Raoul Vaneigem – Γράμμα στα παιδιά μου και στα παιδιά του κόσμου που έρχεται

18 Οκτωβρίου 2014 Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα

raul

http://eagainst.com/articles/raoul-vaneigem-gramma/

 

Εκεί μπορείτε να το διαβάσετε ή να το κατεβάσετε σε pdf [κλικ στο εικονίδιο "pdf", στο τέλος του άρθρου]

Κατηγορίες:Βανεγκέμ, Βιβλία

Το Δώρο του Αετού

24 Σεπτεμβρίου 2014 Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα

IMG_2739

 

Πριν από τριάντα ακριβώς χρόνια. Σεπτέμβρης του ’84.

Εκείνα τα χρόνια ζούσα για μεγάλα χρονικά διαστήματα στο χωριό μου.

Κάποιο βράδυ, βλέπω ένα όνειρο.

Ήμουνα, λέει, στο πανηγύρι [ετήσια εμποροπανήγυρις] στη διπλανή πρωτεύουσα του νομού, και σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο, πλάι σε μια συγκεκριμένη γέφυρα του ποταμού, που διασχίζει την πόλη, υπήρχε ένας πάγκος με βιβλία, κι εκεί υπήρχε και το βιβλίο του Κάρλος Καστανέντα “Το Δώρο του Αετού”.

Είχα ζήσει στην πρωτεύουσα του νομού, ήξερα τον χώρο στον οποίο γινόταν το πανηγύρι, μόνον που στο όνειρο το πανηγύρι γινόταν σε έναν τελείως διαφορετικό χώρο.

Με το που ξύπνησα, πήρα το λεωφορείο.

Πάω στη συγκεκριμένη γέφυρα, στον συγκεκριμένο πάγκο, που είχα δει στο όνειρό μου, και βλέπω ένα και μοναδικό βιβλίο του Καστανέντα, ένα και μοναδικό αντίτυπο του “Δώρου του Αετού”.

Μέχρι το επόμενο πρωινό το είχα διαβάσει. Τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο… ;-)

Άνισο βιβλίο. Θα έλεγα πως είναι δύο βιβλία στη συσκευασία του ενός. Το πρώτο μέρος άχρωμο και άοσμο [ενδιαφέρον, σήμερα, αλλά τότε καθόλου].

Στο δεύτερο μέρος “κόλλησα” με την παραφύλαξη. Ήξερα και πολύ καλά τα περί “καθημερινής ζωής” των Καταστασιακών και του Ραούλ Βανεγκέμ, δεν ήθελα περισσότερα…

Σας λέω: Τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο…

Στις αρχές εκείνου του μήνα είχα διαβάσει το “Ιστορίες Δύναμης”, το πρώτο βιβλίο του Καστανέντα που διάβασα ποτέ [είχα ξεφυλλίσει απλώς το πρώτο βιβλίο του, ενάμιση χρόνο πριν, στο σπίτι μιας φίλης και είχα ψιλοφρίξει. Το πρώτο βιβλίο του Καρλίτος, "Οι Διδασκαλίες του Δον Χουάν", είναι -ακόμα!- το μοναδικό βιβλίο του που δεν έχω διαβάσει...]. Τις -τότε- εντυπώσεις μου [ποιες;] για το “Ιστορίες Δύναμης”, τις είχα γράψει εδώ [στο Facebook, εννοώ] προ ημερών.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Η φωτό είναι από γκράφιτι στο Βαλπαραΐσο της Χιλής. Υπήρξαν και καλές εποχές… ;-)

Τώρα είναι καλύτερες, από τελείως διαφορετική άποψη, ωστόσο… ;-)

Η επάρκεια της σιωπής

31 Αυγούστου 2014 Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα

typewriter

Η επάρκεια της σιωπής

*

η ζωή κατασταλάζει

η καταιγίδα πέρασε

τα λόγια αποστραγγίζονται

η φλυαρία που -προς στιγμήν- κυριάρχησε

κατέληξε στον μεγάλο ωκεανό του τίποτα

η σιωπή αρκεί

[...]

Κοστάντσο Πρέβε: Περί Αλλοτρίωσης

7 Αυγούστου 2014 Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα

preve

 

Κοστάντσο Πρέβε, Κριτική Ιστορία του Μαρξισμού, σελ. 79-80, μετ. Διονύσης Κουνάδης, εκδόσεις ΚΨΜ, Αθήνα 2010.

 

[Οι υπογραμμίσεις με πλάγια του συγγραφέα, οι υπογραμμίσεις με έντονα -όπως και η παραγραφοποίηση δικές μου.]

