Αρχείο

Archive for the ‘Ξένη Δημοσίευση’ Category

Ζ.-Κ. Μισεά: μια καταφανώς επίκαιρη σημείωση.

Αντιγράφω το μεγαλύτερο μέρος της σημείωσης [Δ], σελ. 170-171, από το βιβλίο του ΖανΚλωντ Μισεά, Η Αυτοκρατορία του Μικρότερου Κακού – Δοκίμιο για τον Φιλελεύθερο Πολιτισμό, μετ. Άγγελος Ελεφάντης, επιμ. Αναστασία Μυλωνοπούλου, Πόλις, Αθήνα 2008.

[Η παραγραφοποίηση (για λόγους διαδικτυακής… «οικονομίας] και οι υπογραμμίσεις με έντονα δικά μου, οι υπογραμμίσεις με πλάγια του συγγραφέα. Για την common decency περισσότερα στην παραπομπή του πρώτου σχολίου.]

 

michea-ex-el

 

Από τη στιγμή που ο σοσιαλιστικός αγώνας πρέπει να στηριχθεί στην common decency ‹των απλών ανθρώπων», προϋποθέτει, όπως ο Καμύ το έχει υπογραμμίσει, αυτή την ικανοτητα αγάπης για τη ζωή (άρα, την αντίστοιχη ψυχική ωριμότητα) χωρίς την οποία καμιά πραγματικά μεγαλόψυχη πράξη δεν είναι δυνατή.

Μόλις λείψει αυτή η ψυχολογική και ηθική βάση, «οι εξεγέρσεις» ενάντια στην καθεστηκυία τάξη -όποια κι αν είναι η φαινομενική τους «ριζοσπαστικότητα» δεν μπορούν να αντλήσουν τα κίνητρά τους παρά στη λύσσα, το μίσος, τον φθόνο και τη μνησικακία (και άρα, στις πιο παιδικές μορφές της επιθυμίας της εξουσίας).

Είναι δύσκολο, επομένως, ν’ αποφύγει κανείς τις ωμές κριτικές που απηύθυνε ο Νίτσε προς τον «αναρχικό» που «διεκδικεί μέσα σε μια ωραία απαξίωση «το δικαίωμα», «τη δικαιοσύνη», τα «ίσα δικαιώματα» […] Αυτή η «ωραία απαξίωση» -γράφει ο Νίτσε του κάνει ήδη καλό κι από μόνη της, και για έναν φτωχοδιάβολο είναι αληθινή ευχαρίστηση να μπορεί να βρίζει. Βρίσκει στη βρισιά μια μικρή μέθη ισχύος. Ήδη το παράπονο, και μόνο το γεγονός να εκφράσει κανείς το παράπονό του, μπορεί να δώσει στη ζωή ένα δέλεαρ που να την κάνει υποφερτή· σε κάθε παράπονο υπάρχει μια εκλεπτυσμένη δόση εκδίκησης· καταλογίζει κανείς στους άλλους, που ζουν σε διαφορετικές συνθήκες ζωής, τη δική του δυσφορία σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα και την ποταπότητά του, σαν μια αδικία, σαν ένα προνόμιο ανισότητας. «Αφού είμαι κάθαρμα πρέπει και συ να είσαι κάθαρμα»· μ΄αυτή τη λογική γίνονται οι επαναστάσεις». [σημ. 187].

Αν, λοιπόν, θέλουμε να αποφύγουμε να συγχέουμε, όπως το κάνει εδώ ο Νίτσε, όσους υπερασπίζονται πργγματικά την υπόθεση του Λαού με τους αναρίθμητους Richard Durn [σημ. 188] που αποτελούν την νακρισσιστική και απελπισμένη πλαστογράφησή της (η στρατευμένη Αριστερά, όμως, έχει καταφανώς το χάρισμα να τους έλκει σε βιομηχανική ποσότητα), είναι φιλοσοφικά απαραίτητο να διακρίνουμε την αληθινή εξέγερση -η οποία προϋποθέτει πάντοτε την προκαταβολική προσχώρηση στις θετικές αξίες της common decency- από τις ‹ρέμπελες», αλαζονικές και υπεροπτικές πόζες της, των οποίων το ψυχολογικό βάθος είναι πάντοτε η θλίψη, η ζήλεια ή το οιδιπόδειο μίσος του εαυτού.

