είχα διαβάσει το «Ιστορίες Δύναμης», το πρώτο βιβλίο του Καστανέντα που διάβασα ποτέ [είχα ξεφυλλίσει απλώς το πρώτο βιβλίο του, ενάμιση χρόνο πριν, στο σπίτι μιας φίλης και είχα ψιλοφρίξει. Το πρώτο βιβλίο του Καρλίτος, «Οι Διδασκαλίες του Δον Χουάν», είναι -ακόμα!- το μοναδικό βιβλίο του που δεν έχω διαβάσει…]. Τις -τότε- εντυπώσεις μου [ποιες;] για το «Ιστορίες Δύναμης», τις είχα γράψει εδώ [στο Facebook, εννοώ] προ ημερών.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Η φωτό είναι από γκράφιτι στο Βαλπαραΐσο της Χιλής. Υπήρξαν και καλές εποχές… 😉

Τώρα είναι καλύτερες, από τελείως διαφορετική άποψη, ωστόσο… 😉

Doors of Perception

Αν οι πόρτες της αντίληψης καθαρίζονταν, το καθετί θα παρουσιαζόταν στον άνθρωπο όπως πραγματικά είναι: άπειρο.

William Blake [1757-1827]


There are things known and there are things unknown, and in between are the doors of perception.

Aldous Huxley [1894-1963]


Aldous Huxley took the name of one of his most famous works, The Doors of Perception, from this work, which in turn also inspired the name of the American rock band The Doors. Huxley’s contemporary C. S. Lewis wrote The Great Divorce about the divorce of Heaven and Hell, in response to Blake’s Marriage.

Πηγή: The Marriage of Heaven and Hell


carlosquote

[…] Γύρισα να κοιτάξω τον κύριο Αμπελάρ. Ένοιωθα τους μύες της πλάτης μου τεντωμένους, έτσι όπως συνήθιζαν να είναι όποτε ήμουν νευρική. «Ποιες είναι τελικά οι προθέσεις σας;», ρώτησα.

Ο κύριος Αμπελάρ έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου. Με κοίταξε με ένα ιδιαίτερα ψυχρό βλέμμα. «Το μόνο πράγμα που θέλω, από την πρώτη στιγμή που σε συνάντησα, είναι το ίδιο με αυτό που σου έκανα εκείνη τη νύχτα», αποκρίθηκε με σοβαρό ύφος. «Θέλω να ανοίξω την πόρτα της καθημερινής πραγματικότητας και να σε σπρώξω προς την ελευθερία».

Οι λέξεις του και η συμπεριφορά του εξαπέλυσαν έναν πλούτο συναισθημάτων. Από τότε που μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, πάντα κοιτούσα έξω από τα παράθυρα, πάντα μού άρεσαν οι δρόμοι. Ένοιωθα ότι υπήρχε κάποιος ή κάτι στη γωνία που με περίμενε. Πάντα είχα προμηνύματα και τάσεις φυγής, αν και δεν ήξερα από τι ήθελα να ξεφύγω. Το ίδιο συναίσθημα με υποχρέωσε να ακολουθήσω την Κλάρα προς άγνωστη κατεύθυνση. Αυτό με εμπόδισε να φύγω, παρ’ όλο το βαρύ φορτίο των καθηκόντων μου. Ενώ ατένιζα το βλέμμα του κυρίου Αμπελάρ, ένα κύμα ευδαιμονίας με συνεπήρε. Τουλάχιστον ήξερα ότι είχα βρει εκείνο που ζητούσα. Εντελώς παρορμητικά, αισθάνθηκα αγνή στοργή για τον κύριο Αμπελάρ και του φίλησα το χέρι. Από τα βάθη της καρδιάς μου, ψιθύρισα κάτι που δεν θα μπορούσε να έχει λογική αλλά μόνο συναισθηματική αξία. «Είσαι και για μένα το ναγουάλ», είπα.

Τα μάτια του έλαμπαν από χαρά που τελικά φτάσαμε να κατανοήσουμε ο ένας τον άλλον. Μου χάιδεψε τα μαλλιά με στοργικό τρόπο και όλοι οι καταπιεσμένοι φόβοι μου βρήκαν εκρηκτική διέξοδο σε ένα χείμαρρο σπαρακτικών δακρύων.