 

 

Η έννοια της αλλοτρίωσης (Entfremdung) είναι λοιπόν κεντρική για να κατανοήσουμε το σχέδιο του Μαρξ. Δεν υπάρχει εδώ ο χώρος για να ανατρέξουμε στα προηγούμενα νοήματα (Ρουσσώ, Χέγκελ, Φόυερμπαχ), αλλά αυτά μπορεί να διαπιστωθούν σε οποιοδήποτε καλό εγχειρίδιο της ιστορίας της φιλοσοφίας. Αντιθέτως, είναι σκόπιμο να διευκρινίσουμε αμέσως ότι υπάρχουν δύο δυνατότητες αντίληψης του όρου αλλοτρίωση και ότι είναι απαραίτητο να εστιάσουμε τον δικό μας τρόπο χρήσης του.

 

Κατά μία πρώτη εκδοχή, αλλοτρίωση σημαίνει μία προοδευτική εγκατάλειψη, η οποία εκτυλίσσεται προφανώς στην ιστορική χρονικότητα μιας αρχικής κατάστασης εξ ορισμού αδιάφθορης, και ακριβώς ακόμη μη “αλλοτριωμένης”.

 

Αυτή η εκδοχή υπάρχει ολοφάνερεα σε όλες τις θρησκείες και σε όλες τις θρησκευτικές δοξασίες. Η θρησκευτική δοξασία είναι εξ ορισμού μία δοξασία της Αρχής, όχι μόνο γιατί ο Θεός ως Δημιουργός είναι στην Αρχή του κόσμου, αλλά και γιατί η ανθρώπινη ιστορία είναι εξ ορισμού αμαρτωλή, καθόσον “απομακρύνεται” από την Αρχή της, η οποία είναι ταυτόχρονα κοσμολογική και αξιολογική, και κατά συνέπεια έχει σχέση τόσο με τα φυσικά συμβάντα όσο και με τις ηθικές αξίες, που σε κάθε περίπτωση πάντως συνδέονται τελικά, δοθείσης της εσώτερης αμοιβαίας σχέσης μεταξύ του φυσικού μακρόκοσμου και του κοινωνικού και ατομικού μικρόκοσμου.

 

Κατά μία δεύτερη εκδοχή, αλλοτρίωση σημαίνει προοδευτική και αμαρτωλή εγκατάλειψη της Αρχής, προς την οποία ακριβώς θα έπρεπε να υπάρξει επιστροφή και να αποκατασταθεί όλη η αδιάφθορη αγνότητά της.

 

Το ότι αυτή η μεγάλη αφήγηση χαρακτήρισε τον ιστορικά υπαρκτό μαρξισμό δεν πρέπει να εκπλήσσει, διότι ο μαρξισμός υπήρξε βασικά μία ιδεολογία μιας τάξης βαθιά υποτελούς, και οι υποτελείς τάξεις τείνουν αυθόρμητα και αναπόφευκτα προς μία θρησκευτική αντίληψη του κόσμου.

 

Αλλά ο Μαρξ, ο οποίος υπήρξε πριν από όλα ένα επεισόδιο της κρίσης του δυτικού ωφελιμιστικού ατομισμού, δεν πρέπει να ενταχθεί σε αυτή τη μεγάλη αφήγηση της θρησκευτικής επιστροφής στην αδιάφθορη αρχή.

 

Ο Μαρξ θεωρούσε ότι το γενικό φυσικό ον ήταν αλλοτριωμένο, όχι τόσο σε σχέση με μία δική του αρχή, όσο σε σχέση με τις δικές του οντολογικές και ανθρωπολογικές δυνατότητες.

 

Η κεντρική ιδέα της έννοιας της αλλοτρίωσης στον Μαρξ δεν είναι αυτή της “αρχής” (αρχή), αλλά αυτή της “δυνατότητας“, ακριβέστερα της “υπάρχουσας-εν-δυνάμει” (δυνάμει ον). Αν αυτή η έννοια αφομοιωθεί καλά, υπάρχει μία καλή προσέγγιση και για τον “επόμενο” Μαρξ.

 

 

 

Σχολιάκι 1: όλη η ουσία στο παραπάνω απόσπασμα είναι η φρασούλα “οντολογικές και ανθρωπολογικές δυνατότητες”. Βέβαια, ούτε ο Μαρξ ούτε ο Πρέβε αναφέρουν κάτι γι’ αυτές τις “άγνωστες” δυνατότητες του “γενικού φυσικού όντος” [του ανθρώπινου όντος]. Οπότε θα πρέπει, ίσως, να τις αναζητήσουμε σε άλλες “παραδόσεις”. Διότι το ζήτημα δεν είναι ότι έχουμε “απωλέσει” [ή "εκδιωχθεί" από] κάποιον “παράδεισο”, στον οποίο “οφείλουμε” να επιστρέψουμε, αλλά ότι αυτός ο “άγνωστος παράδεισος” αποτελεί πάντα μια “οντολογική και ανθρωπολογική δυνατότητα”…