 

σημ. 187: Φ. Νίτσε, Το Λυκόφως των Ειδώλων: Ή πώς φιλοσοφεί κανείς με το σφυρί, μτφρ. Ζήσης Σαρίκας, Βάνιας, Θεσσαλονίκη 2008 (Σ.τ.Ε.).

 

σημ. 188. Ο Richard Durn είναι ο δράστης του μακελειού που έλαβε χώρα στις 27 Μαρτίου 2002 στη διάρκεια ενός δημοτικού συμβουλίου στο Δημαρχείο της Ναντέρ. Αυτή η πράξη τρέλας κόστισε τη ζωή σε 9 εκλεγμένους δημοτικούς συμβούλους και άφησε άλλους 14 τραυματίες. Ο ίδιος αυτοκτόνησε την επομένη πηδώντας στον φωταγωγό του κτηρίου της Δικαστικής Αστυνομίας του Παρισιού, στις όχθες του Σηκουάνα, όπου ανακρινόταν. Ο Ρισάρ Ντυρν, αφού είχε εργαστεί σε ανθρωπιστικές οργανώσεις και είχε συμμετάσχει σε αντιπαγκοσμιοποιητικές διαδηλώσεις, ήταν, από τα τέλη του 2001, ταμίας της Λίγκας των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου της Ναντέρ [Σημείωση του Γάλλου εκδότη]. [Να θυμίσουμε ότι ο Ρισάρ Ντυρν ήταν 33 ετών και πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών και Ιστορικών σπουδών. (Σ.τ.Ε.))]

Advertisements

Γιάννης Δ. Ιωαννίδης: «Για τον Ντεμπορισμό» [1998 + 2001]

Γιατί τα «καλά» κριτικά κείμενα «πρέπει» να τα μελετούμε ξανά και ξανά και πάλι [η] και ξανά!

Για τον πολύ απλούστατο λόγο: για να γνωρίζουμε πού ΔΕΝ βρισκόμαστε!

Αλληλούια! 😉

https://terminal119archive.files.wordpress.com/2012/10/3-deborismos.pdf

ΥΓ. Εκ παραδρομής έγραψα [στον τίτλο του ποστ] ότι το κείμενο είναι του 2006. Όπως διευκρινίζει ο Γ. Δ. Ιωαννίδης [βλ. σχετικό σχόλιό του],

«Το κείμενο «Για τον ντεμπορισμό» το έγραψα και το πρωτοκυκλοφόρησα το Μάιο-Ιούνιο του 1998, ενώ το «Επίμετρο: Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα» το 2001.»

Self Synthesis: «Way Beyond Words…»

Αναδημοσίευση απ’ το ιστολόγιο Self Synthesis [Xristiana Sophia] (4Σεπτεμβρίου 2015)

_ _ _ _ _

beyondwords1

When I stand back and put everything in a wider perspective, it’s obvious to me that it is not i who leads my life but an intelligence far greater than the mind can grasp.

Ιt doesn’t matter whether i say «yes» or «no» to something. It’s a «yes» if it’s meant to be a yes, no matter what i  or anyone else thinks, no matter what seems to be happening, no matter how much time is needed for the «yes» to manifest, as «time» is a conception, irrelevant to this level of perception. And no power of this world or anywhere else can change that, no matter how much is «exposed», insisting on the opposite.

Daring to name this intelligence, this wisdom, is arrogant and fool’s play as is any attempt to restrict it to descriptions, restrictions and traits is always trivial. Much larger than life as we know it, it is both absolutely personal; knowing every detail and every aspect of my life in the woven tapestry of time, including of course all that i don’t know and haven’t realized. And at the same time it is totally distant, detached and impersonal of the games of thought, all/any roles of any play, non-sentimental and unshakable in its all-knowing Will and connection with All that Is.

The tragedy of the human experience is that you cannot define or describe it. You CAN lift yourself as high as to experience moments of this «bliss», knowledge and connection, you CAN realize its presence, its all-seeing eye in your life, you CAN flow through life trusting it’s will and the interventions that you would have no way of knowing, controlling or manipulating. You CAN know but you cannot see what you long to see with your physical eyes. You cannot share what you experience in every cell of your body, every intelligence of your mind, every poetic wisdom of your heart, with anyone. You are alone in this grand, vast presence of total connectivity, absolute peace and timeless expression. And yet, it’s real, it’s unforgettable and non-mistakable.