Η Κλάρα σηκώθηκε και μου έδωσε ένα χαρτομάντηλο. «Ο μόνος τρόπος για να σε κάνουμε να ξεφύγεις από αυτή την αξιοθρήνητη κατάσταση είναι να σε κάνουμε να θυμώσεις ή να σκεφτείς», είπε. «Θα κάνω και τα δύο λέγοντάς σου αυτό και μόνο. Όχι μόνο ήξερα πού ακριβώς θα σε έβρισκα στην έρημο, αλλά…», είπε, «θυμάσαι εκείνο το αποπνικτικό διαμέρισμα που έμενες; Λοιπόν, το διαμέρισμά σου και ολόκληρο το κτήριο ανήκει στην ξαδέλφη μου».

Την κοίταξα χωρίς να μπορώ να αρθρώσω λέξη. Τα γέλια του κυρίου Αμπελάρ και της Κλάρας αντήχησαν σαν τεράστια έκρηξη μέσα στο κεφάλι μου. Τίποτε άλλο δεν θα μπορούσε να μου δημιουργήσει μεγαλύτερη έκπληξη. Καθώς το αρχικό μου μούδιασμα καταλάγιασε, αντί να θυμώσω, ένοιωσα δέος με την εκπληκτική ακρίβεια των κινήσεών τους και με το μεγαλείο του ελέγχου τους.

Τελικά, συνειδητοποίησα ότι στην πραγματικότητα δεν έλεγχαν εμένα, αλλά τους ίδιους τούς εαυτούς τους.

Taisha Abelar, Το Πέρασμα των Μάγων, σ. 174-175.

 

  • Ο «κύριος Αμπελάρ» είναι ο δον Χουάν Μάτους. Η Κλάρα ήταν μέλος της δικής του ομάδας «ταξιδευτών». Η Taisha Abelar ήταν μέλος της [δεύτερης] ομάδας «ταξιδευτών» του Κάρλος Καστανέντα. Το γιατί η Taisha υιοθέτησε ως επώνυμο το ψευδώνυμο του δον Χουάν είναι μια άλλη ιστορία…

 

William Blake: “On Perception” [1-10-2012]

 

 

 

 

Περί «παρατήρησης» και «εντατικής προσοχής»

► Καλά ρε Ουτόπιε, θα ρωτήσει κάποιος, γιατί έχεις κολλήσει τόσο πολύ με τον Κάρλος Καστανέντα; Πολύ new age κι έτσι…

► Και κάποιος άλλος ίσως ρωτήσει: πολύ κολλημένος με τον Άρη Ζεπάτο είσαι… Πολύ χριστιανός για τα γούστα μου…

► Να σας πω γιατί. Είναι απλό. Λένε και οι δύο το ίδιο πράγμα. Το πολύ απλό, το οποίο ο καθένας μας μπορεί να χρησιμοποιήσει ως σημείο εκκίνησης, ως αφετηρία, για να «εκτοξευτεί». Για να βάλει στη ζωή του την ηρεμία, τη χαρά, την ευτυχία.

► Ποιο είναι αυτό; Η παρατήρηση.

► Στο βιβλίο του Τόρρες, ο Καρλίτος τού λέει ότι οι άνθρωποι είμαστε κυρίως και πρωτίστως αντιληπτικά όντα. Και ότι ακόμα και η απλή [και επισταμένη, φυσικά] παρατήρηση μπορεί να μας οδηγήσει σε «νέους κόσμους».

► Το ίδιο ακριβώς λέει κι ο Άρης Ζεπάτος: «εντατική προσοχή», είναι ο όρος που χρησιμοποιεί.

► Κανένας μας δεν χρειάζεται δασκάλους, καθηγητάδες, γκουρούδες, για να κάνει την αρχή. Αρκετούς από δαύτους φάγαμε στη μάπα όλη μας τη ζωή…

► Πολύ καλημέρα σας!

 


Σχόλιο: Και, φυσικά, ποτέ δεν ξεχνάω ότι πέραν του ναγουαλισμού υπάρχει και ο καπιταλισμός. ► Διότι τα βιβλία του Καστανέντα δεν θα μου έλεγαν απολύτως τίποτα, αν πρώτα δεν είχα διαβάσει εξαιρετικά καλά την «Επανάσταση της Καθημερινής Ζωής» του Ραούλ Βανεγκέμ [μαζί με τα «προαπαιτούμενα» ]. ► Και δεν είχα παρατηρήσει τον κόσμο βάσει αυτής της οπτικής. ► Το «πεδίο μάχης» είναι η καθημερινότητα. ► Την οποία, τώρα πια, διαμορφώνει, σχεδόν ολοκληρωτικά, ο «καπιταλιστικός τρόπος σκέψης», που μας έχει καταπιεί κυριολεκτικά.