 

Σχολιάκι 2: Το γενικό φυσικό ον [ο άνθρωπος ντε! ;-) ] διαθέτει την σπάνια [;] ικανότητα να δημιουργεί διαχωρισμούς και ταξινομήσεις. Ένας τέτοιος διαχωρισμός που μας έχει “ξεφύγει” είναι ο διαχωρισμός ανάμεσα στο κοινωνικό-ον-άνθρωπος και στο φυσικό-ον-άνθρωπος. Κι όσο κι αν οι “δυνατότητες” αφορούν και τον έναν και τον άλλο, θαρρώ πως η απάντηση βρίσκεται στις “οντολογικές-ανθρωπολογικές δυνατότητες” του “φυσικού-όντος-άνθρωπος”. Εν ολίγοις, όπως έλεγε κι ο Άρης Ζεπάτος, η “αυτο-αλλαγή του υποκειμένου της αλλαγής” είναι το ζητούμενο. Μετά… Μετά θα φτιάξουμε και πολύ… ζόρικες κοινωνίες…

 

* * * * * * * * * * * *

http://www.kapsimi.gr/kritiki-istoria-toy-marksismoy

 

►  Έφυγε ο Ιταλός φιλόσοφος και συγγραφέας Κοστάντσο Πρέβε

 

Costanzo Preve

 

Κι όπως είχε πει κι ο Τιγράνης…

19 Ιουνίου 2014 Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα

Ενημέρωση 8-7-2014 Ο παλιός αγαπητός διαδικτυακός φίλος Vrennus, με επανέφερε -και σωστά!- στην τάξη, στέλνοντάς μου το σχετικό απόσπασμα απ’ το βιβλίο του Αππιανού, όπου είναι σαφές ότι ο Τιγράνης αναφερόταν στα ρωμαϊκά και όχι στα δικά τους [και του Μιθριδάτη] στρατεύματα:

Καὶ αὐτῷ τότε πρῶτον Μιθριδάτης ἐς ὄψιν ἐλθὼν συνεβούλευε μὴ συμπλέκεσθαι Ῥωμαίοις, ἀλλὰ τῷ ἱππικῷ μόνῳ περιτρέχοντα καὶ τὴν γῆν λυμαινόμενον ἐς λιμὸν αὐτούς, εἰ δύναιτο, περικλεῖσαι, ᾧ τρόπῳ καὶ αὐτὸς ὑπὸ Λευκόλλου περὶ Κύζικον ἀμαχὶ κάμνων τὸν στρατὸν ἀπολέσαι. Ὁ δὲ γελάσας αὐτοῦ τὴν στρατηγίαν, προῄει συνεσκευασμένος ἐς μάχην· καὶ τὴν Ῥωμαίων ὀλιγότητα ἰδὼν ἐπέσκωψεν οὕτως· « Εἰ μὲν πρέσβεις εἰσὶν οἵδε, πολλοί, εἰ δὲ πολέμιοι, πάμπαν ὀλίγοι. »

Ευχαριστώ φίλε! Εκείνο το “επέσκωψεν” σκέτο κέντημα!

 


 

 

… αντικρύζοντας τις ρωμαϊκές λεγεώνες…

“Είναι λίγοι για στρατός, αλλά πολλοί για να είναι μόνον μια πρεσβεία”.

*    *   *

Δεν ήτο ο Μιθριδάτης εκείνος που ελάλησεν [με την προμοδέρναν έννοιαν του όρου] την ως άνω φράσιν, αλλ’ ο σύμμαχος και γαμβρός του Τιγράνης, όστις ειδών τα ρωμαϊκά στρατεύματα, όπως μας πληροφορεί ο Αππιανός, ανέκραξεν:

“εἰ μὲν πρέσβεις εἰσὶν οἵδε, πολλοί, εἰ δὲ πολέμιοι, πάμπαν ὀλίγοι.”

Ωστόσο, τίποτε δεν εμπόδισε τον Μέγα Βασιλέα των Αρμενίων Τιγράνη Β΄ από την οδυνηρή ήττα στη μάχη των Τιγρανοκέρτων [6 Οκτωβρίου 69 π.Χ.]

Ο Αππιανός προφανώς αντέγραψε την φράσιν εκ του Πλουτάρχου [Βίος Λουκούλλου].

Ηθικόν δίδαγμα: πάω να διαβάσω ανεστραμμένα την Εικονομία…

 

*  *  *

[11-10-2008] Ξανά-μανά επαναλήψεις…

*  *  *

Για περαιτέρω μελέτη, τα δύο τεύχη της Εικονομίας κι αυτό το φυλλάδιο:

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 66 other followers