But none of this is granted, given, allowed to fools of prayer, begging and/or attempts to behold by means of human deceit, which reigns amongst common men, even in «higher» ranks. You have to emerge deep into the Tartans of the dreams, you have to remain totally devoted to expressing truth as best as your ability permits, no matter what that costs you or who/how many are with you. You have to burn with desire like no other desire can touch or manipulate you your attention.

You have to remain a «humble worker», no matter how much you acquire, how far you’ve seen, how deep the realization of your granted (worthy) «permission» to BE; where no words can exist, no feelings can express, no amount of training or any attempts can give you that power of being in the presence of the indescribable, non-definable essence/intelligence, which may last just fractions of a moment, minutes or hours but is enough to fill years and every corner of your heart and mind forever.

beyondwords2

And then, your whole life changes, although it seems the same to others, even to you at times. You have everything, though it seems that you have nothing. You are one with everyone and everything around you although you seem distant, isolated and alone. Free from personally controlling your needs, you can gracefully and in humility ride the waves of everyday life, knowing that you can be criticized, rejected, adored, followed, deprived, given… but that none of this can uproot or break that gift of knowing of the true meaning of love, which is widely unknown, marketed and unreachable.

Magically, it seems to the lower mind, you walk the steps of life, remaining small and ignorant. And yet, in daring certainty, you lift one foot without seeing whether a ground will exist to place it down on or an abyss will throw you into the unknown. And only in that humble certainty, only in that daring all-trusting movement, is your path lightened with true (not fake) light. But only the very next step, for anything more would deprive you of your next devoted, courageous movement of your other foot, and would defy the laws that cannot be broken.

Before this, nothing else can have meaning. Nothing else can fill your heart, no matter how it seems at times or what you show the world. Remember that you cannot prove, wear your knowing on your sleeve, change your appearance, sit on a man-made throne or manipulate truth in any way. There is absolutely nothing worldly that you have to gain from acquiring it.

Your mythical wealth cannot be displayed. your experience cannot be shared, your knowing cannot be documented or studied. You cannot be discharged/liberated of your duties. Your words will be misinterpreted by the swine and the ignorant, while they will also be worshiped by the manipulated. The beggars will plead for your power and glory. But you can only serve the worthy; the workers, the humble, the true seekers. To the others, you remain invisible, unimportant, crazy, lost, wrong, naive, small.

But everything will have changed and continues to change: history, meaning, life, love, words, relationships, circumstances, as you make your way through physical life.  The revelations, the awe, the magic, the stars in your eyes, the sparks of wisdom surfacing to your lips, the hidden connections and embraces of your heart, all remain unseen, undetectable, except to those who have equally seen/known for themselves, in their lives, in their experience.

You are nobody and yet, you have everything.

beyondwords3

Κατηγορίες:Ξένη Δημοσίευση

Ο Τυφλοπόντικας της Πόλης: «Το Παιχνίδι»

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Ο Τυφλοπόντικας της Πόλης [1η Σεπτεμβρίου 2015]

_ _ _ _ _ _

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

tyflopontikas

Η αλήθεια είναι, ότι κανείς δεν γνωρίζει πότε άρχισε να παίζεται το Παιχνίδι. Κάποιοι εικάζουν, ότι αυτό έγινε με το που εμφανίστηκε ο άνθρωπος επάνω στον πλανήτη. Κάποιοι άλλοι πάλι ισχυρίζονται, ότι αυτό συνέβη σε μια πιο πρόσφατη αλλά και πάλι πολύ μακρινή εποχή για μας, όταν άρχισε να ανθίζει ο πρώτος πολιτισμός. Κάποιοι περισσότερο ευφάνταστοι, ισχυρίζονται ότι το εισήγαγε  στη γη , μια πανίσχυρη φυλή από τα πέρατα του διαστήματος. Οι περισσότεροι πάντως, δεν ενδιαφέρονται για την ιστορία του. Το έπαιζαν , το παίζουν και κατά τα φαινόμενα, θα εξακολουθήσουν να το παίζουν, γιατί απλά είναι το Παιχνίδι.

