Λέξεις…

Τα πρωινά σβήνω λέξεις μέσα μου.

Τα βράδυα επιστρέφουν πάντα.

Αλλά λιγότερες.

Ολοένα και πιο λίγες…

[Περισσότερα για το τραγούδι και τους συντελεστές του σ” ένα παλιό ποστάκι: ♫♪ Silent Song ♫♪ (13 Σεπτεμβρίου 2011)]

Κατηγορίες:Uncategorized

Γιατί τα… μαθητούδια δεν ακούνε πια «φωνές»;

Ράκος "Lumpen" Κουρελάριος:

9 Σεπτεμβρίου 2011

Originally posted on Ράκος "Lumpen" Κουρελάριος:

Γιάννης Καλαϊτζης, Ελευθεροτυπία, 8-9-2011

Με αφορμή το παραπάνω σκίτσο του Γιάννη Καλαϊτζή στη χθεσινή Ελευθεροτυπία, σχετικά με τη γελοιότητα των φωτοτυπημένων, CDμένων ή DVDμένων σχολικών βιβλίων…

Κάποτε, στα πολύ παλιά τα χρόνια, όταν το σημείο συναρμογής των ανθρώπων βρισκόταν στη θέση της σιωπηλής γνώσης, όταν κάποιος ήθελε να μάθει κάτι, του το “λεγε μια φωνούλα στο κεφαλάκι του. Τόσο απλά. Μετά μπερδεύτηκαν κάπως τα πράγματα…

Ποιος το λέει αυτό;

Ούτε λίγο ούτε πολύ ένας καθηγητής του Πρίνστον, ο Julian Jaynes [Wikipedia]. Ο γεννημένος το 1920 J. Jaynes πέθανε το 1997 από -τι άλλο;- τα χρόνια προβλήματα που δημιουργεί η κατανάλωση οινοπνεύματος.

Στο μεταξύ, λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1970, είχε… προλάβει να εκδώσει το βιβλίο του The Origin of Consciousness in the Breakdown of the Bicameral Mind [σχετικό άρθρο στη Wikipedia: Bicameralism], στο οποίο ισχυριζόταν ότι οι αρχαίοι μας πρόγονοι, τουλάχιστον μέχρι τα μέσα της δεύτερης…

View original 988 more words

Κατηγορίες:Uncategorized

♫♪ DUSK: What are the Chances ♪♫

Tell me
what are the chances
of me drinking alone
of aching for you to the bone?
Τell me
what are the chances
this bottle could keep me alive
without you by my side?
Αnd Tell me
what are the chances
of me meeting you in the rain
with nothing to say.
I had a dream, I was on fire
you were watching me closely
then you just left.
I had a dream it turned into nightmare
you were light
now only darkness Ι see
you were all I desired.
Αnd tell me
what are the chances
of me meeting you in the rain
for second chances.
All my friends seem to remind me
of the bitterness that I feel
and how you despise me.
Tell me please
what are the chances
of me leaving doors open wide
of you coming in with a smile.
And tell me
what are the chances of me meeting you in the rain
with nothing to say.
And Tell me
what are the chances of me meeting you in the rain
for second chances.
Tell me please is this the end?
Cause I’ve run out of chances my friend
I’ve run out of chances.
Tell me please
I’m closed to myself
I feel beaten and broken again
beaten and broken.
And tell me
what are the chances of me leaving you in the rain
all covered in pain?
And tell me
what are the chances of you
passing me by in your car
when I was still there
left alone with my chances
with my nightmares
with my hopes and fears to dry.
You are a nightmare
it’s a nightmare.
What are the chances of me?
What are the chances of you?
Tell me please my guardian angel
will you come for me?
Will you come for me?

Κατηγορίες:Uncategorized Ετικέτες:, ,

Raoul Vaneigem – Γράμμα στα παιδιά μου και στα παιδιά του κόσμου που έρχεται

raul

http://eagainst.com/articles/raoul-vaneigem-gramma/

 

Εκεί μπορείτε να το διαβάσετε ή να το κατεβάσετε σε pdf [κλικ στο εικονίδιο "pdf", στο τέλος του άρθρου]

Κατηγορίες:Βανεγκέμ, Βιβλία

Το Δώρο του Αετού

IMG_2739

 

Πριν από τριάντα ακριβώς χρόνια. Σεπτέμβρης του ’84.

Εκείνα τα χρόνια ζούσα για μεγάλα χρονικά διαστήματα στο χωριό μου.

Κάποιο βράδυ, βλέπω ένα όνειρο.

Ήμουνα, λέει, στο πανηγύρι [ετήσια εμποροπανήγυρις] στη διπλανή πρωτεύουσα του νομού, και σ” ένα συγκεκριμένο σημείο, πλάι σε μια συγκεκριμένη γέφυρα του ποταμού, που διασχίζει την πόλη, υπήρχε ένας πάγκος με βιβλία, κι εκεί υπήρχε και το βιβλίο του Κάρλος Καστανέντα «Το Δώρο του Αετού».

Είχα ζήσει στην πρωτεύουσα του νομού, ήξερα τον χώρο στον οποίο γινόταν το πανηγύρι, μόνον που στο όνειρο το πανηγύρι γινόταν σε έναν τελείως διαφορετικό χώρο.

Με το που ξύπνησα, πήρα το λεωφορείο.

Πάω στη συγκεκριμένη γέφυρα, στον συγκεκριμένο πάγκο, που είχα δει στο όνειρό μου, και βλέπω ένα και μοναδικό βιβλίο του Καστανέντα, ένα και μοναδικό αντίτυπο του «Δώρου του Αετού».

Μέχρι το επόμενο πρωινό το είχα διαβάσει. Τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο… ;-)

Άνισο βιβλίο. Θα έλεγα πως είναι δύο βιβλία στη συσκευασία του ενός. Το πρώτο μέρος άχρωμο και άοσμο [ενδιαφέρον, σήμερα, αλλά τότε καθόλου].

Στο δεύτερο μέρος «κόλλησα» με την παραφύλαξη. Ήξερα και πολύ καλά τα περί «καθημερινής ζωής» των Καταστασιακών και του Ραούλ Βανεγκέμ, δεν ήθελα περισσότερα…

Σας λέω: Τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο…

Στις αρχές εκείνου του μήνα είχα διαβάσει το «Ιστορίες Δύναμης», το πρώτο βιβλίο του Καστανέντα που διάβασα ποτέ [είχα ξεφυλλίσει απλώς το πρώτο βιβλίο του, ενάμιση χρόνο πριν, στο σπίτι μιας φίλης και είχα ψιλοφρίξει. Το πρώτο βιβλίο του Καρλίτος, "Οι Διδασκαλίες του Δον Χουάν", είναι -ακόμα!- το μοναδικό βιβλίο του που δεν έχω διαβάσει...]. Τις -τότε- εντυπώσεις μου [ποιες;] για το «Ιστορίες Δύναμης», τις είχα γράψει εδώ [στο Facebook, εννοώ] προ ημερών.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Η φωτό είναι από γκράφιτι στο Βαλπαραΐσο της Χιλής. Υπήρξαν και καλές εποχές… ;-)

Τώρα είναι καλύτερες, από τελείως διαφορετική άποψη, ωστόσο… ;-)

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 68 other followers