The culture industry in the 21st century – Robert Kurz

Triumph_des_Willens_poster

In this revised and expanded version of a 2010 talk, Robert Kurz examines the continuing relevance, and the limitations, of the concept formulated by Adorno and Horkheimer in 1944—the “Culture Industry”—with discussions of “cultural pessimism”, the postmodern “cult of superficiality”, the role of technology in cultural change, the “abstract individual”, advertising, the Internet, “virtualization”, “interactive” media, exhibitionism and narcissistic self-promotion, the pseudo-“gift economy” of the Net, the impact of the current economic crisis on the culture industry, the “depletion of cultural reserves”, “estheticization”, and the impossibility of a separate “cultural revolution”.

The Culture Industry in the 21st Century – Robert Kurz

From the superficial critique of the bourgeois intellectual to the postmodern cult of superficiality◆An elitist cultural critique or an emancipatory one?◆Technological reductionism◆Advertising as cultural perception of the world and of oneself◆The prolongation of “abstract labor” and competition by other means◆The Internet as a new central means of the culture industry◆The virtualization of the world of life◆The interactive features of Web 2.0 and individualization◆The high price of a free culture◆The immanent limit of capital and the economic crisis of the culture industry◆The road to the depletion of cultural reserves◆The world is not just an accessory. Why a separate “cultural revolution” is impossible


Note: The following text is a transcribed and expanded version of a talk given on November 21, 2010 at the Alliance Française in Sao Paulo as one of a series of presentations devoted to the theme, “The Culture Industry in the 21st Century”.

Συνέχεια του κειμένου: The culture industry in the 21st century – Robert Kurz

Κατηγορίες:Gruppe Krisis, Robert Kurz

Η «εκδίκηση»…

Η «εκδίκηση», σαφώς [σαφέστατα!], είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο…

Μερικές φορές, όμως, το παρακάνουμε…

Και «βαρυστομαχιάζουμε»…

Ή έχουμε «δυσπεψία»…

;-)

varvatos 16-12-2013

Κατηγορίες:Παραφύλαξη

Περί παραφύλαξης # 37

4.2.3

Είδες, τελικά, που είχα δίκιο;

Πως, δηλαδή, την παραφύλαξη την έχουμε όλοι [άπαντες, που λένε] οι άνθρωποι μέσα μας… Λίγη επιμονή χρειάζεται, και λίγη προσωπική δύναμη για ν’ αρχίσει να αναδύεται σ’ όλη της τη… μεγαλοπρέπεια.

Διότι, αν έχεις παρατηρήσει κάπως τον εαυτό σου [και δεν «σου βγαίνει» απλώς – ασυναίσθητα], στην παραφύλαξη δεν υποκρίνεσαι, δεν παίζεις κάποιον ρόλο, δεν προσπαθείς να ξεγελάσεις τους άλλους.

Στην παραφύλαξη, απλά παίζεις τον εαυτό σου – το «πώς θα ήταν» αν πραγματικά «ήταν». Το πώς, για παράδειγμα, «θα ήταν τσαντισμένος» αν, πραγματικά, «ήταν τσαντισμένος».

Εύγε πάντως!

ΥΓ. Ο λόγος για τον οποίο πάντως το κάνεις, είναι παντελώς ανόητος. Αναλώνεσαι σε μπούρδες. Είμαι ήδη αρκετά τρελός από μόνος μου, για να περιμένω τέτοιες… χάρες από σένα. ;-)

Κατηγορίες:Παραφύλαξη Ετικέτες:

Λήσταρχος Γιαγκούλας ή Κωνσταντίνος Καβάφης; Ποιος σας ενδιαφέρει περισσότερο;

Ράκος "Lumpen" Κουρελάριος:

29 Νοεμβρίου 2010…

… Διότι η μόνη «ορφάνια» είναι η απουσία μνήμης…

Originally posted on Ράκος "Lumpen" Κουρελάριος:

Γιώργος Θεοτοκάς

Καθόλου ρητορικό το ερώτημα.

Ιδού πώς είχε απαντήσει σ’ αυτό [αφού το έθεσε πρώτα]  ο Γεώργιος Θεοτοκάς [Ελεύθερο Πνεύμα, σελ. 67, πρώτη έκδοση 1929]:

Προσωπικά, ένας οποιοσδήποτε Γιαγκούλας των ελληνικών βουνών μ’ ενδιαφέρει πολύ περισσότερο από ό,τι μ’ ενδιαφέρει ο Αλεξαντρινός ποιητής. Είμαι σύμφωνος πως πρέπει να τουφεκίζουν τους ληστές, μα θα έδινα πολλά για να ακούσω τις εξομολογήσεις τους, ενώ η εξομολόγηση του κ. Καβάφη, σκορπισμένη στα εκατόν πενήντα ποιήματά του, δεν προσθέτει τίποτα στη γνώση μου των ανθρώπινων παθών. Με βοηθεί μονάχα να καταλάβω την ψυχική κατάσταση της ανίας που δεν έχει ούτε πλούτο ούτε δύναμη. Σε μια συνεδρίαση του Κακουργοδικείου (συχνά σε μια απλή δικογραφία διαζυγίου) υπάρχει πολύ περισσότερη ψυχή, πολύ περισσότερη ανθρωπότητα, παρά σ’ ολόκληρο το καβαφικό έργο.

Λέει πολλά ακόμα για τον Καβάφη ο Θεοτοκάς. Και για τον Φώτο Πολίτη και τον Γιάννη Αποστολάκη που «υπερασπίζονταν» τα δημοτικά τραγούδια και τον Σολωμό…

View original 455 more words

Κατηγορίες:Uncategorized

Η μόνη «ορφάνια» είναι η απουσία μνήμης…

Ευχαριστώ!

Ψάχνω κάτι που είχα γράψει, στα μέσα της δεκαετίας του ’80, και δεν το βρίσκω…

Για έναν «διάσημο» λογοκλόπο [εν Ελλάδι] [λογοκλόπο του Ντεμπόρ…]

Και «περίφημο» σήμερα παππού ενός «νικητή» «αναρχοσταλίνα»…

Δεν έχετε διαβάσει αυτά που είχα γράψει για τη 17η Νοέμβρη…

Τι κρίμα…

Κατηγορίες:Uncategorized
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 67 other followers