Το Παιχνίδι γοητεύει όλες τις ηλικίες, όλες τις τάξεις , όλες τις φυλές, όλων των χρωμάτων, όλα τα φύλα. Εντύπωση βέβαια, προκαλεί και η απήχηση του ακόμα και στις μικρές ηλικίες. Το πόσο εύκολα αυτές προσαρμόζονται στη εκμάθηση του.

Μέσα στη πραγματική ζωή , το Παιχνίδι  επηρεάζει όλες τις όψεις της ανθρώπινης δραστηριότητας, την πολιτική, την επιστήμη, την τέχνη, τον αθλητισμό, ακόμα και την θρησκεία. Καμιά πλευρά δεν μένει αλώβητη από την μαγνητική επιρροή που εξασκεί και καμιά πλευρά δεν παραμένει ίδια, όταν την αγγίζει.

Ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορεί να πει κανείς, ότι είναι ευχαριστημένοι με αυτό, δεν διανοούνται να παίξουν οτιδήποτε άλλο. Ενώ το Παιχνίδι καταλαμβάνει τον πραγματικό και τον ονειρικό χώρο, ενίοτε, όσες άλλες μορφές παιχνιδιών  έχουν προσπαθήσει να αμφισβητήσουν την κυριότητα του, έχουν εξοριστεί στο χώρο της Ουτοπίας.

Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει, εν τέλει, την μαγεία που εξασκεί το Παιχνίδι στους ανθρώπους, αλλά οφείλουμε να παραδεχτούμε, ότι μέσα στους ατελείωτους αιώνες που ασκεί την δράση του, έχει αποδείξει ότι κατανοεί την ανθρώπινη φύση σε βάθος και μπορεί να την χειραγωγεί ανάλογα.

Όσοι εκ των συνανθρώπων μας ,το θεώρησαν απειλή και προσπάθησαν με γενναιότητα να το αντιμετωπίσουν, είτε οδηγήθηκαν στη τρέλα , είτε αυτοκτόνησαν , είτε παραδόθηκαν αφομοιωμένοι μέσα στη αγκαλιά του. Το Παιχνίδι τους νίκησε κατά κράτος, στέλνοντας με αυτόν τον τρόπο μήνυμα για την παντοδυναμία του.

Αυτό, παρ’ όλο που δεν είναι ένα καλό μήνυμα, διόλου δεν απέτρεψε τους υπολοίπους ανθρώπους να εξακολουθούν να το λατρεύουν και να το μισούν ταυτόχρονα.

Οι θρύλοι, που διαχέονται μέσα σε εκλεκτές παρέες, ψιθυριστά, μιλούν για κάποιους ανθρώπους που αντιστάθηκαν στη σαγηνευτική γοητεία του, αποσυρόμενοι  όμως από την κοινωνία μας. Έζησαν, έτσι, στα κρυφά σαν ερημίτες μέσα σε ολιγομελείς απόκρυφες κοινότητες, κρατώντας την πολύτιμη γνώση τους κρυμμένη από το βέβηλο βλέμμα του Παιχνιδιού.

Επίσης, κάποιοι ακόμα πιο λίγοι, προσπάθησαν να μιλήσουν για αυτόν τον άλλο κόσμο δίχως το Παιχνίδι. Αυτοί χάθηκαν μυστηριωδώς.!!!

Όλα αυτά βέβαια είναι θρύλοι και όλοι οι σοβαροί άνθρωποι γνωρίζουμε,  ότι δεν μπορούν να γίνουν εύκολα πιστευτοί.

Κάποτε ένας σοφός, λέγεται, ότι ρώτησε το Παιχνίδι ποιο ήταν το όνομα του. Το Παιχνίδι τον κοίταξε κάπως έκπληκτο, για την θρασύτητα του αλλά και εξαιτίας της, θεώρησε σωστό να του απαντήσει:

Λέγε με Εξουσία, ανθρωπάκο, του είπε, λέγε με Δύναμη.

Δεν γνωρίζουμε το όνομα του σοφού. Αλλά ακόμα και αυτός ο διάλογος ανήκει στο χώρο του θρύλου.

Ένα είναι σίγουρο, ότι το Παιχνίδι άσχετα πιο είναι το όνομα του συνεχίζει να παίζεται, αδιαφιλονίκητα και ακατάπαυστα.