 


 

Αναγνώσματα:

 

Το βιβλίο του Τόρρες για τον Κάρλος Καστανέντα [αγγλικά – pdf]

Ποστ για την Άρη Ζεπάτο, όπου, μεταξύ άλλων, μπορείτε να διαβάσετε και το βιβλίο του.

Καταστασιακοί και Καστανέντα

 


 

Απ’ το φατσοβιβλίο [8-9-2013]

 

 

 

Αυτολύπηση, εγωισμός και image

eagle

Τοιχογραφία στο Βαλπαραΐσο της Χιλής

Αν υπάρχει ένα σημείο στα βιβλία του Κάρλος Καστανέντα που να περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο τη βασική αρχή του ναγουαλισμού, αυτό, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι το απόσπασμα που ακολουθεί, έκτασης μιάμισης σελίδας, στο βιβλίο Η Δύναμη της Σιωπής [σελ. 160-162].

Άφησα τη μετάφραση ως είχε, προσθέτοντας μόνον κάποιους αγγλικούς όρους, για να είναι σαφέστερο το τι εννοεί ο συγγραφέας. Οι υπογραμμίσεις, οι σημειώσεις και η παραγραφοποίηση δικές μου.

Ο δον Χουάν είπε τότε ότι είχε φτάσει η στιγμή να μιλήσουμε κι άλλο για το αδυσώπητο* [ruthlessness]- την πιο βασική αρχή της μαντείας**. Εξήγησε ότι οι μάντεις είχαν ανακαλύψει ότι κάθε κίνηση του σημείου συναρμογής*** σήμαινε απομάκρυνση από την υπερβολική απασχόληση με την ατομικότητα [individual self] που ήταν το στίγμα του σύγχρονου ανθρώπου.

Συνέχισε λέγοντας ότι οι μάντεις πίστευαν ότι ήταν η θέση του σημείου συναρμογής που έκανε το σύγχρονο άνθρωπο έναν καταστροφικό εγωιστή [egotist], μια ύπαρξη με μόνο ενδιαφέρον για την εικόνα [self-image] της.

Έχοντας χάσει κάθε ελπίδα επιστροφής στην πηγή των πάντων, ο άνθρωπος αναζητούσε ανακούφιση στην ατομικότητά του [selfness]. Και σ’ αυτή του την προσπάθεια, κατάφερε να σταθεροποιήσει το σημείο συναρμογής του στη θέση διαιώνισης της εικόνας του [self-image]. Ήταν αρκετά ασφαλές, λοιπόν, να πούμε ότι κάθε απομάκρυνση από τη συνηθισμένη του θέση, συνεπάγεται και μια μετατόπιση από τον αυτο-κατοπτρισμό [self-reflection] του ανθρώπου και τη σημασία του εγώ του [self-importance].

Ο δον Χουάν περιέγραψε τη σημασία του εγώ [self-importance] σαν τη δύναμη που γεννιόταν από την εικόνα του ανθρώπου για τον εαυτό του [self-image]. Επανέλαβε ότι ήταν αυτή η δύναμη που κρατούσε το σημείο συναρμογής καρφωμένο εκεί που ήταν, για την ώρα. Για το λόγο αυτό η κατεύθυνση του μονοπατιού του πολεμιστή ήταν προς την εκθρόνιση της σημασίας του εγώ [self-importance]. Και όλα όσα έκαναν οι μάντεις γίνονταν προς αυτή την κατεύθυνση.

Εξήγησε ότι οι μάντεις είχαν ξεμασκαρέψει τη σημασία του εγώ [self-importance] και βρήκαν ότι ήταν η αυτολύπηση [self-pity] μασκαρεμένη σε κάτι άλλο.

«Δεν ακούγεται πιθανό, αλλά αυτό είναι», είπε. «Η αυτολύπηση [self-pity] είναι ο πραγματικός εχθρός και η πηγή της δυστυχίας του ανθρώπου. Αν δεν λυπόταν ο άνθρωπος τον εαυτό του [pity for himself], δεν θα μπορούσε να τον θεωρεί σπουδαίο [self-important], έτσι όπως είναι. Μόλις όμως αποκαλυφθεί η δύναμη της σημασίας του εγώ [self-importance], αναπτύσσει τη δική της ορμή. Και είναι αυτή η φαινομενικά ανεξάρτητη φύση της σημασίας του εγώ [self-importance] που δίνει την ψευδή αίσθηση της αξίας [worth]». […]

Συνέχισε την εξήγησή του, λέγοντας ότι οι μάντεις ήταν απόλυτα πεισμένοι ότι μετακινώντας τα σημεία συναρμογής μας μακριά από τις συνηθισμένες τους θέσεις, θα καταφέρναμε να φτάσουμε σε μια κατάσταση ύπαρξης που θα μπορούσε μόνο να ονομαστεί αδυσώπητη [ruthlessness]. Οι μάντεις ήξεραν μέσω των πράξεών τους ότι αμέσως μόλις μετακινούνται τα σημεία συναρμογής τους, η σημασία του εγώ τους [self-importance] εκμηδενιζόταν.

Μακριά από τη συνηθισμένη θέση των σημείων συναρμογής τους, δεν υπήρχε εικόνα του εγώ [self-image]. Και χωρίς το βάρος στη σημασία της εικόνας του εγώ [self-image], έχαναν την αυτολύπησή τους [self-compassion] και τη σημασία του εγώ τους [self-importance].

Οι μάντεις, επομένως, είχαν δίκιο να λένε ότι η αυτολύπηση [self-pity] ήταν μεταμφιεσμένη αυτοσημασία [self-importance].

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Σημειώσεις

* αδυσώπητο: βασική έννοια του ναγουαλισμού. Όπως γίνεται φανερό και στη συνέχεια του κειμένου [αλλά και σε πολλά ακόμα σημεία του καστανεδικού opus – ακόμα κι όταν ο όρος δεν αναφέρεται ρητά], η έλλειψη οίκτου δεν είναι έλλειψη οίκτου προς τους άλλους, είναι η έλλειψη οίκτου κάποιου προς τον ίδιο του τον εαυτό, η έλλειψη αυτολύπησης. Για παράδειγμα:

«Για ένα μάντη το να είναι αδυσώπητος δεν σημαίνει να είναι σκληρός. Το αδυσώπητο είναι το αντίθετο της αυτολύπησης ή του εγωκεντρισμού. Το να είσαι αδυσώπητος σημαίνει να είσαι νηφάλιος» [στο ίδιο βιβλίο, σελ. 164].

Η νηφαλιότητα είναι επίσης βασική έννοια του ναγουαλισμού… Ες αύριον…

* μαντεία, μάντεις: σχεδόν παντελώς γελοίοι όροι, κατάλοιπο της παράδοσης των μεξικάνων χωρ[ι]ατατζήδων. Αυτό το αναγνωρίζει και ο δον Χουάν. Οι άνθρωποι απλά προσπαθούσαν να διευρύνουν την αντίληψή τους.

*** σημείο συναρμογής: Το σημείο όπου «συναρμόζεται» η αντίληψη του ανθρώπου. Είναι ένα σημείο [στο μέγεθος μπάλας του τένις] που βρίσκεται πάνω στην επιφάνεια του «ενεργειακού πεδίου» που περικλείει κάθε ανθρώπινο ον. Στο ύψος περίπου της δεξιάς ωμοπλάτης. Πολλοί άνθρωποι [ιδιαίτερα μεσήλικες – εκεί γύρω στα 50 και πάνω] το «νιώθουν» πάνω στο σώμα τους. Ως «πιάσιμο-ψύξη», ως φαγούρα, ως κάψιμο, ως μπουρμπουλήθρες, ως ό,τι… Έχω συναντήσει πάμπολους ανθρώπους που παραπονιούνται για «κάτι» «εκεί πίσω». Η λύση στο… πρόβλημα είναι απλή: αρκεί να μειώσουν την αυτολύπησή τους [δλδ. τον εγωισμό τους]. Κάτι για το οποίο είναι εξαιρετικά δύσκολο να πειστούν.

Το «ενεργειακό πεδίο» του ανθρώπου αποκαλείται στα έργα του Καστανένα «φωτεινό αυγό» [συνήθως] ή, σπανιότερα «φωτεινή σφαίρα». Ο όρος «φωτεινό αυγό» είναι κι αυτός κατάλοιπο της παράδοσης. Το «φωτεινό αυγό» του «σύγχρονου ανθρώπου» είναι σφαιρικό. Ήδη οι νεοπλατωνικοί μιλούσαν για το «σφαιρικό όχημα της ψυχής» που είναι «αυγοειδές» [δλδ. φωτεινό, εκ του «αυγή»]. Το πιάσατε το υπονοούμενο για την ψυχή; 😉 Αν και οι νεοπλατωνικοί κάνουν εδώ ένα μικρό -τόσο δα- λαθάκι… Ες αύριον…