♫♪ We’ll leave our tracks untraceable now ♫♪

Λειμώνες

Δεν βόσκει κανείς ατιμώρητος στα λιβάδια της ανώτερης τάξης.

Δεν χρησιμοποιεί κανείς ατιμώρητος τα πανεπιστήμιά της,

τα προνόμιά της, τις γυναίκες της.

Σε μικρές – μικρές δόσεις, σχεδόν ανεπαίσθητα, καταπίνει το δηλητήριό της.

Παραλύει.

Κάριν Στρουκ [Karin Struck (1947-2006)]: «Ταξική αγάπη»

The Immortalization Commission: The Strange Quest to Cheat Death

Reblogged from Αθέμιτα://ήπιες μορφές ενάργειας…:

Download pdf  (1,47 MB)

Β.Ι. Λένιν: “Το λούμπεν διαδίκτυο”

Ο Λένιν το 1923, λίγο πριν το τέλος της πρώτης του ενσάρκωσης

Το βαρυσήμαντο έργο που έγραψε ο Β.Ι. Λένιν σε μία απ’ τις τελευταίες ενσαρκώσεις του. [κατεβάστε το: pdf -1MB, αγγλικά]

Πηγή φωτογραφίας

Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός

Reblogged from Αθέμιτα://ήπιες μορφές ενάργειας…:

Κατέβασε από εδώ (pdf, 4 MB) Το βιβλίο αυτό, πέρα από κάθε αμφιβολία, είναι το μεγαλύτερο έργο του Λένιν πάνω στην υλιστική διαλεκτική. Γράφτηκε μεταξύ Φλεβάρη και Οκτώβρη του 1908 και εκδόθηκε το Μάη του 1909. Η επειγότητα της έκδοσής του αποκάλυψε την αποφασιστικότητα του Λένιν και των μπολσεβίκων να χαράξουν μια γραμμή μάχης ανάμεσα στο Διαλεκτικό Υλισμό και όλες τις διεθνείς αποχρώσεις της αστικής ιδεολογίας. Ο Λένιν έγραψε το βιβλίο σε μια περίοδο της ρωσικής ιστορίας όπου η τσαρική δικτατορία είχε βίαια καταπνίξει την αστική επανάσταση του 1905. Στο τέλος του 1907, η αντεπανάσταση είχε σταθεροποιηθεί, ο Λένιν υποχρεώθηκε να περάσει για δεύτερη φορά στην εμιγκράτσια, πράγμα που κράτησε δέκα περίπου χρόνια. Οι ιδεολογικές μορφές της αντεπανάστασης εκδηλώθηκαν στη λογοτεχνία και την κουλτούρα, συνοδευόμενες από την παρακμή και την αποθάρρυνση. Στη φιλοσοφία άνθησαν οι πιο αντιδραστικές μορφές ιδεαλισμού, που αρνούνταν τον υλιστικό, νομοτελειακό χαρακτήρα της Φύσης, της κοινωνίας και της σκέψης, απορρίπτοντας με έμφαση την επιστημονική δυνατότητα της γνώσης τους. Αυτές οι αντιδραστικές αντεπαναστατικές δυνάμεις απομόνωσαν και επιτέθηκαν στην εργατική τάξη και την μπολσεβίκικη ηγεσία της με τα πιο δόλια πολιτικά μέσα που είχαν στη διάθεσή τους, και σε αυτό οφειλόταν η επειγότητα με την οποία ο Λένιν και το Κόμμα μπήκαν επικεφαλής της πάλης για την υπεράσπιση της μαρξιστικής φιλοσοφίας ως το πιο σημαντικό ιστορικό καθήκον τους. «Όποιος έχει κάπως γνωριστεί με τα φιλοσοφικά βιβλία», γράφει ο Λένιν στο κεφάλαιο «Αντί Εισαγωγής» του Υλισμού και Εμπειριοκριτικισμού, («Άπαντα», τόμος 18, σελίδα 13, Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»), «θα ξέρει το δίχως άλλο ότι δύσκολα θα βρεθεί έστω και ένας σύγχρονος καθηγητής της φιλοσοφίας (ή της θεολογίας), που να μην καταπιάστηκε άμεσα ή έμμεσα να αναιρέσει τον υλισμό. Εκατοντάδες και χιλιάδες φορές διακήρυξαν ότι ο υλισμός έχει αναιρεθεί και εξακολουθούν και σήμερα, για εκατοστή πρώτη και χιλιοστή πρώτη φορά, να τον αναιρούν. Όλοι οι αναθεωρητές μας ασχολούνται με την αναίρεση του υλισμού…». «Οι υλιστές, μας λένε, παραδέχονται κάτι το αδιανόητο και αγνώσιμο, “τα πράγματα-καθεαυτά”, την ύλη “έξω από την πείρα” και έξω από τη γνώση μας», (όπ.π., σελ. 14).

Υπάρχει βέβαια και το βιβλίο του Άντον Πάννεκουκ “Ο Λένιν σαν Φιλόσοφος” [ήταν για τα μπάζα...]

Μετά την έρημο του πραγματικού…

Η ανθρωπότητα χρειάστηκε κάπου 4.000 χρόνια για να διασχίσει την έρημο του πραγματικού.

Το ταξίδι έφτασε στο τέλος του.

Οι λειμώνες του πραγματικού, στους οποίους έχει ήδη σχεδόν φθάσει, δεν είναι οι ίδιοι μ’ εκείνους τους οποίους, για άγνωστους λόγους, εγκατέλειψε τότε.

Είναι απείρως καλύτεροι.

Βαρύ το τίμημα που πλήρωσε το ανθρώπινο είδος σ’ αυτό το ταξίδι του, τα τρόπαια, ωστόσο, εξίσου πολύτιμα…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Οι λειμώνες απέχουν δυο βήματα από δω που βρισκόμαστε.

Αλλά μην περιμένετε να τα βαδίσουν όλοι αυτά τα δύο βήματα…

Τα “μαγαζιά” που έστησαν οι άνθρωποι διασχίζοντας την έρημο είναι αδύνατον να ξαναστηθούν στους λειμώνες του πραγματικού.

Αυτό βλέπουμε εσχάτως.

Την κατάρρευσή τους. “Μαγαζιά” και “ιερατεία”, καλά βολεμένα στις ερήμους του πραγματικού, διαλύονται μπροστά στα μάτια μας.

Δεν θα μείνει κανένα τους.

Δεν θα μείνει κανένας τους που να μην αυτογελοιοποιηθεί.

Όσοι ονειρεύονται εξόδους απ’ την “κρίση” ονειρεύονται απλώς το παρελθόν τους…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Το μέλλον βρίσκεται μόλις δυο βήματα από δω.

Πάρτε τις αποφάσεις σας ή μην τις παίρνετε.

Δεν υπάρχουν πια “ηγεσίες” και “γνώστες” και “δάσκαλοι” και “μύστες” και “ειδικοί” που θα σας οδηγήσουν στη “Γη της Επαγγελίας”.

Φτάσαμε.

Εγκαταλείψτε τους και κάντε αυτά τα δύο τελευταία βήματα μόνοι σας.

Ή μείνετε εκεί που είστε. [Για τους όποιους, "σοβαρούς" ασφαλώς, λόγους σας.]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Δεν πρόκειται να χαθούμε.

Εδώ γύρω θα είμαι.

Εδώ είναι το “σπίτι” μου.

Κι εδώ θα ξαναγράψω, και με κάποιους θα ξανασυναντηθούμε.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Να περνάτε πάντα καλά.

Μπορείτε και καλύτερα.

_ _ _ _  _ _ _ _ _ _ _ _ _

Σας ευχαριστώ!

[Και συγνώμην για την... παρουσία μου! ]