Κατηγορίες:Ξένη Δημοσίευση

Απλότητα και θολούρα στα χρόνια της πανούκλας

kostas2

Κώστας Πολυχρονόπουλος:

«Υπάρχουν σκοπιμότητες πίσω από αυτού του τύπου τις “βοήθειες” και δεν θέλω να τους κάνω τη χάρη. Θα προχωρήσω μόνος μου, συντροφιά αποκλειστικά και μόνο με ανθρώπους που στέκονται δίπλα μου από καρδιάς. Οι εταιρείες, η Εκκλησία ή άλλοι φορείς πιστεύουν ότι οι άποροι είναι ζώα που θα τους πετάξουν λίγο φαγητό και αυτοί θα τρέξουν να τους γλείψουν το χέρι. Όμως, οι άνθρωποι αυτοί έχουν ανάγκη κάτι περισσότερο. Κάποιον να τους ακούσει, να επικοινωνήσει ουσιαστικά μαζί τους την ώρα που μοιράζονται ένα πιάτο φαΐ. Αυτό είναι που τους λείπει, όχι η ελεημοσύνη της κακιάς ώρας».

Πηγή: Αυτός είναι ο άνεργος Έλληνας που κάθε μήνα ταϊζει 3.000 πληγέντες της κρίσης από το υστέρημά του

Το ιστολόγιό του: O AΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Ένα πιάτο φαΐ, δυο-τρεις λεξούλες και μια… γκάβλα. Αυτά θέλει το ανθρώπινο ζώο. Το κοινωνικό ζώο που λέγεται άνθρωπος. Ικανοποίηση αναγκών, το λένε επίσης. Όου για!

Dimitris_Vergietis

Δημήτρις [με ιώτα] Βεργέτης:

Η διαφορά ανάμεσα στον έρωτα και το σεξ είναι πιο περίπλοκη. Καταρχήν, υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά. Ο έρωτας ακόμη και στην κεραυνοβόλα έκλαμψή του, προϋποθέτει αυτό που Λακάν αποκαλούσε «la parole d’amour», το ερωτόλογο, την ερωτική φράση, μια ορισμένη κινητοποίηση της γλώσσας. Μάλιστα, έρωτας ήταν πάντα συνυφασμένος με μια ορισμένη ποιητική αναβάθμιση της εμπειρίας του κόσμου και όχι μόνο της φιγούρας του παρτενέρ. Η ερωτική σύμπλευση έχει ως εναρκτήρια προϋπόθεση μια ερωτική εξομολόγηση, μια κατάθεση του ερωτικού συναισθήματος μέσα στη γλώσσα. Ο έρωτας ερωτοτροπεί με τις λέξεις , εμφιλοχωρεί και ενσωματώνεται στα ερωτόλογα που επιστρατεύει για την εκφορά του. Υπάρχει, λοιπόν, μια βαθύτατη αλληλεγγύη ανάμεσα στον έρωτα και την ποιητική του λόγου, ενώ αντίθετα το σεξ είναι κάτι που μπορεί να πραγματοποιείται μέσα σε ατμόσφαιρα και καθεστώς κατανυκτικής σιωπής, το πολύ πολύ να διακόπτεται από κάποια βογγητά, αλλά μέχρι εκεί. Δεν χρειάζεται να μιλάει κανείς. Παρότι και στο σεξ φυσικά παρεισφρέει η γλώσσα, πολλές φορές ερωτικοποιημένη, αλλά εκεί οι λέξεις και τα σημαίνοντα που παρεισφρέουν στη σεξουαλική δραστηριότητα, είναι σαφώς εμποτισμένα με λίμπιντο, στάζουν λίμπιντο κατά κάποιον τρόπο. Είναι διεγέρτες, καταλύτες και αυτή η ερωτικοποίηση, η σεξουαλικοποίηση μάλλον της γλώσσας, ποσώς ενδιαφέρεται για την ποιητική των λέξεων.

Πηγή: Η συγκλονιστική συνέντευξη του ψυχαναλυτή Δημήτρη Βεργέτη για τον έρωτα, το σεξ και την ακροδεξιά [βίντεο]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Έχοντας το φάρμακο ανακαλύψαμε και τη σύφιλη…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Οι «ερμές». Τι ρόλο έπαιζαν οι ερμές στην Αττική τω καιρώ εκείνω;

Αρέσει σε %d bloggers: